පුලුවන්ද.....


ඔයා මුදු හිනාව රඳව ගන්න...
එතකොට,
මට පුළුවනි හිත හදා ගන්න...

මේ දේවල් අවසාන ඉල්ලීම් යැයි සිහි තබා ගන්න....
පැය විසි හතරක්වත් මං මැරුණම තියා නොගන්න..
මං බයයි තාම මිදෙන තරම් සීතලට..
තුරුල් වුණ හැටි මතකද සීතල දැනුනම නුඹේ පපුවට...
ඒ නිසා ඉක්මනින් වල දාන්න..,
පුලුවන් නම් මල් ගහක් යට හොයාගන්න.. රොබෝසීයා, මැයි මල් ලස්සන බව මතක තියාගන්න...

එකම එක මගේ කවියක්,
ඔබව හිනැහූව...
ගලක් මත ලියන්න..
එය රඳවන්න මගේ සොහොන ළඟ...

මතක් වෙන දවසට ඇවිත් එක මලක් මං වෙනුවෙන් තියන්න..
මල පරවෙන හැටි බලන් ඉන්න..
ජීවිතය ඒ වගේ යැයි හිතන්න.

සොඳුර..
ඔබ නැතිව මං කොහොම තව හුස්ම ගන්නද....

එයා එක්ක එකම දවසක් හරි එන්න..
"මං ආදරේ කරපු කෙල්ල.." යැයි කියන්න..
පුළුවන්ද...,
එහෙම කරන්න...
මට ආදරේ කලා නේද..!!!

සින්ඩරෙල්ලා



එදා තමයි දවස...

ඉර පායලා තිබ්බේ නැගෙනහිරෙන් වුණාට දූපතේ බටහිර පැත්තේ හිටපු මං ඉර ඈතින් අහසට නගිනවා දැක්කා.. ඒත් ඉර බටහිරට එනකම් මට වෙලාව තිබ්බ නිසා මං කලේ මේකප් දාලා පුරුදු වුණ එක...  මේකප් එක දැම්මත් නොදැම්මා වගේ තියෙන්න ඕනා. මට ඕන වුනේ ස්වභාවික විදියට මේකප් එක දාන්න.. ඒත් මගේ මුහුනේ තියන කුරුලෑ වල වල්, කැඩිච්ච කුරුලෑ කැලැල් පෙන්නන්න වුවමනාවක් තිබ්බෙ නැහැ.. මොකද ඒවා වලින් මගේ ලස්සන වැහිලා හරිම අවලස්සන ස්වරූපයක් පේනවා... එහෙම වුණොත් මගේ බලාපොරොත්තු සුන් වෙන්න පුලුවන්... 

මං මගෙත් එක්ක කතා කරන්න පටන් අරන් තිබ්බේ.. කාලෙකට පස්සේ.. මෙහෙම බලාපොරොත්තුවක් ලැබුණ එක හොඳයි.. මොකද මගේ ආසාවල් වලට පණ දෙන්න පුලුවන් ඒක නිසා...


මං කලින් අරගත්ත ලස්සන රෝස පාට දිග සිලික් ගවුම ඇඳගෙන, අඩි උස සපත්තු දාගෙන, හැඩ බැලුවා... ඒ හැඩ බැලිල්ල ඉවර වෙන එකක් වුණේ නැහැ.. කණ්නාඩිය ඉදිරියේ මටම හිනා වෙන ගමන්, හුඟක් වෙලා මං ඒ ලස්සන ගවුම ඇඳන් හිටියා.. මේකප් එකත් දාගෙන.. මං මාත් එක්කම කතා කලා.. කොහොමද මං රාජ කුමාරයට කතා කරන්නේ.. හිනා වෙන්නේ කොහොමද, එයාට ආස හිතෙන්න... ගැහැණු මායමක් දාලා කොහොමද මං එයාව දපනේ දාගන්නේ.. මං ඒ හැම ප්‍රශ්න වලටම පිලිතුරු හෙව්වා කණ්නාඩිය ඉදිරිපිට ඉඳන්.. අන්තිමට මටම හිතුනා මේ ගවුම නස්ති වුණොත් කියලා.. මොකද මං හුඟක් වෙලා ඒ ගවුම ඇඳගෙන එහාට මෙහාට කැරකිලා මටම මගේ දාඩිය ගඳ එන්න ගත්ත නිසා..,ඒ හින්දා හිත හදාගෙන බොහොම අමාරුවෙන් ගවුම ගලවලා හිටියා නියම වෙලාව එනකම්..

