කුමරියට ලියා තබමි....


අමාගේ ලියමනට පිලිතුර ලිවුයෙමි..
ලියමන මෙතනින් කියවන්න..
==========================
   


නුඹේ දෝෂාරෝපණයේ දෝංකාරය, මගේ අකර්මණ්‍ය හද ගර්භයේ, මෝහන්දකාර කරමින් ශේෂ වූ ප්‍රාණයෙන් නිර්නය කරන ලද්දා වූ, ජීවී බවට කැලැල් නොව පරිශුද්ධවම මහා වණයක්ව උපද්දවමින් සිටිනාහ...
නුඹ දක්වන්නා ලද "නිකැලැල් ව හුන්" ඔබේ කැලැල් පිලිබඳ නිකැලැල් මගේ මගේ වූ සහසම්බන්ධතාවය පිලිබඳ මෙසේ කුරුටුලමි...


නුඹට "කුඩා සදාකාලයක්" වූ ඒ සා කුඩාතම සමය, මහා කල්ප ලක්ෂයකටත් වැඩියෙන් නුඹ හා ප්‍රේමයෙන් ඔද්දල්ව හුන් මගේ ආශ්චර්යතම සමයයි...


නුඹ විසින් රුදුරුව නම් කරන ලද්දා වූ නුඹේ කැලැල්වල සහේතුක මූලය මා බව ඉඳුරාම පිලිගනිමි... නමුත් ඒ මගේ නොව අපගේ සහයෝගයෙන් උපත ලද අතීතය, නුඹේ කඳුලු වලින් මතකයන් සේ උපත්තිය ලබා නුඹ යථොක්ත පැවසු කැලැල් තෙමමින්, පාරමින් රිදුම් දෙමින් සුව නොවන ඒවා නම්...! අකර්මණ්‍ය වෙමින් පවතින මගේ හදවතට නුඹේ දෙස් දෙවොලෙහි හී සර තවදුරටත් මා විසර්ජනය කරනු මිස අන් කිසිවක් නොකරන බව මෙසේ ලියා තබමි... නොඑසේ නම් මා මියෙනු ඇත...


නුඹේ සියලු වස්තු බීජයන් මා පරිස්සම් කල තරම් දැන දැනම මා නමින් ඔබ කැලැල් පමණක්ම පරිස්සම් කිරීම කෙතරම් රුදුරු බවක්දැයි මම කිසිදා නොඅසමි.. නමුත් අතීතයේ සහස් සිහිනයන් දුටෙන්, ඒවා කඳුලු හා මුසු නුඹව පාරා සුව නොවන තරමට කෲරතර ඒවා වී නම් කිසිදා නුඹ හා සිහින ගෙතුමට නොඑමි...


කුමරියනි ,නුඹේ අමිල සමය වැය කරමින් කරන්නා වූ නිශ්ඵල වෑයම වූ මේ භද්‍රකල්පයේ තත්පර , හා මිලි තත්පර වලින් මගේ තත්පර මිලි තත්පර වෙන් කිරීම නවතාලන්නමට මම අණ කරමි.. කාලය නැමති මානය, සුසුම් හූයක අමුන්නට තරම් නතරව නොපවතින බව නුඹ නොදනෙන්හිද...?
මගේ යලිත් නුඉපදෙන සිනහවක් පිලිබඳ සිතමින්, අපේ අතීතය, එක්කාසු කල මහා දිගු තන්ත්‍රයේ ශබ්දය මගේ සිනහවක් ලෙස නුඹ නිශ්චය කිරීම කෙතරම් අනුවණද...? අකර්මණ්‍යව ගෙවෙන මේ දිවියේ මගේ පිලිබඳ හෝඩුවා නොසොයන මෙන් තවදුරටත් මම ඉල්ලමි... නශ්ට වෙමින් පවතින ජීවියෙක් සොයන්නට දරන වෙහෙස මෙන්, මා සෙවීමේ කාලය නිශ්ඵල කාරනයක් බවද මෙසේ ලියා තබමි... ඉදින් මා ගැන නොසොයන්න...


මා වෙලා ගත්තේ කිසිවක් නොව නුඹ හා ප්‍රේමයේ මූලයයි.. එයින් දරුණුවෙන් දරුණුවට පත් මගේ හදවත් මියෙමින් පවතී... මා අහිමි වේ යැයි බිය කුමට... අහිමි කරගත් නුඹට සමපාත වූ නිස්කාරනේ හිතලු දෑ නෙරපන්න... මා අකර්මණ්‍ය  වන තරමට හිරි ඔතප් බිඳලූ නුඹ, මා ගැන කිසිවක් නොසොයන්න.. නුඹට මා කෙලෙස පණිවිඩ එවන්නද..?
මා හිඳින ඉසව්ව පිලිබඳ මෙතරම් නුඹ විස්සොප වේ යැයි නොසිතුවෙමි... ක්ෂීරපථ සාගරයේ විසල් ධවල රළ කළඹා නුඹ  විසින් තෝරා බේරාගත් සිප්පිමය තරු කැට ඔච්චමින් සිනාසී, සඳුට තතු පසිඳලන මුදු, මා සොයා යන්නට කිසිඳු උපකාරයක් නොකරන්නේ වේද, නුඹ නොවෙහෙසී ඔබේ ජීවිත පවත්වා ගන්නා ලෙස ඉල්ලමි.. අයාලේ ගිය නුඹ මා සොයා තවදුරටත් අයාලේ නොයන්න.. දුක නම් කම්පිතය... නමුත් මා දැන් අකම්පිතය... ඉදින් මට දුකක් නොදැනේමය....


හිම කඳුලු යැයි පවසන නුඹම එහි වූ පා සලකුනු මගේ යැයි දෝෂාරෝපණය කරයි... නැවත එයට අපේ අතීතයේ සහසම්බන්ධතාවය පිලිබඳ නාමය ලබා දෙයි.. නුඹේ සුලලිත වදන් මත විසල්ව එබ්බවු රිදුමන් පිලිබඳ මම සැබවින්ම දැනුවත්මි.. මා දෙවියන් ඉදිරියේ සඳුන් දර සෑයක දැවෙමින් යැයි, නුඹ පවසනවා නම් එය පිලි ගනිමි.. නමුත් ඒ සෑය නිපද වූ කලාකාමිය නුඹය... නුඹ මා දවා, දැන් විරහ ගින්නෙන් නුඹම පිලිස්සෙනවා  යැයිද පවසමින් මගේ සැඟව සිටීම පිලිබඳ විමසනු ලබන්නේ කිම..?
අපතේ යන ප්‍රේමයට වගකිවයුත්තා මමම නම්...,අපතේ යැවූ ප්‍රේමයට වග කිවයුත්තා නුඹමය...


කුමරියනි,නුඹ හා මා ගෙවන්නට හුන් භද්‍ර කල්පයෙහි, සරතත්, වස්සානයත් ගිම්හානයත් මුහුම් වෙමින් පැවතුනේ වෙද, සියල්ලට නුඹ හා තුරුලුව වියපත් දිවියට ප්‍රවිශ්ට වීමට හිඳියෙමි... මා නුඹට සරතක් වූ නමුදු, සරතෙදි, සිහිලසත්,සිසිරයේදි උණුසුමත් පුජා කරන්නට හුන්නෙමි...  ඉදින් ශීත උතුරු සුළඟටත්, රළු දකුණු සුළඟටත් එක විටම මුහුණ දෙන මා හසුන්පත් එවීම වරදක් බව මම නොදකිමි...
නමුත් මේ නුඹේ සීත වදන් රැල් වල මෙන් නුඹේ කාලතරණයේ අවශේෂ සංක්ෂිප්තය නුඹටම පහදාලමි...


නමුත් සියල්ලම මෙහි සංක්ෂිප්ත නොකරමි... නුඹට මා නොව, ඇත්තෙන්ම මට නුඹව මඟහැරුණු බව දනිමි.. ඒ ඔබේ සටන් ජවනිකාවල අරුමයයි... කලි යුගය නිමා නොවනු ඇත.. අතීතය තිතක් වේ නම් අනාගතය මහා කාව්‍යක් වන්නට, ඔබේ විචිකිඡ්ඡා හදවත පුලුස්සා, හිරි ඔතප් සුරක්ෂිත කරන්නට සපත කරේ නම් මම පැමිණෙමි... අකර්මණ්‍ය හදවතින් වුව නුඹට නැවත ප්‍රේම කරනෙමි...

