ප්‍රේමය




ප්‍රේමයම "ප්‍රේමය" වන්නේ 
හිමිකමෙන් මිස 
ලංව විසීමෙන් නොවන බව කියමි.
ලං වන්න අවැසි තැන 
ලංව ස්පර්ශයක් නොමැතිවත්
ආදරය පවතින බව දනිමි.

ආදරය හට ගත්තේ අනාරාධිතව සේම
අනායාසයෙන් බව උනුන්ට කියා දෙමි.
සම්මතයක්වත්, අසම්මතයක්වත් නොතැකුව බවද පවසමි.

රිදෙනවද කියා අසන විට
රිදිල්ලකුඳු කෙසේදැයි අසමි.
එතරම්ම ආදරය විඳිමි.
නොවිඳවමි.

වස්තු,ඔබ නොමැති වුව
ඔබ හිඳිනවා සේ දකිමි.
ඔබේ නිහඬබව ඉවසමි.
ඔබේ ආදරයම එතරම්ම බව දනිමි.

ඉතින්,
නොපහත් දේ පවසන උන් නොඅදහන මෙන් ඉල්ලමි.
ඔබේ සියල් වැඩ පසෙකලා මා ගැන නොතකනම ලෙස අණ කරමි.
සියල්ල අවහර වූ කල අපි අපේ වගම පමණක්ම දනිමි.

ඉතින් මේ ආදරය ආදරයම යැයි හඳුනමි.
මැණික.. ඔබට අවශ්‍ය ඉවසිල්ල පමණකි.
අවසානය ඔබ මගේමත්, මා ඔබේමත් පමණකි.

ලිහිණියා


සමනොලුන් යනෙන මඟ
නොතිබුනත් කටු කොහොල,
ජීවිතය නම් විසල් තරණයක..
විමසුමක් මහ සමනල් හෙළ තරණයම....

ලිහිණියෙක් පියඹලා
සමනල් ගිරි දුර්ග මුදුන මත වසා..
ඉගිල යන්නට වරම් ඉල්ලුවේ
කුරිරු දෛවයෙන් සදහටම...

මහ ගිරි දඹට තරමක් පහලදී
ලිහන්නට ඈ වෑයමක් කර
සදාතන මතකයට ඉඩහැර
පලා යන්නට ගියේ ඈ ආයෙ නොඑන්නම..

නොබිඳි කඩතුරා බැමි තවමත්ම
වරද පටවනු ඇගේ ගැහැණුකමටම.
රිදව රිදවා යලි යලිත් පුලුස්සන.
කතා කරනවා ඈට හෙල මුදුනේම.

කඳුලු මහ ගඟ කාල නදියත් පරදා
තවම ගැහැණුන් වගුරවන දිය නොනවතා
කඳුලු උල්පත් තවම පීදේ නොසිඳා
රිදි රිදී හඬන නෙතු රිදවා.

තුමුල මහ ගිරි දඹත් පරදින
කඳුලු මහ ශිඛ ගිරි හිසත් සිඹ
දැවුන හදවත, සුවෙන සැතපුන
එකම තැන ඇගේ... ලිහිනියා හෙල...

තවම කියවන ඈව අමතන,
කඳුලු අසෙනිය සැඟව ගිය තැන...
දැවුන හදවත, සුවෙන සැතපුන
එකම තැන ඇගේ... ලිහිනියා හෙල...

කුමරියකගේ වැලපුම

සනහස්    බවෙන්    පිරි   උතුමන්   සේ  පැහැද
අනුහස්    වියෙන්     සිරි   දිවියෙන් පිරි    නිබඳ
තිසුලවි    පිනෙන්    කිරි   සීනය     වේ      ඉපිද
පින්දම්     වඩන්       පිරි    යන්නට  සිරි     නිරිද


කුලුණු     ගුණෙන්  පිරි හද දෙවොලක   වැඳුම
සැලුණු     හදින්      කඳුලැල්  දිය            දහරාව
දිලුණු       පෙමින්   කුමරියකගේ දුක්     වැනුම
සිඳුණු       තරම්        වේ පාපී සිත්          හැඟුම


සඳ    සිසි උවන් පිරි පසලොස් වක          පෝදා
තරු  දිලිහෙන්නෙ අහසම ගැබ්බර       නැතිදා
කවි  කියවෙන්නේ හද පුදසුන පුද            දුන්දා
ඈ    හිනහෙන්නේ නිරිඳන් සුවයක්           පිදුදා