ඉර බටහිර මුහුදේ ගිලෙන්න ඔන්න මෙන්න තියෙන්න ස්ථාන ගත වෙද්දි තමයි මගේ නියම වෙලාව ආවේ.. මං බලාපොරොත්තු වුණ නියම වෙලාව...

මං පුරුදු වුණ මේකප් වල පිහිටෙන් හිතට සරිලන මේකප් එකකුත් දාගෙන, මගේ ලස්සන රෝස පාට සිලික් ගවුමත් ඇඳගෙන, අඩි උස සෙරෙප්පු දෙකත් දාගෙන, මං එලියට බැස්සේ මං ප්‍රාර්ථනා කරපු ගමන යන්න.

සින්ඩරෙල්ලා කතාවේ රාත්‍රියේ, සින්ඩරෙල්ලට මොනවගේ හැඟීමක්ද දැනුනේ කියලා මං හිතුවා... මට හිතුනේ මමයි සින්ඩරෙල්ලා කියලා. 

රජ කුමාරයා මං එනකම් බලාන ඇති...


මට ඒ පෙම්වත් සිදුවීම් හීනෙන් වගේ මතක් වෙලා කම්මුල් රතු වුණේ එක පාරට... සමහර වෙලාවට මේකප් එකටත් ඒ ලේ පිරුණු රක්ත පැහැය වසා ගන්න බැරුව ඇති.. කුමාරයා මාව අවලස්සනට දකිවිද කියලත් මට දැනුනේ බයක්..


මං හරිම තැනට ඇවිත් හිටියා.. කලින් මං මෙතන දන්න තැනක් නිසා වැඩි අපහසුවක් වුණේ නැහැ හොයාගන්න.. කොච්චරක් තට්ටු තියන ගොඩනැගිල්ලක්ද කියනවා නම්, උඩම තට්ටු අහසින් වෙන් කරලා හොයාගන්න මට බැරි වුණා.. ඒවා වලාකුලු එක්ක මුහු වෙලා තිබ්බේ.. මට ආස හිතුනා ඒ හරියට යන්න.. වලාකුලු අස්සේ ඉන්නවා වගේ හැඟීමක් ඒ තට්ටු වල ඉන්න අයට ඇති නේද කියලා තමයි මට වැඩියෙන් ආස හිතුනේ.

වලාකුලු ගැන හීන මවන්න වැඩි වෙලා සිදු වුණේ නැහැ.. ප්‍රධාන දොරෙන් ඇතුලු වෙනකොටම මාව හොයාගෙන අදාල පුද්ගලයෙක් ආවා...


" අනේ කෙල්ලේ... මං හුඟක් වෙලා බලන් හිටියා... ඔයා මං මුලින් දැක්කට වඩා ලස්සනයිනේ කෙල්ලේ"

කියලා මගේ කම්මුලට පොඩි තට්ටුවක් දැම්මා.. මං ඒ වෙලාවේ බය වුණා මේකප් ටික මැකිලා යයිද කියලා.. ඒත් මාව එහෙම කවුරුත් වර්ණනා කරලා නැති නිසා මගේ කම්මුල් ආයෙත් හුඟක් රතු වුණා ඇති.. මං බිම බලා ගත්තේ ලැජ්ජාවෙන්...

" ඔහොම ලැජ්ජා වෙලා නම් බැහැ හොඳේ... බොරු කියන්න ඕන නැහැ.. 
හොඳට මේකප් කරලා තියනවා..  ලස්සන ලිප්ස්ටික් පාට කෙල්ලේ" කියලා මාවත් එක්ක සෝපනයට නැග්ගා.


" මං මේ වල ගිහින් නෑනේ.."