බන්ධන 06 (අවසාන කොටස.)



=================================


ගෙදර යද්දි නිරංජන් ඇවිත් හිටියේ නැහැ... අම්මා නම් පුපුර පුපුර හිටියා..
ආපු ගමන් ඔලුව රිදෙනවා කියලා ඇඳට ගියේ ගෙදර කාටවත් මුහුන දෙන්න අවශ්‍ය නුවුන නිසයි..
අම්මා නම් නිරංජන්ගේ කනේ කේලම හරිම ලස්සනට ලුණු මිරිස් එක්ක තියලා තිබුනා...
පරක්කු වුනේ ට්‍රැෆික් නිසා කියලා බේරුනා. ඒත් රෑ වෙනකම් කලේ මොනාද පොඩ්ඩක් විතර බිරුවා විතරයි.. උඩු බිරලීමක් උනේ නැහැ..
අම්මා ගෙනිච්ච ගිනි පුලිඟු  දිය යට හැමදාම වගේ හැංගිලා තිබ්බා.. ඒවට පිලිස්සුන නිරංජන් මට කුංචනාද කලා..ඒවා නිකම් පුස් වෙඩිලි වගේ මගේ කනට දැනුනේ.. මං නිරංජන්ට ආදරේ කරන එක නවත්තලා තිබුනේ දෙවනි වතාවටත්... කොච්චර කලත් කූඩැල්ලා මෙට්ටේ තියන්න බැහැ වගේ නිරංජනුත් මගේ හදවතේ තියා ගන්න බැරි වුනා.
මට වුවමනා වුනේ් නැහැ  මගේ පතිවතට ඇල්පෙනෙත්ති තුඩක සිදුරක්වත් ඇති කරගන්න...
ඒත් හැමදාම සිද්ධ වෙන්නේ අපි නොහිතන, නොපතන දේවල්.. ඒ වගේම මෙතනත් සිද්ධ වුනේ ඒත් මට ඕන නොවුන දේම අවසානයේ සිද්ධ වෙලා තිවුනේ... මං ඉවෝන් එක්ක කතා නොකර ඉන්න උත්සහ කලා...
ඒකත් හරියට ගඟට කපපු ඉනි වගේ මගේ හිත හැමදාම සිතුවිලි ගඟකට වැටිලා ගහගෙන ගහගෙන ගියා.. මං හැරිලා බලනකොට හුඟක් දේවල් සිද්ධ වෙලා...
ඒ අස්සේ, මගේ හිත ගිනි කබලක් වෙන්න ගත්තා නිරංජන් හා ඔහුගේ මව එක්ක එක වහලයට විසීම.. මොකද නිරංජන්ගේ අම්මා හැමවෙලේම ළමයි ගැන කිය කිය හිත නියපොත්තෙන් හුරන්න පටන් අරන් තිබුනේ, මගේ හදවත.. ඇය හැකියාවක් තිබුනා නම් හදවත ගලවලා සිය සුරතට ගන්න බව මට පුදුමයක් වුනේ නැහැ..
"මට බැන්දලා අවුරුද්දක් යන්න හම්බුන් නෑ. නිරංජන්ගේ අයියා බඩට එනකොට . කොහෙද ඒකට වාසනවක් තියෙන්න එපැයි.."
අතරින් පතර නුවර අහස වගේ හැමවෙලේම මේ වගේ කතා උත්කෘෂ්ටව නැඟි හිඳ මගේ හදවත බිඳලා දැම්මා..
" හරි හමන් ගෑනියෙක් ගන්න පුතාටත් බැරි වුනානේ..."
ඔය කතාවලට නිරංජන් කිසිදෙයක් නොකිව්වත් නිහඬව ඉන්න එකම හූමිටි තැබීමක් වුනා... අම්මත් පුලුවන් නම් කිනිස්සක්ම අරන් තමන්ගේ ලේලිට අනින්න බලන් හිටියේ..
ඉවසන්න බැරි තැන තමයි මං දුක කියන්න කෙනෙක් හොයාගෙන යන්න ගත්තේ...
එතන හිටියේ ඉවෝන්.... ගැහැනුන්ගේ කඳුලු වලින් පිරිමි ප්‍රයෝජන ගන්නවා කියන්නේ ඇත්ත කියලා මට දැනුනේ එදා.... එදත් මං තහනම් ගහේ ගෙඩි කෑවා... ඒක නම් වුනේ මට තිබ්බ තරහටමයි..
එහෙම තමයි දෙවනි, තුන්වෙනි වතාවටත් මං නිරංජන්ට හොරා තහනම් ගහේ ඵල නෙලන්න ගියේ.. ඉන් පස්සේ මට විස්සෝප වෙන්න කාරනා තිබුනේ නැහැ.. මොකද මං ඒ ඵල වල රසට ඇබ්බැහි වෙලා තිබුනේ.. වැරද්දක් තුන්පාරකට වඩා කරනවා නම් ඒ වැරැද්ද වැරැද්දෙන් මිදිලා පුරුද්දකට යනවා කියන කියමන සත්‍ය වෙමින් පැවතුනේ...
නිරංජන්ට මගේ වෙනස්කම් තේරුනද නැද්ද කියන්න මං දැනන් හිටියේ නැහැ..
එහෙම තමයි තහනම් ගහේ ඵලයක් මගේ කුස යහනේ හැමෝටම හොරෙන් මූලකේෂ ඉඳන්, මුදුන් මුලක් දක්වා වර්ධනය වෙන්න ගත්තේ.. මටත් ඕන වෙලා තිබුනේ දරුවෙක්...
මං හුඟක් උත්සහ කලා රඟපාන්න..
"අසනීපයි මට.. බෙහෙත් ගේන්න යමුද.."
නිරංජන්ගෙන් ඇහුවේ මෝනින් සික්නස් දවස් දෙකතුනක්ම හැදිලා ඉවසගන්න බැරිව.... එතකොට මං යුරීන් ටෙස්ට් එක කර හතර පාරක් කරලා හතර වතාවම පොසිටිව් වෙලා හිටියේ...
දොස්තර ළඟට ගියාම මට කියන්න ඕන නෑනේ දොස්තරම මං ගැබ්ගෙන ඇති බව කියනවනේ... කොහොම වුනත් මං නිරංජන්ට අවැසි දේවල් බිරිඳක් වශයෙන් සිදු කරමින් උන්නේ.. හැමදාම...
ගැබ් ගැනීමත් සැකයක් නොහිතේවී කියලා මට අවිශ්වාසයක් තිබුනේ නැහැ...
ඇත්තටම මේ ජීවියා නිරංජන්ට අයිති වස්තුවක්ද, ඉවෝන්ට අයිති වස්තුවක්ද කියන්න මං දැනන් හිටියේ නැහැ.. ඒත් අවුරුදු තුනහමාරක් තිස්සේ නිරංජන්ට අයිතිවාසිකමක් කියන්න පුලුවන් ප්‍රාණියෙක් මගේ කුසට වැඩියේ නැති නිසාම මට විශ්වාසයක් තිබ්බෙම ඒ ඉවෝන්ගේම අයිතියක් කියලා....
" මයි කන්ග්‍රැජුලේෂන් මිස්ට...ඔයාගේ වයිෆ් ප්‍රෙග්නට් මං හිතන්නේ. තව ටෙස්ට් වගයක් තියනවා ඒවා කරලම තහවුරු කරගමු.."
එච් සී ජී චෙක් කරලා දොස්තර එහෙම කියනකොට මට නිරංජන්ගේ මුහුණ බලා ගන්න බැරි වුනා... ඒත් මට නම් ඇති වුනේ කියා ගන්න බැරි සතුටක්.. මොකද මට වඳ ගෑනි කියලා නොකිව්වට හැමෝම ඒ ගැන කතා කරන බව මං දෑනන් හිටියා... ඉතින් දැන් මං වඳ නැහැනේ.. ඒක ඔප්පු වෙලා ඉවරනේ...
ගෙදර එනකම් නිරංජන් වචනයක් කතා කලේ නැහැ.. ඒ සතුටටද, නැත්තම් පුදුමයටද කියලා මට වෙන් කරලා හඳුන ගන්න බැරිවුනා...
"ඔය අවජාතක දරුවා කාගෙද..?"
"මොකක්..?"
"මං දන්නවා ඔය දරුවා මගේ නොවන විත්තිය..."
" වඳ කියලා නේද හිතුවේ මං..?"
"වඳ හරි නැතුව හරි, මට කියනවා තමුසේ කා එක්කද ඇඳට නැග්ගේ කියලා..."
"මේ දරුවා ඔයාගේ.. වෙන කාගෙවත් නෙවේ.."
" දරුවා මගේ නෙවෙයි කියලා මං දන්නවා...කියනවද නැද්ද.?"
නිරංජන් හිටියේ යක්ෂාවේස වෙලා..
මට බයක් හිතුනේ නැහැ. දැන් මං එක්කෙනෙක් නෙවේ.. දෙන්නෙක්ගේ ශක්තිය තියනවා මට...
"ඒ කියන්නෙ ඔයා දැනන් හිටියා ඔයා වඳයි කියලා.."
ඒක කියනවත් එක්කම නිරංජන් ගේ මූන බලන් ඉද්දිම කළු වුනා...
මට තවදුරටත් කතා කරන්න දෙයක් තිබ්බේ නැහැ...
============================
අවසානයි...