පුන්     සඳ   කිරණ   ගලනා රත     වත    කමල
නෙත් රස   අඳුන     සේමා තරු       නෙත් නයන
නන්   රත   නෙලුඹු  පෙති සේමය  තොල් සඟල
රන්    රස   ගුලක     ගිලෙනා සෙය  කුමර   සිත


ගගනදර    මෙදියත   මුහුම්    වන සොඳුරු ඇස
දිනිඳුකර     සමුදුරෙ    ගිලෙන්  දල සැඳෑ      සම
සසලතම   හදකිනි    පැතුම්    පිරි හැඟුම් තෙද
සිතිජයම   මායව      ලෙසින්   පර සිඳුව     ඇත


වනසස්   වුවත්    පැන යන්නේ හඬ    නොනග
දුර්දන්     වුවත්     සැඟවෙන්නේ         රහසින්ම
රජිඳුන්    වුවත්     සඟවන්නේ පිරි          තැවුල
තිසුලවි  කෙසේ    සනහන්නේ දැන        දැනම


නොමඳ   දහම්        සුගතින් පිරිම         වැඳුමය
සසඳ       නොකල්   දහමට  වෙත       නැඹුරුය
නිසඟ     නැගෙන්   සසර පිනක            මහිමය
එසඳ       පිපෙන්     සිහිනයේ සුදු           පියුමය


සරා     දෙනෙත ලිය ලැම හී සර              විද සේ
පුරා      වතක    නොලියූ කවි දස             දහසේ
දුරා       සඳකි     පෑයුවේ අහසට          නොරිසේ
ඉරා      නගන    හද තත් වෙණ වයම්    කෙසේ



නිදාන කතාව කෙසේද යත්, 

යටගිය දවස එක් සමයක පරසිඳු රාජ්‍යක රාජ කුමාරයෙක් වන්නාහ. කුමාරයානෝ තරුණ්‍යය ගෙවාලූයේ මහ දුෂ්ට සිත්පිත් ඇතිව සලෙලකූ සේය. මුළු මහත් රාජ්‍යයේම ප්‍රකට රහසක්ව පැවති මේ කුමරුගේ ජීවිතය වූ කලී උදෑසන පහන් වන තුරු අවදි නොවූ හේ තෙමේ නුවර වෛශ්‍යා නිවාසයන්හීදී රාත්‍රිය පහන් කළේය.

එමෙන්ම රාජ භවනේ සිට සිය ගමන් අතර දුටින රූ ශ්‍රියාවෙන් යුතු කෙල්ලන්, හේ තෙමේ හට අවැසි වුයේය. 

ඉදින් රාජ කුමරුවන්ට කෙතරම් පාපි සන්තානයක ඇද්ද යන්න කිසිවෙකුට සිතා ගත නොහීය. 

රාජ කුමරුවන්ගේ අභිශේක උත්සවය පැවැත් වූයේ කුඩා කල නම් කර කුමරියක් සමඟය.  කුමරු ආවාහ කර දීමෙන් සියලු සලෙල් ගති පැවතුම් ශේෂ නොවී ධාර්මික රාජ්‍ය පාලනයක් ගෙනයැතැයි රජකුමරුගේ මව් තොමෝ සිතුවාය. මන්ද විවාහ කර දුන් කුමරිද අතිශය ධාර්මික දිවි පෙවෙතක් ගත කල රූපශ්‍රීයෙන් යුතු මනහර කාන්තාවක් වූ නිසාවෙනි. නමුත් කුමරුගේ පාපිශ්ට කර්මයන් බලවත් වූ හෙයින් කුමරුවන් හට දරුපල නුවූයේය.

සමය ගත වන කල කුමරුගේ සියලු රහස් කුමරියගේ පරිවාර ස්ත්‍රි තුමූ ගේ සවණත වැකුණු නුමුත් කුමරියගේ සිත තැලීමට නොහැකි වීමෙන් කිසිත් කිසිවෙක් නොපැවසීමට වග බලා ගත්හ.

කෙසේ හෝ කුමරුද තමාගේ සලෙල් හැසිරීම කුමරියගෙන් රහසක් සේ තබා ගත්තේය. විවාහ පත් කුමරියට සයනයේදි හිමි වූ සොම්නසක් නොමැති වූද ඇය කිරි සිහිනය හැමදාම දුටුවාය. 

ඒබැව් නොසඟවා පවසමින් ඇය ශිව දෙවි වන්දනාවද සිදු කලාය. නුමුත් කුමරුගේ පාපි බව නිසාවෙන් කුමරුට පිය උරුමයක් රහිත වූවෙන් , කුමරියටද සිය කිරි සිහිනය නිශ්ඵල දෙයක්ම විය.