" අයියෝ... කෙල්ලේ.., හරි ලේසී, ඔයාට යන්න ඕනා තට්ටුව මෙතනින් ප්‍රෙස් කරන්න විතරයි තියෙන්නේ... යටම තට්ටුවට අපි කියන්නෙ ග්‍රවුන්ඩ් ෆ්ලෝ කියලා... ඒ නිසයි මෙතන ජී අකුර තියෙන්නේ.. අපි යන්න ඕනා දාහතට.. "

එහෙම කියලා එයා දාහත ඉලක්කම එබුවා...
අපි තට්ටු හුඟක් නැග්ගා... ඇත්තටම නැග්ගේ නැහැනේ. සෝපානයකින්නේ මාව එක්ක ගියේ..

"ඔයා ගිය වෙලාවෙ ඉඳන් ඔය විදියට ලස්සනට හිනා වෙන්න ඕනා. හරිද..."

මොන පිස්සුවක්ද අප්පා.., හිනා වෙවි ඉන්න.. මං ඒ මුකුත් කියන්න ගියේ නැහැ..

අපි ඇතුලට ගියා.. එතන ඇත්තටම දේදුන්නක ඇතුල වගේ... කලුවර වුණාට හැම පැත්තෙන්ම දේදුණු එලි විහිදුනා... හරිම ලස්සනට.. ලස්සන සංගීතයක් පසුබිම් වාදනය විදියට වැයුණා...

සින්ඩරෙල්ලෝ එක පෙලට හිටගෙන හිටියා.. මං වගේ අලුත් අය හිටියේ ලැජ්ජාවේ ඇඹරී ඇඹරී... පරණ අය නම් හොඳ නැට්ටුක්කාරියෝ වගේ බැලේ, චාචා වගේ මං නොදන්න හුඟක් නැටුම් වර්ග නට නට හිටියා... එයාල දිහා තමයි කුමාරවරු බලන් හිටියේ හුඟක්.. තමන්ට ආස විදිහට කන්න එක එක කෑම තිබ්බා. මට බඩගින්නක් දැනුන් නැහැ... මං කලේ වෙනස්ම ලෝකයකට ආපු නිසා ඒකෙ සිරි විඳ විඳ බලාපොරොත්තුවෙන් හිටපු එක..


වෙලාව ගතවෙද්දි, රාජ කුමාරවරු එක එක සින්ඩරෙල්ලෝ එක්ක ගියේ හිනාවෙවි... මං බලන් හිටියා.. ඒත් කවුරුත් ආවේ නැහැ...අන්තිමට මට බඩගිනි වෙනකම්ම බලන් ඉන්න සිද්ධ වුණා.... මං වගේ ලස්සනට ඇඳ ගත්ත සින්ඩරෙල්ලො කිහිප දෙනෙක් ඉතුරු වෙලා හිටියා.. හැබැයි දොලහේ කණිසම වෙද්දි සමහරු හිටියේ ස්ලීපින් බියුටිලා වගේ..

"හෙලෝ..." බිකිනි කුමාරියක් මට හෙලෝ කිව්වේ... මං එයාව කලින් දැක්ක ගමන් හිතුවේ නම්,වයින් කරපු ලොකු බාබි ඩෝල් කෙනෙක් කියලා.. මොකද එයා හිටියේ රවුමට කැරකි කැරකි පැය ගාණක් තිස්සේ... දැන් මගේ ළඟට ඇවිත් මා එක කතා කරනවා...

" ඔයා කැමති නැද්ද අපි වගේ ඩාන්ස් කරන්න... ඔයාට හොඳ ෆිගර් එකක් තියෙන්නෙ..."

මං හෙලෝ කියන්නත් ඉස්සෙල්ලා බිකිනි කෙල්ල එහෙම කිව්වා...මට ඇති වුණේ අප්පිරියාවක්..

"අපෝ මට බැහැ..."

"ඔයාට මේකට නිකම්ම ගාණක් හම්බෙනවා.."

එතකොට නම් මට ආස හිතුණා.. මොකද, අම්මගේ අසනීපේ හොඳ කරන්න මට සල්ලිනේ ඕනා...