බන්ධන 05

පළමුවෙන්ම සමාව අයදිනවා.. මගේ මේ "බන්ධන" කෙටි නවකතාව මේ තරම් දිග ඇදුන එක.. මට ලියන්න වෙලාවක් හොයාගන්න හරි අමාරුයි දැන්...බස් වලදි, ට්‍රේන් එකේදි හරි ෆෝන් එකේ කොටන කතා තමයි බ්ලොග් එකේන් ඔයාලා කියවන්නේ...
අඹ ගෙඩි රාජ්‍යය කතාවත් ඉක්මන්ට ඉවර කරන්න මං පොරොන්දු වෙනවා.. කියවපු අය පුලුවන් නම් අදහසක් දාලා යන්න අමතක කරන්න එපා.. අදහස් නොදැම්මත් කියවන හුඟක් පාඨකයෝ ඉන්නවා කියලා මං දන්නවා... ඒ හැමෝටම ස්තූතියි.. 
කතාව අමතක අය මෙතන කොටස් වලට ගිහින් කැමති නම් මතක් කර ගන්න..


==================================


එක්සිබිෂන් එක ඉවර වුනේ හයට.. මං එන්න හදද්දී ඉවෝන් මාව තියා ගත්තා ඩ්‍රොප් කරන්නම් කියලම...
මටත් ගල්කිස්සට රෑ වෙලා යන එක එපා වෙන වැඩක් නිසා මමත් හිටියා...

මාවත් දාන් කාර් එකේ නිරංජන් ගිහින් තියෙන්නේ අතේ ඇඟිලි ගානටත් වඩා අඩුවෙන්..
ගෑණියෙක්ට තමන්ගේ කියන පිරිමියකු එක්ක මෙහෙම යද්දි දැනෙන සතුට කියන්න තේරෙන් නෑ.
වැරදි උනත් මට දැනෙමින් තිබුබේ ඒ වගේ හැඟීමක්. ගියර් දාන කොට ඉවෝන්ගේ අත,මගේ ඇඟිලි ස්පර්ශ වෙනවා දැනුනා.. ඒක මං නොදැනුනා වගේ උන්නේ ඒ ස්පර්ශ වීමෙත් සතුට තිබුන නිසා.. ඒ ස්පර්ශය ටික වෙලාවක් යනකොට වැඩි වැඩියෙන් දැනෙන්න පටන් අරන් තිබුනේ. 
එක පාර අතැඟිලි පඩිපෙල නගිනවා වගේ දැනෙනකොට මං හිටියේ අසිහියෙන් වගේ.. ඇත්තටම සම්පුර්ණයෙන් ඉන්ටර්කූල් කරපු වාහනයක ඇඳන් උන්න බ්ලවුස් එක තෙත් වෙන්න තරම් දාඩිය දැම්මා.. සමහර විට කම්පන එක සියයක් ඇති වෙන්න ඇති.. මට සිහි එලව ගන්න පුලුවන් වුනේ සමහර ධ්වනි කම්පන වලට විතරයි. ඒ ධ්වනි කම්පන මගේ කර්න පටහා පටලයෙන් ඇතුල් වෙලා එයාම හොයා ගත්ත කෙටි මාර්ගයක් දිගේ මගේ හදවතේ අන්තයටම ගමන් කරලා ස්ථිරෙටම තැන්පත් වුනා..  ධ්වනි කම්පන කිහිපයක් ඇති වෙනකොට ස්පර්ශ කම්පන දහසක් විතර ඇති වෙලා.. ඒවත් නිකම් රැලිති ටැංකියේ ජල කම්පන වගේ ආයේ ආයේ ඇති වෙමින් තිබුනේ. මට ඇත්තටම  සිහියක් තිබුනේ නෑ...

මං සිහි එලවා ගන්නකොට හුඟක් දේවල් සිදු වෙලා තිබුනා. ඒත් මට සතුටක් දැනුනේ නෑ. වරදකාරී හැඟීමක් විතරයි දැනුනේ... ඒත් ඇත්ත තමයි, මගේ හැඟීම් දියයට ගිල්ලන රබර් බෝලයක් වගේ හැමවෙලේම උඩටම මතුවුන එක...
හැමදේම ඉවර උනාට පස්සේ අපි ඩිනර් අරන් යමුද කියලා අහද්දි ගැහැනු හිතට දෙන්න උත්තර තිබ්බේ නැහැ.. මං කලේ ඉවෝන්ගේ පස්සෙන් ඇදුන එක.. සමහර විට උත්සර්ජනය වෙලා තිබ්බ හැඟීම් ටික වලලන්න පොඩිවෙලාවක් ඕන වෙලාද නැතිනම් තවදුරටත් උත්සර්ජනය කර ගන්න තියන වුවමනාවටද කියන්න මං දැනන් හිටියේ නැහැ...
අපි කෑම අරන් ඉවර වෙනකොට නවය පහු වෙලා... මං ඇත්තටම වෙඩින් එකකට ගිහින් කාලා තියනවා ඇරෙන්න ඒ වගේ ඩිනර් එකක් අරන් තිබුනේ නැහැ.. හැමදේම කිය දුන්නේ ඉවෝන්, ඇපටයිටස් වලටයි සුප් තියෙන්නෙ කියලා මං දැන ගත්තේ ඉවෝන්ගෙන්.. ඉන් පස්සේ නුඩ්ල්ස් කෑවේ . මට ඇත්තටම කන්න පිරියක් තිබුනේ නැහැ.. අපි අත ගගා පොඩ්ඩක් කෑවා විතරයි. කාල ගණනය පිලිබඳ මට තේරුමක් තිබුනේ නැහැ...කාලය ගැන තියා වෙන්නේ මොනවද කියන දේ ගැන වත් මට අදහසක් තිබුනේ නැහැ ඇත්තටම...
ආයේ දවසක හම්බෙමුද කියලා අහද්දී මාව ආයේ පාරක් දසදහස් වෙනි වතාවට වගේ සීතල වෙලා ගියා.. 
ඉවෝන් ගෙවල් ළඟ හැරෙන පාරෙන් මාව බස්සගෙන ගියා...

>>>to be continue >>>

ඩොලර් සියය 02

<<<කලින් කොටසට
===============================
             
ඉන්න පොඩ්ඩක්...!!
හැමෝටම වගේ මට අමතක වුනා.. ඒ අශ්වයෙක් නොවන වග.. ඇත්තටම ඒ වෙලඹක්.. අශ්වයන්ව ඇති කරන්න නීතියෙන් ඉඩක් නැහැනේ.. ඒත් පුරුද්දට කියවෙන්නේ අශ්වයා කියලමයි. මගේ වෙලඹ ගිහින් තිබුනේ සිකුරාදා දවසක..