කෙහෙරැලි



"නිර්මා...!" 

බොස්ගේ වචන එක පාරටම මාව බය කලා.

උදේ පාන්දරම මාව දුටු බොහෝ දෙනෙක් වගේම බොස් ඉන්නේත් ශොක් වෙලා වගෙයි. මං සුපුරුදු හිනාවෙන්...

"ගුඩ් මෝනින් සර්.."

සුපුරුදු විදියටම මං ගුඩ් මෝනින් කිව්වේ කිසිම වෙනසක් නැතුව...

තත්පර කිහිපයකට පස්සේ බොස් දබරගිල්ලෙනුයි මාපටගිල්ලෙනුයි නලල පිරිමැද එතනින් ගියා..


සිදුවුන සිද්දිය වටේ ඉන්න හැමෝම බලාගෙන.. ඊටත් මං දිහා කන්න වගේ බලාගෙන කට්ටිය.   ඒකට කමක් නෑ.. මං නිදහස්.. මට දැන් තියෙන්නේ නිදහස් මනසක්... බැඳීමක් නැති ජීවිතයක තියන නිදහස තේරුම් ගන්න පුලුවන් බැඳීමක් නැති කෙනෙකුටම විතරයි...


"  නිර්මා.. ඔයා ආදරේ නොකලට ඔයාගේ කොණ්ඩෙට හුඟක් අය ආදරේ කරලා..." රශ්මි දුවගෙන ඇවිත් කිව්වේ උපහාසයට වගේ වුනාට එකී හිත හොඳ කෙල්ල. ඒකි දැනන් හිටියා මං එහෙම කලේ ඇයි කියලා. මං හිනා වුනා...

" දැන් හැමදේකටම හිනා වෙන්න එපා නිර්මා.."

"මට අඬන්න අමතක වෙලා.."  මං ආයේ හිනා වුනා...

" නිතේෂ් දැක්කා නම් සිහිය විකල් වෙයි..."

" දැන් නිතේෂ් නෑනේ රශ්මි.."

" සර් කියාවී..."

"මං හිතන් නෑ... ඒක නෙවෙයි රශ්මි මං උයන් ආවා කමුද ඉක්මන්ට.."

අපේ ඩිපාර්ට්මන්ට් එකට යන්න කලින් කලා යන එක හොඳයි කියලා හිතුනේ හැමෝම මගේ කොණ්ඩේ දැකලා වටකරගත්තොත් කන්නවත් වෙන් නැති නිසා.

"හානේ කිරි කොස්... එක්ක කරොල..."

රශ්මි එහෙම කිව්වේ කටට කෙල උනන ගමන් ..
මං ගියේ වෙනම ලෝකෙකට.

කිරිකොස් කියන්නේ නිතේෂ් කැමතිම කෑමක්.. අනික මං උයපුවා..

"ඒවා හරි කිරි රසයි නිරු.."

හැමවෙලේම ආදරේ නොකල නිතේෂ්, කෑමක් හදන් ආවම වර්ණනා නොකර හිටියේ නෑ කවමදාකවත්...

"මට ඉස්සරහට රසට කන්න පුලුවන් නිරූ.." ඔයාට රහට උයන්න පුලුවන්... එයා මං උයපුව කෑවේ පොඩි දරුවෙක් දවස් ගානක් බඩගින්න හිටියා වගේ... වෙන කෙනෙක් කාවි කියලා වගේ ඉක්මන්ට ඉක්මන්ට කනවා..

" අයියෝ හිර වෙයි ඔහොම කාලා... " මං හිනාවෙනවා එයා කන වේගේ දැකලා..

"හාල්මැස්සෝ තෙල් දාලා ගේන්නකෝ.."
මං වැඩිය ආස නැති වුනාට හාල් මැස්සෝ එයා වෙනුවෙන් හදන් ආවා...

හැමවෙලේම මගේ ගොතපු කොණ්ඩෙ ලිහලා එයා අතින් පිරිමදිනවා.. ආයේ අපි වෙන් වෙලා යනකොට ඒක ගුලියක් වෙන්න බඳින්න ඕනා. ඒක නීතියක්. ඇත්තටම එකම තහනම කොණ්ඩේ සමාජයට නිරාවරණය කිරීම. ඒත් මං ගොතාගෙන ආවා. සමහර දවසට නිකම්ම බූල් බෑන්ඩ් එකක් දාන් ආවා, පෝනි ටේල් එකක් වෙන්න.එදාට මූණ තරහෙන් රතු වෙලා.. 