"කීයක්ද... "

" හිතන්නවත් බැරි තරම්.. ඔයාට ලැබෙනවා වගේ විසි තිස් ගුණයක්.."

"ඇත්තටමද..."

ඒ කියන්නේ මට රාජ කුමාරයෙක් ඕන නැහැ...

"මං කියන්නද බොස්ට...."

බාබි ඩෝල් මගෙන් පෙරෙත්ත කරන්න පටන් අරන් තිබ්බේ. අලුත්ම ලෝකෙකට ආපු අසරණ කෙල්ලෙක්ට දැනෙන අසරණකම පලවෙනි වතාවට දැනෙන්න ගත්තේ සින්ඩරෙල්ලා සුරංගනා කතාව අමතක කරමින්.

"කෝ...ඔයා හොයාගෙනවත් නැහැ තාම කාවවත්..?"

ඒක නම් කිව්වේ හරිම උපහාසයට වගේ..

එහෙම කියලා එයා ටේබල් එක උඩ තිබ්බ රට බීම එක අරන් ඉක්මන්ට ඉක්මන්ට බීගෙන බීගෙන ගියා... මට හිතා ගන්න බැරි වුණා ඒක කොහොම එයා බිව්වද කියලා...

"මගේ නම ස්ටෙෆානි... ඔයා ඕන නම් මේ විදියට නටන්න හරි වෙන මොනවා හරි උදව්වක් හරි,  මට කතා කරන්න. ඕනම කෙනෙක් මාව දන්නවා.."

එහෙම කියලා එයා ආයේ බටේ එල්ලෙන්න ගියා..

ටික ටික සිටු කුමාරවරු පානය කරපු රස බීම වලට පින් සිද්ධ වෙන්න මත් වෙන්න පටන් ගත්තා.. අන්න එතකොට තමයි මට තේරෙන්න ගත්තේ මේක කොච්චර අවලස්සන සින්ඩරෙල්ලා කතාවක්ද කියලා..
සමහර සිටු කුමාරවරු එලි පිට අසික්කිත වැඩ කරන්න ගත්තා... සමහර කෙල්ලො නම් කිසිම වෙනසක් නැතුව ඒවට උදව් වුණා.. සමහරු කෙල්ලො දෙන්නා තුන්දෙනා ඇදගෙන කොහෙද ගියා..

මගේ ළඟට ආවේ නාකිම නාකි මිනිහෙක්.. ඇත්තටම ඒ මිනිහා අපේ සීයටත් වඩා නාකිද මංදා... මට තේරුණා කිසිම කුමාරයෙක් මාව බලන්න එන් නැති විත්තිය.. මං මගේ  හීන මාලිගා ටික ඔක්කොම එකතු කරලා ජනේලෙන් එහාට විසික් කරා... ජනේලේ අරිනකොට මං දැක්කා කිසිම වලාකුලක් ඒ අස්සේ නැති විත්තිය.. පාවි පාවීවත් ඉන්න බැහැනේ,, ඒ හීන මාලිගා ඔක්කොම තට්ටු දහ හතක් පහලට වැටිලා බිඳුනේ කුඩු වෙන්නම.ආයේ කැල්ලක්වත් ඉතිරි වුණා කියලා නම් මං හිතන් නැහැ.. හිතන්නවත් මගේ ළඟ දැන් හිතක් නැහැ...

දුරින් පැවතීමද ආදරේ උහුලන්න බැරි විදිය...???



ආදරේ කරන වෙනස..
දර්ශීය නොවන පෙම්වත,
මේ දර්ශීය නොවන විපර්යාසයන්ට
ආදරෙයි මමද....

විටෙක හිත දුකින් තබන,
විටෙක හිත පමෝදය උහුලනු නොහීව,
ආදරෙන් මිරිකන,
බොහෝ විට ඈතින්ම ඇඳී,
යලි මැකෙන
නුඹේ ප්‍රේමය,
සේයාරුවක්ද මිරිඟුවක..

මැකෙමින්, පිබිදෙමින්, නොමියෙන
දුරින් පවතින සඳක් සේ හැඟෙයි..
මේ විදිය උහුලනු නොහැක...