සිකුරාදා කියන්නේ මං ක්ලබ් යන දවස.. මට තිබ්බ හදිස්සිය කොච්චරද කියනවා නම් එහා ගෙදර නීග්‍රෝ කොල්ලා එක්ක ක්ල්බ් ගියේ ස්තාලේ වහන්නේවත් නැතුව. මං කොහොමත් වෙලඹ එක්ක ක්ලබ් ගියේ නැහැ කවදාවත්.. ඉතින් එයාට කියන්නවත් වුවමනාවක් තිබ්බේ නෑ..
මං නිග්‍රෝ කොල්ල එක්ක ගියේ මට එතකොට මානසික සතුටක් එනවා මං ලස්සනයි කියලා.. එතකොටනේ ක්ල්බ් එකේ නර පණුවෝ වගේ දඟලන කෙල්ලෝ මං දිහා බලන්නේ.. නිග්‍රෝ කොල්ලා දිහා නොබලා.. ඒත් උගේ තියන වේග රිද්ම ඩාන්ස් වලට කෙල්ලෝ පුදුම විදියට ඇදුනා.මට ඒක අදාල වුනේ නැහැ..
මං සිකුරාදා රෑ ගෙව්වේ වෙන කෙල්ලෙක් එක්ක.. ඒකී තායිද, චීනද, ජපන්ද කියන්න මං දැනන් හිටියේ නෑ.. මට මතක මං හොඳ වර්ගයේ විස්කි එකක රස බල බල හිටිය වග විතරයි. ඒ සුදු නාඹර කෙල්ල මාව ඩැහැගෙන තිබුනා. මං ඒක දැන ගත්තේ සෙනසුරාදා උදේ... ඒ වගේම මගේ වෙලඹත් ස්තාලේ කඩාගෙන ගිහින් කියලා දැන ගත්තෙත් සෙනසුරාදනේ..ඒ කෙල්ල මගේ පසුම්බිය හොඳට සුද්ද කරලා තිබුනා.. අවුරුදු ගානක් පරන පසුම්බියේ පරණ බස් ටිකට්වත් තිබ්බේ නැහැ. එක අතකින් ඒකත් හොඳයි.. මට වෙලාවක් තිබ්බෙත් නෑනේ පසුම්බිය පිරිසිදු කරගන්නවත්...
ඒත් මට දුක හිතුනේ මගේ ඩොලර් සියයේ කොලේ නෑ කියලා දැනුනම.. ඒක මට මතක් වෙන්න දුන්නේ මගේ නොම්බර දෙක.. ඒකී ගුවන් සේවිකාවක් වුනාට පස්සේ මං ඒකිව පෙන්නන්න බැරුව හිටියේ.. ඒත් ඒකී සමහර ටුවර් ගිහින් ආවම මාව බලන්න එන්නේ එක එක වර්ගයේ වොඩ්කා, විස්කි, ටිකිලා වර්ග අරගෙන.. මටත් එපා කියන්න හිතක් නැහැ.. එහෙම දවසක ඒකි ඩොලර් සීයක් පසුම්බියෙන් ඇදලා A අකුරක් ඇඳලා දුන්නේ මාව මතක් වෙන්න තියා ගන්න කියලා.. අතේ සතේ නැති වුනත් මං නෙවේ ඒක එදා වෙනකම් වියදම් කලේ... ඒත් අර තායිද, ජපන්ද කියලා නොදන්න කෙල්ල ඒ ඩොලර් සියය පසුම්බිය සුද්ධ කරනකොටම සුද්ධ කරලා තිබුනේ.. ඒ ඩොලර් කොලයයි, මගේ වෙලඹයි මාව දාලා ගියාට පස්සේ මට හැමවෙලේම මතක් වෙන්න ගත්තේ ගුවන් සේවිකාවව.. ඒ කියන්නේ මගේ ආලියව. ආලියා ගුවන් සේවිකාව උනාට පස්සේ මටත් දිගටම ආලියා වුනේ නැහැ. ඒකී නිකම්ම නිකම් ගුවන් සේවිකාව මිසක්.. ඒත් ඩොලර් සීය නැති වුනාට පස්සෙ ඒකී මට ඩොලර් සියයට වඩා වටිනාකමකින් පේන්න ගත්තා.. ඒ කියන්නේ ආලියා වෙන්න පටන් අරන් තිවුනේ...

අශ්වයා ගියාට පස්සේ ස්තාලේ වහලා වැඩක් නෑ කිව්වට මං ස්තාලේ වැහුවා.. මට දැන් උවමනා ප්‍රේමණීය හදවතක්.. ඒක තිබුනේ ඒ ගුවන් සේවිකාව ලඟ.. නැත්තම් මගේ ආලියා ගාව.. මගේ ප්‍රේමණීය හදවත.
මං ආලියාව හොයන්න ගත්තේ පිස්සෙක් වගේ.. මැසේජ්, ඊ මේල්ස් දැම්මත් කිසිම රිප්ලයි එකක් තිබ්බේ නැහැ සති ගානක් යනකම්.. ආලියා ටුවර් එකකට ගිහින් තිබ්බා.. එතකොට තව මාසයක් හෝ මාස එකහමාරක් මට බලන් ඉන්න වෙනවා..
මං ආලියව හොයන් ගියත් අවසානේ මටත් නොකියා ආලියා මාව හොයාගෙන ආවා. මං  කිව්වේ මගේ අතින් ඩොලර් සියය නැති වුන විත්තිය..ඒත් ඒ සිදුවීම කියන්න වුවමනා වුනේ නෑ.. ඒක නැති වුන නිසා මට තව ඩොලර් සියයක් ඕනා කියලා කියද්දි ඒකී මුලින් හිනා වෙලා ආයේ හිනාව නවත්තලා මං දිහා බලන් හිටියා.. 
"ඩොලර් සීයයක් නෙවේ සමහරවිට ඩොලර් එකදහස් පන්සීයයක්ම මං ගාව නැති වෙන එකක් නැහැ." ආලියා කිව්වේ බිම බලන්. ඒ අහිංසක කතාවට ආයේ කොහොම පුරුදු වුනාද  කියලා අහන්න මට බැරි උනා... ඒත් ඒ පරන ආලියා මගේ ලඟ ඉන්නවා කියලා දැනෙන්න පටන් අරනුයි තිබුනේ...

අපි එයාගේ ඩොලර් එක්දහස් පන්සිය කොටස් දෙකකට බෙදලා හොඳ වර්ගයේ වොඩ්කා එකකකුයි, රෑ කෑම එකකුයි ඕඩර් කලා සිනමන් ලේක් සයිඩ් ගිහින්...
අනිත් කොටසින් අපි අපිටම කියලා ෆැලැට් එකක් ගන්න තීරනය කලා...

==========================
නිමි.


ඩොලර් සියය 01



මං අශ්වයා ගාල් කලේ මගේ ස්තාලේ මට උවමනා විදියට.. ස්තාලේ එක අශ්වයෙක් විතරක්ම හිටියට හැමදාම මං ඒ අශ්වයට හොරෙන් වෙන අශ්වයෝ කැන්දන් ඇවිත් ගාල් කරනවා. ඒත් ඒ හැමදේම වෙන්නේ මගේ හිතින්.. හිතින් කරන දේවල් වලට සීමා මායිම් නැහැ. මං හුඟක්ම ආස වුනේ ඒකට. සීමා මායිම් නැති ජීවිතයකට. 

"ඔයා ලිමිට් එක දන් නෑ ගෝමේද "


කිව්වම මං ප්‍රති උත්තර බැන්දේ, 


"ඔයා පෙන්නන්න මගේ ලිමිට් එක" කියලා

සීමාව අභෞතිකයි.ඉතින් සීමාව සාපේක්ෂව පවතිනවා.. කාටවත් වරදක් කියලා ඇඟිල්ල දික් කරන්න බැහැ "ඔයා වැරදි ! ඔයා සීමාව පැන්නුවා" කියලා. ඒ කියන්නේ ඒක මේන් මේක කියලා පෙන්නන්න පුලුවන් දෙයක් නෙවේනේ.. ඉතින් රේණුට වුනත් අයිතිවාසිකමක් තියේද ගෝමේදට වරදක් කියන්න. රේණු නෙවේ සඳරේණු කෙල්ලගෙ ඇත්ත නම. පහසුවට මම කිව්වේ රේණු කියලා.


ගෝමේදට තමන්වත් අයිති නෑ කියලා පලවෙනි වතාවට දැනුනේ පලවෙනි ප්‍රේමය ඉවර වුනාට පස්සේ ඒ අහිංසකී වගේ හිටපු කෙල්ල ගෝමේදව දාලා සල්ලි තියන මොන්ටාරෝ කුරුල්ලෙක් එක්ක පැනලා ගිහිපු දවසේ.. ඒ සියදිවි නසා ගන්න දුම්‍රියට බෙල්ල තියන්න ගිහින් එතන හිටපු කොහොදෝ යන මනුස්සයෙක් මනුස්සකමට කියලා ගෝමේදව බේරගෙන පොලීසියට බාර දීපු නිසා..