නිතේෂ් කියන්නේ මං දැන ගන්න කලින් මගෙ බොස්ගේ  යාලුවෙක්. එයා මාව යාලු කර ගත්තේ ෆේස්බුක් එකෙන් ෆ්‍රෙන්ඩ් රික්වෙස්ට් එකක් දාලා. පොඩියට කතා කරලා තිබුනට මං නිතේෂ්ව කවුද කියන්න දැනගෙන හිටියේ නැහැ.. මං කතා කලෙත් නැහැ වැඩිපුර ඇත්තම කියනවා නම්.. ඒත් නිතේෂ් නම් හැමවෙලේම මං එක්ක ෆ්‍රේස් බුක් එකෙන් චැට් කරන්න අරං තිබුනේ... මං පොඩියට රිප්ලයි ඇරියේ මේ කරදරකාරයව ටික දවසකින් අන්ෆ්‍රෙන්ඩ් කරනවා කියලා හිතාගෙන... ඒත් එයා එව්වේ දිග මැසේජ්..
අන්ෆ්‍රෙන්ඩ් කලාම එයා දැන ගත්තා මං එයාව අන්ෆ්‍රෙන්ඩ් කලා කියලා..

"අන් ෆ්‍රෙන්ඩ් කලා නේද.  මං ඔයාව අද බලන්න එනවා.."

එහෙම එෆ් බී මැසේජ් එකක් එවලා තිබ්බේ උදේ පාන්දර. මං එච්චර ගනන් ගත්තේ නැහැ.. වෙනදා වගේ උදේම වැඩට ගියා.. සාමාන්‍ය විදියට දහය පහු වෙනකම් වැඩ කලා. හැමෝම උදේ ටී එකට ගියාට මට යන්න බැරි වුනේ හවස බොස්ට දෙන්න ඕන වැඩක් ඉවර කරන්න තිබුන නිසා. එක පාර මගේ ටේබල් එකට ඉස්සරහ පුටුවේ ඉඳ ගත්තේ, කොල්ලෙක්.. මුලින් අඳුන ගන්න බැරි වුනත් මං හැඳිනුවා කවුද කියලා. මගේ ඇඟ ඇතුලේ කෙටුවේ මහ විදුලියක්.. ඒක මෙගා වොට් දාහ දාහත් පන්නන්න ඇති. ඒක එයා දැක්කා.. මං හිටියේ කතා කර ගන්න බැරුව.. ඇත්තටම මං කතා කරන්න ඕනා මොනවද කියලා දැනන් හිටියේත් නැහැ .


"අයැම් නිතේෂ් සමරසිංහ..." එයා කිවේ අත් දික්කරන ගමන්, මං හිටියේ වතුරෙන් ගොඩ දාපු මාළුවෙක් වගේ...

"හිතුවේ නෑ නේද මං ඒවී කියලා.. ඔයා නොදැන හිටියට මං ඔයාව දැනගෙන හිටියා..."
මං හිටපු තත්වේ දැනගෙන නිතේෂ්ම එතනින් ගියා... එයා ගිහින් විනාඩි කිහිපයක් ගතවුනා මං යථා තත්වෙට එන්න...

" මොකද හීනෙන් බය වෙලා වගේ..." එහා සීට් එකේ මේඛලා ඇවිත් ඇහුවමයි මං පියවි සිහියට ආවේ...

කොල්ලෙක්ට පුලුවන්ද කෙල්ලෙක්ව මේ තරම් අසිහියට පත් කරන්න...

"මං ටී එක අරන් එන්නම්.." මං එතනින් ගියේ ටී එක බොන්නම විතරක් නෙවෙයි. නිතේෂ් කොහෙද ගියේ කියලා හොයන්න..

මං එලියේ විසිටින් ඒරියා එකේ බැලුවත් නිතේෂ් හිටියේ නැහැ. මං හීනයක් දැක්කද කියලත් මට අවිශ්වාසෙකින් හිටියේ.. ඉන් පස්සෙ මං හවස ප්‍රසන්ටේෂන් එක රෙඩි කලා. පොඩ්ඩක්වත් ප්‍රැක්ටිස් වෙන්න වෙලා තිබුනෙත් නෑ..

"තුනට මීටින් එක.."  මේඛලා එහෙම කියාගෙන ආවේ සර්ගේ රූම් එකට ගිහින් දෙකහමාරට විතර ඇති.

ඒක අපේ අලුත් ප්‍රොජෙක්ට් එකේ ප්‍රපෝසල් එක.