දුරින් පැවතීමද,
ආදරේ උහුලන්න බැරි විදිය...?

සිතන්නට යමක්...03

සිතන්නට යමක් ලිපි පෙල යනු අන්තර්ජාලයෙන් උපුටාගත් සමහර කතාවල පරිවර්තන වේ.. ඒ ඒ කර්තෘන්ට අයිතිය සතුවන අතර, මා කරන්නේ හුදෙක් මට තේරෙන ලෙස පරිවර්තනය කිරීම පමණි...


කෝපය පාලනය.



ඉතා නරක කෝපයක් ඇති කුඩා පිරිමි ළමයෙක් සිටියේය. ඔහුගේ පියා ඔහුට ඇණ මල්ලක් භාර දී කෝපය ඇති වූ  සෑම විටම එම ඇණ වැටට ගසන්නට පැවසීය.

පළමු දිනයේ පිරිමි ළමයා ඇණ 37 ක් එම වැටට ගැසුවේය.

එසේ කෝප වන විට ඇණ ගැසීම දිගටම කරගෙන ගිය ඔහුගේ තරහා සති කිහිපයක් යන විට ක්‍රමයෙන් පාලනය වීම ඇරඹී තිබිණි. ඒසේම වැටට ගසන ඇණ ප්‍රමාණයද ක්‍රමයෙන් අඩු වී තිබිණි.

ඔහු තමන්ගේ තරහ පාලනය කිරීමට මිටියෙන් ඇණ වලට පහ‍ර දෙනවාට වඩා පහසුවෙන් හඳුනා ගැනීමට සමත් විය.

අවසානයේදී, පිරිමි ළමයාට සිය කෝපය පාලනය වූ දිනයක් පැමිණි අතර ඒ බව සිය පියාට දැන් වූ විට, පියා අණ කලේ, කෝපය පාලනය වී තිබෙන්නය එම ඇණ එකින් එක ගලවා දමන ලෙසය.

කාලය ගෙවී ගිය අතර ඇණ සියල්ලම ගලවා වැටෙහි ඇණ නැති බව පිරිමි ළමයාට අවසානයේ තම පියාට පැවසීමට හැකි විය.

පියා විසින් පිරිමි ළමයාගේ අත අල්ලා ඔහුව වැට වටා ගෙන ගියේය.

"පුතේ ඔයා හොඳට කළා, නමුත් වැටේ වලවල් දිහා බලන්න. වැට කවදාවත් පෙර ලෙසම පවතින් නැහැ.. ඔබ කෝපයෙන් දේවල් පවසන විට, ඒවා මේ හා සමාන කැළලක් ඇති කරනවා. ඔබට මිනිසෙකුට පිහියක් දමා එය නැවත එලියට ඇද ගැනීමට හැකිය. මට කණගාටුයි, යැයි පැවසුවත් එම තුවාලය එහෙමම පවතිනවා."

සිතුවිල්ල: 
ඔබේ කෝපය පාලනය කර ගන්න, කෝප වූ විට කිසිවක් කිසිවෙකුට නොපවසන්න. පසුව පසුතැවිලි වූවාට පලක් නැත. ජීවිතයේ සමහර දේවල්, ඔබට ආපසු ගැනීමට නොහැකිය.

සිතන්නට යමක්...02





ජනප්‍රිය කථිකයෙක් ඩොලර් 20 ක බිල්පතක් මගින් සම්මන්ත්‍රණයක් පැවැත්වීම ආරම්භ කළේය. ඔහු කතා කිරීම ඇසීමට 200 දෙනෙකුගෙන් යුත් පිරිසක් රැස්ව සිටියහ. 

ඔහු ඇහුවා, 

"කවුද මේ ඩොලර් 20 බිලට කැමති?"

අත් 200 ක් ඉහළට ගියේය. 

"මම මුලින්ම මේ ඩොලර් 20 ඔබෙන් කෙනෙකුට දෙන්නම්, ඊට පෙර මං මෙහෙම කරානම්..."

ඔහු බිල්පත ඉරා දැමුවේය. 

ඉන්පසු ඔහු නැවත, 

"තවමත් එය අවශ්‍ය කාටද?" 