මොන්ටාරෝ කුරුල්ලා මහ සල්ලි කාර සිංහයෙක්.. ඒ කාලේ ගෝමේදට සල්ලි තිබුනේ නැහැ.. රටකජු ගොට්ටක් ඇරෙන්න ඒ ප්‍රථම ප්‍රේමයේ දේවතාවියට කිසි දෙයක් අරන් දෙන්න වත්කමක් තිබුන් නෑ.. ඒ ප්‍රේමයේ රෝමන්තික බව තිබුනේ රටකජු කකා පයින් හැතැක්ම ගණන් ඇවිදන් යන එකේ කියලා ගෝම්ද විශ්වාස කලා.. කොහොම හරි ඒ කෙල්ලට ඒකේ රොමැන්ටික් ගතියක් නැතුව මොන්ටාරෝ කුරුල්ලා එක්ක පැනලා ගියාට පස්සේ ගෝමේදව අයිති වුනේ එක එක අයට.. 
මුලින්ම ගෝමෙදව බේර ගත්ත කොහෙදෝ යන මනුස්සයට.. ඉන් පස්සේ  පොලීසියට.. ඉන් පස්සේ යාලුමිත්‍රයෝ ටිකට.. යාලුවෝ ඒ දවස් වල බෝඩිමට  ආවේ එක එක වර්ගයේ බෝතල් අරන්.. ඒවා රහ බල බල ගෝමේද ජීවිතය ගෙව්වා... 


ටික කාලෙකට පස්සේ හම්බුනේ ලස්සන කෙල්ලෙක්... ඒකී කලින් වගේ අහිංසක  කෙල්ලෙක් නෙවේ..  ඒකිට ඕන වුනේ අම්මට තාත්තට හොඳට සලකන්න... කොහොම වුනත් ඒ දෙවැනි කෙල්ල නොම්බර දෙක, ගෝමේදව වෙනස් කලා.. ජිවීතේ බිබී නාස්ති වෙවී හිටපු ගෝමේද මනුස්සයෙක් කරලා ගත්තේ ඒ නොම්බර දෙක කෙල්ල.. ඒකීට ඒ නිසා ගෝමේද හුඟක් ආදරේ කලා.. ඒත් ඒක ඉවර වුනේ ඒ කෙල්ලගේ හීන ගෝමේද අදාල කර ගන්න අකමැති උන හන්දා... නොම්බර දෙක කිසිම බයක් නැතිව ඉස්සරහටම ගියා.. තමන්ගේ අම්මාට සැප පහසුකම් සලසන්න ගුවන් සේවිකාවක් වුනේ ගෝමේදගේ අකමැත්ත මැද්දේ.. හැම කෙල්ලටම ඕනා සල්ලි කියන දේ නොම්බර දෙකෙන් පස්සේ ගෝමේද තේරුම් ගත්තා.. ඒත් ඒ කෙල්ලො දෙන්නා සල්ලි හොයපු විදිය වෙනස්.. නොම්බර එක මොන්ටාරෝ කුරුල්ලගේ සල්ලි වලට කෑදර වුනේ.. නොම්බර දෙක තමන්ම සල්ලි හොයනවා කියලා තනියම තමන්ගේ මහන්සියෙන් සල්ලි උපයන්න ගත්තා.... ඒකත් ඉවර වෙලා හම්බුනේ රේණුව.. එයා නොම්බර තුන කියන්න බැහැ. මොකද ඒ අතර තිබ්බ සංක්‍රාන්ති අවධියේ හුඟක් ගැහැණු හිටියා. ගෝමේදට ඒ නම්වත් මතක නැති...


දැන් මගේ ළඟ උන්නු අශ්වයා ගැන කියනවා නම්, ඌ දුඹුරු පාට එකෙක්.. මං ආස උනේ සුදු පාට එකෙක්ට උනත්... ඒත් කඩා හැලෙන් ඝන කාල වර්ණ වරලසක් තියන....  අපි හැමෝම පොත්ත සුදුවට හෙව්වත් සුදු කෙස් තියනවට නම් කැමති නැහැ.. ඒක පීනස් හැදිලා හරි සුදු වෙල තිබුනොත් එපාවෙනවා.. මගේ ආසාව මොනවා උනත් බඹා කෙටුව හැටියට හොයාගෙන තිබුනේ දුඹුරු අශ්වයෙක්ව.. ඌ උනත් මට හීලෑ වුනේ නැහැ. සමහරවිට අයිතිවාසිකම නුදුන්න නිසා වෙන්න ඇති. ඒත් ලස්සනට විවිධ රිද්ම වලට හේෂාවර කරන්න ඒ අශ්වයා දැනගෙන හිටියා... මගේ කැමැත්ත වේග රිද්ම හේෂාවරයක්ද, ස්ලෝ මෝෂන් හේෂාවරයක්ද කියන්න හැකියාවක් ඒ දුඹුරු අශ්වයට තිබුනා.

ඒ වුනාට මං සීමා මායිම් නැති ජීවිත ගැන
හොයනකොට අශ්වයා ස්තාලේ කඩාගෙන ගිහින් තිබුනා... සමහරවිට අශ්වයාත් හොයන්න ඇත්තේ අසීමාන්තික නිදහස.. ඒක හරිම වේගවත්.. හේෂාවරයක්වත් ඇහුනේ නෑ... හරිම නිස්කලංකව පරිසරය තියලා අශ්වයා කඩාගෙන ගිහින්... 



කුමුදුනී



සීත කඳුකර දැනෙන දාහය
වැරෙන් අතගා පිස දමා
තේ දල්ල අතගා හිනැහුනා ඇය
සුවඳ බැව් හෙමිහිට පවසලා...

ජීවිතය නම් සුවඳවත් නැත
එබැව් අමතක කර දමා.
කඳුලු ඉහිරුන කන්ද පාමුල
කුමුදුනී සක්මන් කලා..

හවස ගැල්වෙන බෙහෙත් තෛලය
ඊයේ අහවර උන නිසා
අමතක කලා ඈ වේදනාවන්
හෙටත් තේ දලු ඇති නිසා..

කන්ද අභිමුව පැකිලෙනා පය
දහස් වරෙකත් සඟවලා
කඳුලු ඉහිරුනු වත්ත කෙලවර
නොබලන්න අදිටන් කලා..


දෙපාර්ශව



ඔබ දෙසුව ඒ ප්‍රලාපය
මම හදිනි සිරකල
යායුතුය මහත් දුර
චපල බොරුවම වසාගෙන


මුග්ධයකු වන කල පිරිමි කය
අගෙයි වේ නම් පහර දෙන
මහ දඬු මුගුර ගැහැණු සිත
නමුත් "දුක" එසේ නොවන එකය.


වැලක් සේ එතෙයි ගැහැණු කය
සිත දමා අනවරත වාලුකා කතරක
රිදෙන බව දැන දැනම මතුවට
කඳුලු මිරිකයි අනුවණව....


හාදු




හැමතැනම හාදු.. මට ඕන නෑ මෙච්චර හාදු... මං ආස නිරාමිස බන්ධනයකට... හාදු මෙතනට කොහෙන් ආවද කියන්න මං දැනන් හිටියේ නෑ...

මං එයා එක්ක කතා කලා විතරයි.. එයා නම් කිව්වේ එයා රට යන නිසා මට චොක්ලට් ගේනවා කියලා.. මට ඇත්තටම චොක්ලට් ඕන නෑ අප්ෆා.. මේ විදියට පාඩුවේ ඉන්න දුන්නම ඇති...

ඒත් දැන් හැමතැනම හාදු.. ඒවා රතුපාටින් දිදුලනවත් එක්ක... ප්‍රේමයක් නැතුව කොහෙන්ද මේ හාදු...!!!රතු පාටින් දිදුලන හාදු...

"මට ඕනා මගේ ස්කැපියුලා එක හරියට වෙන්න මේ බටර්ෆ්ලයි"

ටැටු ගහන කොල්ලට කිව්වේ මං කලින් සිලෙක්ට් කරපු සමනලයව පෙන්නන ගමන්. මං මගේ බ්ලවුස් එක ගැලෙව්වා.. ටැටු ගහන පිරිමි ළමයා සමනලයා ඉන්න කොලයක් මං පෙන්නපු තැන අලවලා හොඳට පිරිමැදලා ගලවලා දැම්මා... බොරු කියන්න ඕන් නෑනේ එයා ඒක පිරි මැදපු විදියට මාව හිරි වැටුනා.. ඉන් පස්සේ එයා මැෂින් එකට අළුතින් නීඩ්ල් දාලා ස්විච් එක ඔන් කලා..