කොන්ෆරන්ස් රූම් එකේ හිටියේ බොස් එක්ක, නිතේෂ් , මාව ටිකකට ආයෙත් විදුලි සැර කිහිපයකට අහු වුනා.. කරන්න දෙයක් තිබ්බේ නැහැ. අම්මව මතක් කරන් මං ප්‍රසන්ටේෂන් එක කලා. මට අසරණ වල හැමවෙලේම අම්ම මට උදව් කලා වගේම මං අසරණ වෙන හැමවෙලේම මං අම්මව මතක් කරන් හැමදේම සාර්ථකව කලා.

මාකටින්  ඩිපාර්ට්මන්ට් එකෙන් කරපු හොඳම ප්‍රසන්ටේෂන් එක ඒක තමයි කියලා බොස් මට තෑන්ක්ස් කලා.

"නිර්මා... මේ නිතේෂ් මගේ යාළුවෙක්.. එයා තමයි මේ ප්‍රොජෙක්ට් එක හැන්ඩ්ල් කරන්නේ වෙලෝස් කම්පැණි එකේ.."

මං ආයෙම තුන්වෙනි වතාවටත් විදුලි කුණාටුවකට අහුවුනා.

නිතේෂ් ආදරේ කිව්වේ අපේ ප්‍රොජෙක්ට් එකෙන් අපි සක්සස් වෙච්ච දවසේ.. ඒ කියන්නේ අපි වැඩිම ලාභයක් ඉපයපු දවසේ... ඔන්ලයින් මාකටින් වලට යමු කියන ප්‍රොපොසල් එක මමයි නොහිතපු වෙලාවක අපේ බිස්නස් ඩවුන් වෙලා තියන වෙලාවක ගෙනාවේ.. නිතේෂ් බිස්නස් වැඩ කලාට අයි.ටී. ගැනත් දන්නවා කිව්ව නිසා, එයා එක රැයින් වෙබ් පිටුවක් හදලා තිබුනේ මාව පුදුම කරන්න.. අපි සෝෂල් මීඩියා වලට දාල වෙබ් එක ලෝන්ච් කලේ ඩිස්කවුන්ට් වලින්. මුල්ම විසි පහට ඩිස්කවුන්ට් දෙනවා කිව්වම මුලින්ම දහස පන්නලා අපේ රේටින් තිබ්බා...
එයා පස්සේ කිව්වේ මගේ ප්‍රොපොසල් එක එයා කලින්ම දැක්ක නිසා ටික ටික වෙබ් එක ඩිවලොප් කරන් ආවා කියලා..


මගේ ආදරේ ගලාගෙන යන අතරෙයි මට මගේ කියලා හිටිය එකම කෙනා වුන අම්ම පිලිකාවකින් දුක් විඳිනවා කියලා දැන ගත්තේ.. මං අම්මව බලාගන්න ඔන නිසා ගෙදර නැවතුනේ කාටවත් නොකියා.. හුඟක් දවසට මං හිටියේ මහරගම පිලිකා රෝහලේ..
මගේ අම්මා නැතුව මං ජීවත් වෙන්නෙ කොහොමද කියලා මං දැනන් හිටියේ නැහැ. මගෙ අම්මට කීමෝ දෙන්න පටන් ගත්තට පස්සේ හුඟක් ලස්සනට හිටපු අම්මා මැලවුනා. කොණ්ඩේ ගියා. මගේ අත් දෙක අල්ලන් අම්මා ඇඬුවේ කිසිදෙයක් කියාගන්න බැරුව.. මටත් කියන්න කියලා වචන හොයාගන්න බැරි වුනා. ඔක්කොම පපුවේ හිරවෙලා තිබ්බා...

අම්මාට තව දුරටත් කරන්න දෙයක් නෑ පුතේ.. අම්මව ගෙදර එක්ක යන්න කියලා ලොකු දොස්තර කිව්ව දවසේ මගේ හැමදේම කඩාගෙන වැටුනා.. අම්මට කිසි දෙයක් නොකියා අම්මට දැන් හොඳයි කියලා බිම බලාගෙන අම්මගෙ බඩු පැක් කලේ කඳුලු හංග ගන්න ගමන්... මට උදව් කරන්න කියලා කවුරුත් හිටියේ නැහැ..

නිතේෂ් කියල කෙනෙක් මට මතක තිබුනේ නැහැ.. එයා මට කෝල් කලත් මං උත්තර දුන් නෑ කිසිමදේකට. හැමදේම වුනේ මාස දෙකක් වගේ කාලයක් ඇතුලත.. 