"පොඩ්ඩක් ටොලරේට් කරන් ඉන්න."

මං ඇස් පියන් හිටියේ.. ඒ වේදනාව ඉවසන්න අමාරුයි.. ඒත් මං කෙවින් ගැන හිතුවා.. ඒ මතක යාය දිගහැරියම ටැටු එකේ වේදනාව අමතක කරන්න පුලුවන් වුනා...

මගේ සුදු අම්මි කිව්ව කොල්ලා අන්තිමටම කිව්වේ මට බඩුව කියලා... මාව මුළුමනින්ම ගිනි ගත්තා.. මට ඇත්තටම සිහි එලව ගන්න බැරි වුනා..  මං බොහොම අමාරුවෙන් කියලා දැම්මා "එහෙම කරා නම් කලේ ඔයා" කියලා..
මං ඇදන් හිටියේ එයාම අරං දීපු ෆ්ලෙයාඩ් ස්කර්ට් එකයි, ස්ලීව්ලස් බ්ලවුස් එකයි.. ඒත් එයාගේ කිසිම වෙනසක් තිබුනේ නෑ.. දිගටම මාව අන්තිම පහත් විදියට දාලා බැන්නා.. මගේ ඇහෙන් එකම එක කඳුලක් වැටුනා. අනික්වා මං එහෙම්මම තද කරන් හිටියා...

අන්තිමට මට ඕන විදියටම ටැටු ගහන පිරිමි ළමයා ටැටු එක මගේ උරහිසට වෙන්න ගහලා තිබුනා.. කිසිම වේදනාවක් නැතුව...

හරියටම සතියකට පස්සේ..., එදා වැස්ස දවසක්.. මං ඔෆිස් ඇරිලා ගෙදර යන්න ඔෆිස් එකෙන් එලියට ආවා විතරයි.. කාර් එකක් මගේ ගමනට සමාන්තරව ඇවිත් නතර කලා... කාර් එකෙන් බැස්සේ එයා... රට ගිහින් ඇවිල්ලත් එක්ක...

"දන්නවද මං හිටියේ බොහොම අමාරුවෙන්.."

අමාරුව මං ඇහුවේ නෑ... මං එයාගේ අමාරු ගැන හොඳට දැනන් හිටියා.. මොකො මං එයාව ආශ්‍රය කරලා නැතෙයි...(ඒත් මට මගේ අමාරුව අමතක වුනා...)

කොහොමහරි එයා ගෙනත් තිබුනේ මාස් චොක්ලට් දෙකක් විතරයි.. මං හිතුවේ කිව්ව විදියට බරම බර චොක්ලට් බෑග් දෙක තුනක් උස්සන් ඒවී කියලා...

මං අකමැත්තෙන් වුනත් එයා එක්ක යන්න කැමති වුනා... මං ෂටර් එකෙන් එලිය බලන් ගියේ.. මඟ දිගට හුඟක් හාදු වැටිලා තිබුනා.. ඒ හාදු වල රතු පාට විරංජනය වෙමින් තිබුනේ.. ඒත් මට ඒ පැහැය හරියට අඳුන ගන්න බැරි වුනේ මගේ ඇස් නිලංකාර වෙච්ච නිසා අව්වට...

ඒක ලස්සන නිවසක්.. මගේ ඇස් නිලංකාර වෙච්චි පාර, මටත් හොරෙන් මාව ගෙදරකට ගෙනත්.. ඒක එයාලගේ ගෙදරලු.. අපේ ගෙදරට තිබුනේ එකම එක කාමරයයි.එකේ තමයි අපේ හා පවුල එකට කිටි කිටියේ පැක් වෙලා නිදා ගත්තේ... පාඩම් කලේ පොඩි ආලින්දයේ.. ඒකට වැස්සට වැටුනා.. 

ඒත් එයාගේ ගෙදර හරියට මහ මැදුරක් වගේ.. කාමර කීයක් නම් තිබ්බද.. එයාට කියලා වෙනම කාමරයක්.. 

අපි නිවස ඇතුලට ඇතුල් වුනාට පස්සේ හයියෙන් වැස්සා.. 

ඒ අතර එයා සමනලයව දැක්කා...
සමනලයව ඉපදුන හැටි දැන ගන්නකම් ඉවරයක් නැති වුනා... මං හිටියේ කතාවක් නැතුව.... කොහොම හරි වැස්සත් හිමින් හිමින් වැඩි කලා...

අන්තිමට වැස්ස වෙලා වුනේ සුදු පාට හාදු වැටෙන එක.. ඒවා හරිම වේගවත්ව වැටුනා.. රතු පාට විරංජනය වෙලා...

මං අසිහියෙන් හාදු ටික පිහලා ගෙදර එන්න පිටත් වුනා...

ඒත් ගෙදර ඇවිත් බලද්දී එක එක හාදුවක් හදවතේ ඉතිරි වෙලා තිබුනා...


මැවුන ප්‍රේමය

නීල     නුවනඟ   පීත   මාදුරු     සීත       හදවත          තෙම     තෙමා..
කීය     නොකියා  හීය   නැගුනා   මාගේ   ප්‍රේමය           බුර         බුරා...
ලාව     ගැලුවා    පාට   පිරුනා     සීත      හිතකම         දළු         ලලා....
නේන  නොඑනා, පේන කියනා     ප්‍රේම    හදවත           නුඹෙ      තමා...

සීන        මැවුනා,       පාට       ගෑවා නුඹත්   ඇවිදින්       හද         පුරා..
ලීය        මල්කම්       පීර         ගාලා නුඹත් හිනැහුනි    මත්        වෙලා..
කීල       පොපියා       සීල        බිඳෙතිය සීත ප්‍රේමය        දොව        දොවා....
හීත       වෙවුලා        රෑක       මැවුනා නුඹේ ප්‍රේමය        කවි        ගයා....

දිනිඳු සහ තරිඳු




කැළඹිල්ලකට හසු වෙලා - තැනිතලා බිම් මැදින්
නැගුනේ මේ කඳු පන්ති - කල්පකාන්තරයකට කලින්.
කොහෙන් එබිකම් කලත් - නිතරඟෙයෙන් ජයගන්නේ දිනිඳු..
හෙමිහෙමින් ඇබිත්තියන්ව - ලැජ්ජවට හැංගෙන්නේ තරිඳු..

නිල් තැන්න වසාගෙන - පිනිබිංදු මවාගෙන
අරුණෝදේ හිරු කිරන - වඩින්නේ කඳුවැටි මතින..
කළුවරට බයේ දොර වහන් - හැංගෙනකොට දිනිඳු
ලැජ්ජාව විසිකරන් බැබලෙන්න - අඳුරේම වඩින්නේ තරිඳු...

හරි හොරෙන් කඳු මුදුන් - සිප ගන්නේ වලාකුලු
දුක බර දැනුන කාලෙට - වැටෙන්නේ මිහිකතට ඒ කඳු ..
උදෑසන කඳු අස්සේ හිර වෙවි  - නැගෙන්නට බැරි වෙනකොට දිනිඳු
චප්ප කරන් අහස් ගව්වම - නැගෙන්නේ අහසට බය කරන් තරිඳු..


බන්ධන 04

***********************************
නොකියාම උදේ පාන්දරම නිරංජන්ගේ අම්මා කඩා වැදුනේ අම්බලමකට එන යාචකයෙක් වගේ... මට හුඟක් තරහා ගියේ ආපු ගමන්ම මිදුල අතු නොගාපු වැරැද්ද කියාගෙනම ආපු නිසා... කොහොම වුනත් මගේ නැන්දම්මගේ මේ පැමිණීමේ හේතුව නම් මට රහසක් වුනේ නැහැ.. මොකද මේ වගේ ගමන් වල හේතුව නිරංජන්ගේ අයියගේ ගෙදර ඉන්න අම්මා එක පාර ගාල කඩාගෙන එන හරකා වගේ එන්නේ, ලොකු ලේලී එක්ක ගෝරනාඩුවක් ඇද ගත්තට පස්සේ...
"උඹට ළමයි ඉන්නවයෑ... මහ වැඩක් තියනවා වගේ, මිදුල පොඩ්ඩක් අතු ගාලා තියන්න බැහැ..."
ඇඳන් ඉන්නේ ඔසරිය වුනාට නැන්දම්මගේ  කටට නම් මුඩුක්කු ගෑනුත් පරාදයි..
මං මුකුත් නොකිය කරබාන් හිටියා. ළමයි නැති කතාවට නම් මට හුඟක් තරහා ගියා.. ඒත් මං විස්සේ ඉඳන් එක වෙනකම් හතර පාරක් ගණන් කලා.. එතකොට තරහා නිවුන නිසා ඒ කතාව අමතක වෙලා ගියා...
නිරංජන් ඉක්මන්ට ලැහැස්ති වෙලා ගෙදරින් පැනලා ගියා... ඒත් මං මී කතුරට අහු වුන මීයා වගේ ගෙදර ඉන්න උනා... අම්මට සලකන්න... මං එදා හිටියේ එක්සිබිෂන් එකක් බලන්න යන්න... ඒක ඉවෝන්ගේ චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනය... ඒත් මට ඒක මිස් කරගන්න වුවමනාවක් තිබුනේ නැහැ... අම්මගෙන් බේරිලා යන එකත් බොරු... ඉවෝනුත් මැසේජ් අටක් එවලා තිබුනා එන්නේ නැද්ද අහලා... මං උයලා කරලා එක වෙද්දී ආයේ ඕන දෙයක් වෙද්දෙන් කියලා ඇඳ ගත්තා...
"කොහේ යන්නද.."
දැක්ක ගමන් අම්මට ඕපදූපේ ඕන වුනා...
"ළඟට ගිහින් එන්න..."
"මොකටද යන්නේ..."
"ප්‍රදර්ශනයක් බලන්න..."
"කොහෙද.."
"බීඑම්අයිසීඑච් එකේ.. "
"ඒ මොකටද යන්නේ.."
"බලන්න.."
"බලන්න කියලා කියන්න ඕන් නෑනේ.."
"හරි වැඩක්නේ අම්මේ මටත් වැඩ තියනවා.. හැමදේම කියන්න ඕන නැහැනේ.. නිරංජන්වත් අහන් නෑ.. අනික මං නිරංජන් යන තැන් අහනවද... අම්මා කොහේ ඉලව්වක ඉඳලා ආවද ඇහුවද.... අම්ම එක පාර ඉන්නවා. යනවා.. අපි අහනවද කොහෙද යන්නේ. කොහෙද හිටියේ කියලා..."
තිබ්බ තරහා ඔක්කොම ඇරලා දැම්මා...
ඉන් පස්සේ අම්මගේ කටත් ඇරුනා.. ඒත් මං කිසි දෙයක් නොකිය යතුරක් අරං එලියට බැස්සා.. මුලින්ම ආපු ත්‍රී විල් එකේ ටවුමට ගිහින් 154ක් අල්ලා ගත්තා...
මං එතනට යද්දි පරක්කුයි.. හුඟක් සෙනඟ නම් පිරිලා හිටියා.. ඇත්තටම ඒක ඉවෝන්ගේ විතරක් නෙවේ, පස්දෙනෙකුගේ සිතුවම් ප්‍රදර්ශනයක්...
ඉවෝන් හිටියේ ගෑනු ගොඩක් වට කරන්.. මට ඉරිසියාත් හිතුනා.. ඒත් ඒක මට අයිති හැඟීමක් නෙවේ නිසා අමතක කරන්න උත්සහ කරන ගමන් එයා එක්ක හිනා වුනා.. එයා මාව දැකලා ඒ ගෑනු ටිකට එක්ස්කියුස් කරලා මගේ ළඟට දුවන් ආවා.. මට කියන්න අමතක වුනා ඒ දවස් වල හිටියේ එයා තනියෙන්.. එයාගේ පෙම්වතිය එක්ක වෙන් වෙලා..
මාව වටේම එක්ක ගියා.. චිත්‍ර පෙන්නන්න...එයා පුදුම කලාකාමියෙක් කියලා මට හිතුනා.. කවි ලියන්න වගේම චිත්‍ර අඳින්නත් පුලුවන්...සමහර චිත්‍ර යටින් කවි පේලි දෙකක් ලියලත් තිබුනා... ලස්සන චිත්‍ර ටික.. මගේ හිත එහෙම්මම නිවිලා ගියා.. අන්තිම චිත්‍රය දැක්කම මාවා සීතල වුනා.. ඒක මගේ චිත්‍රයක්.. ඒත් මං කියලා දන්නේ සමහරවිට මෙතන ඉන්න අයගෙන් එයයි, මායි විතරයි... මගේ මුහුන නොපෙනෙන ඒ සිතුවම මගේ බව මට සැකයක් තිබුනේ නැහැ කොහොමටවත්...
ඒත් මගේ සිරුරේ හැඩතල නොදැකම ඒ තරම් ලස්සනට ඇඳපු එකට මට පුදුම හිතුනා ඒ වගේම ලැජ්ජත් හිතුනා... 



*********************************
ඉදිරියට>>>

තරු රටා ප්‍රේමය




දිදුලලා ගනඳුරු රැයේ
පීදිලා තනි අම්බරේ
තරුත් නැති,ඒ හඳත් නැති ඒ
ඔරායන් පිපුනේ බක්මහේ....

දඩයක්කරුවෙක් නම් නොවේ..
ප්‍රේමයේ මල් දොරටු හැරලා
මල් දුනුද අතිනත් දරා
මල් මී පැණිද පෙරී තිබ්බා...

පැමිණියේ මහ වේගයෙන්
තනියෙනි දිගේලි අශ්වයා
නිනව්වක් නැති කොඩිවිනේ වී
නැවතුනා සඳ ඒ එදා..

ඔරායන් වූ මල්සරා
ඉන්නවා දැන් පිල් හලා
මල් හීසර විදා එදවස
මැව්ව ප්‍රේමය මියගියා

මිය ගිහිපු දකුණු අහසට
දුනු සතරක්‍ය විදාලා
මැව්ව කුරුසිය දිදුලලා
රජකරන් දකුණේ ඉන්නවා

ඈව තබලා ඇණ ගසා
යන්න යනවා මල්සරා
පණ ඇද ඇදා උන්නු දුනුවා
තැලුවේ බඳ පටිය ගලවා...

නොදැන සේ චපලම වෙලා
අස්පයා පෙම්බර වෙලා
අහිංසක ඒ මල්සරා හට
මුග්ද වූයේ ඈ තමා..

මල්සරා දැන් දුනු දරා
ඔරායන් වී ගගන පාමුල
ඉන්නවා මල් පෙති හලා...
රළුම රළු දුනුවා වෙලා....

තනි දිගේලි අස්පයා..
කිසිඳුවක් නොදැනේ කියා..
ආයේ එන බක්මහේ එන්නේ
කියා බැහැලා ගියා..


නුවර කඳුලු



මහවැලිය හඬපු දා
වික්ටෝරියාවත් හරස් වෙලා
සියවසකට එහායින්
තිබ්බ පරම්පරාගත මඟ
වලලමින් මියැදුනේ කරලියැද්ද....



හුලු ගඟත් හිරි මල් කාලේ
විසේ කෙරුවට
දැන් හරිම නිවිච්ච සීදේවී..
අම්මගේ අඩි පාරේම ගමන
වෙනස් නොකර...
සද්ද බද්දයක් නැතුවම...



හන්තානේ කඳු මුදුන
සීතලෙන් වෙවුලුම් කෑ
දහක් දෙනාගේ සීන අරන්
මහවැලියට දුක විසි කරාම
කොහොම දරා ගන්නද,
පාඩුවේ යන මහවැලිය..



මහවැලිය හඬන්නේ 
උහුල ගන්නා බැරි තැන
කාටවත් නොකියා අරං ගිය දුක
තට්ටු පිටින් කිඳා බහින්න
ලක ලැහැස්ති වෙද්දි..
එහෙම දවසක් බොඳ කරන් 
තෙල් දමා ඉපදුනේ නුවර හුස්ම ටික ....



නොමියන මියයාම්....