ගෙදර ඇවිත් හුඟ දවසට කලේ අම්මා කණ්නාඩියෙන් මූණ බලන් අඬන එක. මට අම්ම වෙනුවෙන් කරන්නෙ මොනවද කියලා තේරුම් ගන්න ශක්තියක් තිබුනේ නැහැ.. අම්මා කෙස් ගස් කිහිපයක් ඉතිරි වුන තට්ට හිස අල්ලන් අන්තිම කාලේ මගෙ අතින් සුප් බිව්වා. මට අදටත් මතක් කරගන්න පුලුවන් එච්චරයි.


ඉන් පස්සේ හැමදේම නැති වුනා. මේඛලා මාව බලන්න අනුරාධපුරේ ආවේ ඒ අතර. සර් ආයේ මට ජොබ් එකට එන්න කියලා කෝල් කලා. කරන්න දෙයක් මට නොතිබුන නිසා මං ආයේ ජොබ් එකට ගියා. හැමදේම අලුතින් පටන් ගන්න ඕන උනා. අපේ ප්‍රොජෙක්ට් එක වෙන කෙනෙක් නිතේෂ් එක්ක හැන්ඩ්ල් කලා. මං එක්ක නිතේෂ් කතා කරන්න හැදුවත්  කලින් හිටිය නිර්මා හුඟක් නිශ්ශබ්ද චරිතයකට වෙනස් වෙලා තිබුනා.. නිතේෂ්ට ආදරේ කලත් මං මට ආදරේ නොකරන තත්වෙට පත් වෙලා තිබුනේ.. හැමදේම හැදෙන්න කාලයක් ගියා..

"නිරු.. මට සමා වෙන්න. මං හිතුවේ නැහැ මෙහෙම දෙයක්.. මං හිතුවේ ඔයා මාව දාල ගියා කියලා.."

"අනේ නිරූ කතා කරන්නකෝ.."

"මොනවා කතා කරන්නද නිතේෂ්...."

ආදරේ මගේ හිතේ තිබුනත් ඒකට මං බය වුනා. මං හැමවෙලේම හැමෝගෙන්ම ඈත් වෙලා ඉන්න උත්සහ කලා.

අන්තිමට නිතේෂ් මගෙන් ගියා. කොල්ලෙක්ට උනත් කෙල්ලෙක් හැමදාම ප්‍රතික්ෂේප කරනකොට ඉන්න පුලුවන්කමක් නැහැ කියලා මං දැනන් හිටියට මට ඒ ගැන හිතන්න පුලුවන්කමක් තිබ්බේ නැහැ.

" නිර්මා... කලා ඉවර නම් යමු..."

කෑම එකත් ඉවර වෙලා තිබුනා. මං හිටියේ අත ගගා.. හැමදාම වගේ දුක පිරිලා තිබුනත් මං නිසා හෙට අනිද්දා වෙනකොට කවුරුහරි 
කාගේ හරි හිතට සතුටක් ගෙනේවි කියලා හිතුනා.

තේ නෙලන්නී



නොපිපුන මල් පොහොට්ටු අතර
පරව මිලිනව ගිය කලෙක රෝස මල
රුදුරු විස කටු ඇනි ඇනී ලේ ගැලින
තවම නොමියව පණ ගැහි හීල්ලෙන

අපා දුක් මැද සිනා මල් කැන්දුව
කපා වෙන් කල හදවතකි රිදුනම
දවා වක් වුන සිහින යායේ සමුදුර
සිනාවක් පුද කඳුලු සඟවා හිඳී නිහඬව

අවදිව හිරුටත් කලියෙනුත් හැමදාම,
නොමඳව කඩිසර වැඩපලෙහි ඉඳුරාම,
කහටට සීනි උගුරක් බී අරඹාන,
දහිරිය අරගන්නේ කුසගිනි හන්දාය.

වත්තට අරුණෝදේ වේලාසන කැන්දා
තේ දළු කඩා මස් නැති පිට මත රන්දා
පා පොඩි තබා වත්තේ, සටහන් කැන්දා
රෑ වනතුරුම පා රිදුනත් දළු හින්දා

කිලෝ මීටර ගව් ගණන් ඇවිදා
තේ ගෝනි හැමදාම පිට මතම පටවා
සොච්චමක් ගැන ඇඟිලි ගැනලා
පා රිදුම්, පිට රිදුම් තෙල් වලින් හින්දා

තේ කහට පා දත් කැකුලු පාලා 
බුලත් විටකට පමණක් සතුට දීලා
කඳුළු සුසුම් දා දියෙන් හරවා
කුස පුරවන්න සුපිරින්ටන්ටත් වැන්දා

සිත නිවාලන තැනෙකි තේ වත්ත.
හරිත යායම නොනැවතී වේ දිස්න.
සිසාර යමින් දළු සොයා කර සුද්ද.
සුපිරින්ටන් පඹයා වත්තේ හරි මැද්ද.

තේ කහට පාටිනුයි ලේ බිංදු තිවුනේ.
වේලිලයි හීන තරුණකම යැද්දේ.
සීතලයි හුඟක් රෑ තිස්සේ මැද්දේ.
ඇහැරිලයි හුඟක් රෑ ගණන් ගෙව්වේ

නොපිපුන කුසුමන් පොහොට්ටු මැද
පරව මිලිනව ගිය කලෙක රෝස මල
රුදුරු විස කටු ඇනි ඇනී ලේ ගැලින
තවම නොමියව පණ ගැහි හීල්ලෙන

වලාකුලු ☁



මගේ ඇස් තිබුනේ මොහොතකට නිල් වලාකුලු වල එල්ලිලා. හරියටම කියනවා නම් මගේ උපැස් යුවල වලාකුලු බොඳ නොවී බලන්න මට උදව් කලා. ලා පැහැති නිල, ධවල පැහැති වලාකුලු එක්කලා හරියට තරඟෙක යෙදිලා වගේ මං බලා ඉද්දි මාව පහු කරලා ගියා.  ඔෆිස් එක ඇතුලේ සීතල නිසා මට ජනේල් පියන්පත් හැරලා ඒ සුන්දරත්වය විඳ ගන්න බැහැ. තට්ටු දහයක් උඩ හිටියත් වලාකුලු හිටියේ මට වඩා හුඟක් දුරින්. ඊටත් මගේ ඇතුලෙන් මහ කියගන්න බැරි දෙයක් හිර වෙලා වගේ හැඟීමක් තිබුනේ. ඒ නිසා කිසිම දෙයක් විඳින්න හැකියාවක් තිබුනේ නැහැ. හිස්කමක් වගේ දැනෙන්නේ.


ආයේ මං මගෙ ඇස් මගෙ ඉදිරිපිට තියන පරිගණක තිරයට දිවෙව්වා. අද සෙනසුරාදා නිසා වැඩි වැඩක් නෑ. සමහර විට දවල් වෙද්දි ෆෝල්ට් එන්න ගනීවී. මං කම්මැලිකම යන්න අලුත් වෙබ් පිටුවක් ඕපන් කරලා, ඩිඇක්ටිවේට් කරපු ෆේස්බුක් ප්‍රොෆයිල් එක ඇක්ටිව් කර ගත්තා.


පුරුද්දට එෆ්බී සර්ච් බාර් එකේ වලාකුලු කියලා ටයිප් කලා.ඇත්තටම මං හිතලා එහෙම ටයිප් කලේ නැහැ. ඒක ඉබේම වගේ පුරුද්දට ටයිප් වෙලා තිබුනා. වලාකුලු අලුත් ප්‍රොෆයිල් පින්තූරයක් දාලා. එකේ හිටියේ ලා අහස් නිල් ඇඳුමක් ඇඳන් ඒ හිනාව මවාගෙන, ඔලුව යන්තම් වම් පැත්තට බර කරන්, ටොප් එකේ පොකට් දෙකට අත් දෙක ඔබාගෙන. මහ දඟ පෙනුමකින්, වලාකුලුගේ ප්‍රොෆයිල් එක ඕපන් කරගෙන මං වෝල් එක දිගේ පහලට ගියා. සිංහල කවි එක්ක ඉංග්‍රීසි කවිත් ලියලා. ඉස්සර නම් ලිව්වේ සිංහලම විතරයි, මට තේරුම් ගන්න බැහැ කිසි දෙයක්..


එයා හිම ගැන කවි වගයක් ලියලා තිබුනා. ඒ කවි එක්ක හිම ගොඩේ ඉන්න එයාව මට දැක ගන්න පුලුවන් වුන. .


" හිම පියලි, වලාකුලු අතහරින
ආදරණීය පෙම්වතියක්...
උණුසුම ඉතිරිකර සීතලම උරන්
මිහිකතට වඩින....


මම වලාකුලු බව සැබැවි.
නමුත් නුඹ පොළව නොවේමයි.
සසල සිතැති නුඹ 
එසේ නම් ජපන් පොළවක්..