"දන්නවද.. මට දැන් අවයව හුඟක් නෑ...
මුලින්ම නැතිවුනේ මගේ හදවත... හදවත නැති වුනාම මගේ පෙනහළු නැති වුනා.. ඉන් පස්සේ ඇස් කන් වගේ කිසිම දැනීම් දැනෙන ඉන්ද්‍රියක් තියෙන්න වුනේ නෑ... ඉන් පස්සේ අක්මාවත් නැහැලු..."

පේෂන්ට් හයියෙන් සද්දේ දාගෙන ඔක්කාරේ කලා...

"හිමටොමෙසිස්"

මං බී.එච්.ටී. එකේ ලිව්වා..

ඇත්තටම හදවත නැහැ වගේ. ප්‍රේෂර් ඩිටෙක්ට් වුනේ නැහැ මොනිටර් එකට.. 
52/84 අන්තිමට මොනිටර් එක පෙන්නුවා.. සිස්‍ටොලික් 52ක්?

"ප්‍රේෂන්ට්  යන්නේ ඇරස්ට් වෙන්න.."

කෑ ගැහුනා මට... 

නර්ස් ඇවිත් ග්‍රීන් කැනුලා එකක් දැම්මා.. "ඉක්මන්ට ඩ්‍රිප් එකක් පටන් ගන්න.."
ඒ එක්කම තව නර්ස් කෙනෙක් සේලයින් එකක් උස්සන් ඇවිත් තිබ්බා...

"මං මේ තුන් වෙනි පාර එක දිගට ලේ වමනේ දැම්ම.. දන්නවද මේ ඔක්කොටම වග කියන්න ඕන දේ...හිස්ට්‍රි එක කියන්න ඕනා මට... ඩොක්ටර් අහන් ඉන්න පුලුවන්ද..."

එයා වගේම කොන්ඩේ පැත්තෙන් බෙදලා උන්නේ ඩොක්ටර්ත්... දඟලන ඇස්.. එයාගෙ නම් සතුටින්.. ඒත් ඩොක්ටර් බයෙන් ඉන්නේ.. ඒක මට තේරුනා... මට බයක් නෑ.. ලේ එක්ක වමනේ දානකොට බඩ පිලිස්සිගෙන එනවා දැනෙනවා.. එතකොට මට මතක් වෙනවා මට දැනීම් නෑ නේද කියලා... මං නොදැනෙනවා වගේ ඉන්නවා...

"ඩොක්ටර් අහන් ඉන්න පුලුවන් නේද... ඔයාට මේ කතාව කියන්නම ඕනා.. ඇයි දන්නවද.. ඒකටත් ලොකු හේතුවක් තියනවා.. ඒක මං පස්සේ කියන්නම්.. මේ හැමදේම පටන් ගත්තේ  අවුරුදු තුකකට හතරකට කලින්..එතකොට මං හිටියේ තනියම සොයිසාපුර ෆ්ලැට් වල... මගේ එහා පැත්තේ ෆ්ලැට් එකේ හිටියේ සැලුන් එකක් කරන කෙල්ලෙක්.. මුලදි මං එක්ක හිනා වුනා විතරයි.. ටික දවසක් යද්දී ලිෆ්ට් එකේදි කතා කලා.. එයා එදා කිව්වා හවසට පාර්ටියක් තියනවා කියලා එන්න කියලා.. එහෙම තමා මං එයාව අඳුන ගත්තේ... "

"ඩොක්ටර් ආයේ වමනේ යන්න එනවා.."

"මේ වමනේ නවත්තන්න බැරිද ඩොක්ටර්.. මට කතාව කියන්න ඕනා...

"ඒ පාර්ටි එකට වැඩිය කට්ටිය ඇවිත් හිටියේ නෑ.. එයාගේ යාලුවෝ හතරක් විතර ආවේ.. එයාලා සිංදු කිව්වා... බියර් බිව්වා... එයා අපිට ස්පැගටි  එක්ක සුප් හදලා තිබුනා.. අපි සුප් බීලා ස්පැගටි  කෑවා.. අපි එක එක ටොපික් අරං කතා කලා.. මුලින්ම ගත්තේ ජොබ් එක.. මගේ ජොබ් එක කිව්වම එයාලා වැඩිය කෙයාර් කලේ නෑ.. මොකද එතන හිටපු හැමෝම කලේ තමන්ගේම බිස්නස්... ඒ නිසා එයාලට සල්ලි තිබුනා.. ඉන් පස්සේ අපේ මාතෘකාව වුනේ ආදරය.. මං කිව්වා මට ආදරේ කරන්න තේරෙන් නෑ කියලා, එයා ඒක උගන්නන්නම් කිව්වා.. හැමෝම මහ හයියෙන් හිනා වුනා.. මට දැනුනා ඒ වෙලාවේ මගේ කන් දෙකට ලේ පිරෙනවා...
" අනේ ඔයා එයාලගේ විහිලු ගනන් ගන්න එපා අනේ." කියලා එයා මගේ අතින් ඇල්ලුවා... මාව පිච්චිලා ගියා... එදා හැමෝම ගියාට පස්සේ මං එයාට උදව්  කලා කෑම පිඟන් හෝදන්න.. එයා මං එද්දි යන්තමට කිස් එකක් දුන්නා..
ඉන් පස්සේ අපි ආදරේ කරන්න හුඟක් දේවල් කලා.. ගෝල්ෆේස් ගියා.. ඩිනර් වලට ගියා... විහාරමහා දේවි ගියා.. අපි නොගිය තැනක් නෑ වගේ මේ කොළඹ... ඒ තරම් අපි ඇවිද්දා... ඒත්, එක දවසක්... ඒක වුනේ ගෝල්ෆේස් එකේ දී... ආයේ අපි හම්බෙන් නෑ කියලා එයා ගියා... මට ආදරේ කරන්න උගන්නපු කෙල්ල... තව කොල්ලෙක්ට ආදරේ කරන්න පෝරුවට නැගලා.. මට ආරංචි වුනේ හුඟක් පස්සේ... මගේ හදවත නැති වුනේ ඒකෙන්.. හරියටම කියනවා නම් මං ආයේ තනියම ගෝල්ෆේස් විහාරමහාදේවි ගියා.. එතකොට මගේ හදවතේ කෑලි තිබුනා.. සමහර ඒවා මලකඩ කාලා.. සමහර ඒවා තවත් කුඩු වෙන්නම බිඳිලා... මට ඒවා ඇහිඳ ගන්න වුවමනා වුනේ නෑ... හදවත නෑ කියලා දැනුනේ මට පස්සේ පස්සේ අඬන්න, හිනා වෙන්න දැනීමක් ආවේ නැති නිසා.. මං ඔහේ කෑවා බිව්වා... වැඩට ගියා.. අහ්...මට කියන්න බැරි වුනා මං සොෆ්ට් වෙයාර් ඉංජිනියර් කෙනෙක්.. උදේම වැඩට ගියා.. රෑට ගෙදර ආවා.. රෑට එද්දි, හැමදාම බ්‍රැන්ඩි, විස්කි බෝතලයක් ගෙනාවා.. ඒක බීලා නිදා ගත්තා... හැමදාම හැමවෙලේම සිගරට් ගැහුවා... ඉතින් මගේ පෙනහළු ගැන අහන්න දෙයක්ද නේද ඩොක්ටර් ....??"

"ආයේ උදේ වැඩට ගියා.. සමහර දවසට බොස්ගෙන් බැනුම් ඇහුවා.. ඒත් ඒ ගැන වුනත් මට ගානක් වුනේ නෑ... පස්සේ මට සිරෝසිස් හැදුනා.. ඒත් මගේ ජීවිතය වෙනස් කරන්න පුලුවන්කමක් තිබ්බේ නෑ.. හැමදේමමං පුරුදු විදියට කරගෙන ගියා... ඒකයි ඩොක්ටර් හිස්ට්‍රිය.."

"පේෂන් ඇරස්ට්.." ඉක්මන්ට ඇම්බු කරන්න.. මං හාර්ට් මසාජ් දෙමින් කෑගැහුවා...

කුරුලු දඩයම 02

  කුරුලු දඩයම 01 දවසක් උදෑසනක දුර්ශාන් සොයා ආවේ දුර්ශාන්ගේ හොඳම මිතුරෙක් වන සංධීර්. ඔහුට පුදුමයි මේ දුර්ශාන්ගේ වෙනස.  "ක්‍රිශෝලියි ඒකිග...