වසරකට භූමි කම්පා 
සියයකටත් වඩා ඇති කරන
ජපන් පොළවක්,
එසේ නැත්තම් අහසක්ද.. "



ඇත්තටම මෙහෙ ඉන්නවට වඩා වලාකුලු ලස්සන වෙලා තිබුනා. සුදු වෙලා, මහත් වෙලා. හුරුබුහුටි දඟ පෙනුමක් ඇවිත්. එයා අප්ලෝඩ් කරපු ෆොටෝස් බලන්න ගත්තා. සුද්දො එක්ක , සුද්දියො එක්ක ඉන්න ෆොටෝස් තිබ්බා. තව ලංකාවේ පෙනුමක් තියන කොල්ලෙකුත් ඒ අස්සේ හිටියා.. මාව එක පාර ගිනි උඳුනකට වැටුනේ ඒ අස්සේ.. මං ඉක්මන්ට ෆොටො එකේ ටැග් වෙච්ච අය බැලුවා. අයුෂ් මෙහෙතා.. එහෙනම්, ඉන්දියන්කාරයෙක්.. මට ඉරිසියාවක් ආවේ ඒ යකා වලාකුලුව බදාගෙන හිටපු විදියට. ඒක ෆොටො එකට ෆෝකස්වෙන්න හිටපු විදිය වුනාට මට තරහා ගියා.


මං නිකමට මැසේජ් බොක්ස් එක ඔන් කලේ වලාකුලු අන්තිමට අවේලබල් ඉඳලා තියෙන්නේ කීයටද බලන්න.


ටූ මිනිට්ස් අගෝ...


වලාකුලු දැනටමත් ඔන්ලයින්.


විදුලියක් කොටට එක පාර නුවර අහසක් මැවුනේ, නොකියම චුරු චුරුවක් ඇරඹුණා. මට දැනුනා මගේ වටේ සමනල්ලු පියාඹනවා. කුරුලු ජෝඩු කිචි බිචි ගානව, පියාපතකින් තමන්ගෙ පෙම්වතියව වසාගෙන, කුරුලු හොට පෙම්වතියගේ කුරුලු හොට මත තියාගෙන කුරුලු ජෝඩු ආදරය කරනව, හැමතැනම ඇහැල මල් වැටෙනවා......


" වලා,,,,"


ඒක ඩිලිවර් උනා...


මං එක ටයිප් කලා නෙවෙයි.මං එහෙම කරලා තිබුනා ඒ වෙනකොටත්... මං බලන් හිටියේ ඒක සීන් වෙනකම්.


තත්පර දෙක තුනක් ගත වුනා. ඒක මට දැනුනේ කල්පයක් වගේ.. විනාඩි දෙකක් බලන් හිටියා., සීන් වුනේ නැහැ. මං ෆේස් බුක් පිටුව මිනිමයිස් කරලා ඔෆිස් එකේ මේන් ඔපරේටින් වෙබ් පිටුවට ගියා,  ඒකේ මොනිටරින් වැටිල තිබ්බා. කිසිම ෆෝල්ට් එකක මැසේජ් එකක් ඇවිත් තිබ්බෙත් නැහැ.



ආයේ විනාඩි පහකින් විතර ආයේ ෆේස්බුක් ගිහින් මැසේජ් එක සීන්ද බැලුවා. සීන් වෙලා තිබුනා. ඒත් රිප්ලයි එකක් තිබ්බේ නෑ. ඒ වගේම වලාකුලු මාව බ්ලොක් කරලා කියලා පෙන්නුවා.


ඒක හරියට මං වලාකුලුට ඉස්සර කලා වගේ.
වැඩ කරන ගැහැණු කෙනා නෙස්කැෆේ එකක් ගෙනත් දුන්නා..ඒක බොන්නවත් පිරියක් තිබුනේ නැහැ.. මං ෆේස් බුක් පිටුවෙන් අයින් වෙලා ආයේ අහසේ වලාකුලු දිහා බලන්න ගත්තා.


වසන්තය



මලින් මල පිපෙන , 
කුරුලු ගී ගයන, 
සුපෙම් සිත් නිවෙන 
සමය නම් වසන්තය...

නමුදු සුපෙම්වත....,,,

නුඹෙ සිනා මැවෙන, 
සුවඳ නුඹෙ දැනෙන,
ම'සිත පොබයන, 
සමය මට වසන්තය...


නොනිමි ප්‍රේමය

සුසුම වුව බිඳී විසිරී හඬ මවන කටුක නිහඬ යම,, නුඹටය..... දිගු රැයක පවා නොසැලෙන ප්‍රේමයටය.. තරු වර්ෂ ගණන් නොහිඳෙන කාලයට. මේ වැසි අක...