අත් 200 ම තවමත් ඔසවා ඇත. 

"හොඳයි,"

"මම මෙය කරන්නේ නම් කුමක් කරනවද?"

ඉන්පසු ඔහු බිල්පත බිම හෙළා,සිය සපත්තුවෙන් පාගා දැමුවේය.. 

ඔහු එය රැගෙන නැවත වතාවක් සමූහයාට පෙන්නුවේය.. බිල්පත සියල්ලම ගරා වැටී අපිරිසිදු වී ඇත.

 "දැන් කාටද එය අවශ්‍ය?"

සියලු දෑත් තවමත් ඉහළට ගියේය. 

" මිත්රවරුනි, මම ඔබට ඉතා වැදගත් පාඩමක් පෙන්වා ඇත්තෙමි. මම මුදලට කුමක් කළත් ඔබට එය තවමත් අවශ්‍ය විය. එය තවමත් ඩොලර් 20 ක් විය....... අපේ ජීවිතයේ බොහෝ වාර ගණනක් ජීවිතය අපව පොඩි කර අපිරිසිදු කරයි. අපි නරක තීරණ ගන්නවා හෝ දුර්වල තත්වයන් සමඟ කටයුතු කරනවා විය හැක. අපට කිසි වැදගැම්මකට නැති බවක් දැනේ. කුමක් සිදු වුවද, ඔබට කිසි විටෙකත් ඔබේ වටිනාකම අහිමි නොවේ. ඔබ විශේෂයි - එය කිසිදා අමතක නොකරන්න!"

සිතන්නට යමක්...01

සිතුවිලි සිත්තමට නැගෙන කවි පොතේ ඉංග්‍රීසී කතා වල පරිවර්තන කිහිපයක් දුටුවෙන් මම ටිකක් කාලෙකට කලින් පරිවර්තනය කල කතා කිහිපයක්ම තිබුණා කියලා මතක් වුණා.. ඒකෙන් දෙකක් තමයි මේ.....

පාන් රාත්තල.



බේකරියකට සෑම දිනකම බටර් රාත්තලක ප්‍රමාණයක් විකුණූ ගොවියෙක් සිටියේය. දිනක් බේකරියේ අයිතිකරු බටර් කිරා මැන බැලීමට අවශ්‍ය වූ අතර, එහි සැබෑ ලෙසටම රාත්තලක ප්‍රමාණයක් නොතිබිණි. මේ ගැන කෝපයට පත් බේකරි හිමිකරු ගොවියාට විරුද්ධව උසාවි ගියේය.

විනිසුරුවරයා ගොවියාගෙන් ඇසුවේ බටර් බර කිරා බැලීමට කිසියම් මිනුමක් භාවිතා කරන්නේද යන්නයි. ගොවියා පිළිතුරු දෙමින් කියා සිටියේ, 

“ගෞරවනීය විනිසුරුතුමනි, මම තවම නොදියුණුය.. මට නිසි මිනුම් උපකරණයක් නැත, නමුත් මට පරිමාණයක් තිබේ. ” යන්නයි.

“එහෙනම් ඔබ බටර් කිරා මැන බලන්නේ කෙසේද?" විනිසුරු ඇසුවේය.

"බේකරිය මගෙන් බටර් මිලදී ගැනීමට බොහෝ කලකට පෙර මම ඔහුගෙන් පාන් රාත්තලක් මිල දී ගත්තා. එම රාත්තලක පරිමාණයට බටර් ගෙන එන සෑම විටම මම බටර් දමා කිරා මැන රැගෙන එමි. යමෙකුට රාත්තල නිවැරදිව නොවේ යන්න දොස් පැවරිය යුතු නම්, එය බේකරියේ වරදයි. ”

සිතුවිල්ල :
ජීවිතයේ දී, ඔබ ලබා දෙන දේ ඔබට ලැබේ. අන් අයව රවටන්න උත්සාහ නොකරන්න.


***********************************

විහිළුව



එකම ප්‍රශ්නයක් පිලිබඳ පැමිණිලි කිරීම සඳහා මිනිස්සු කණ්ඩායමක් පණ්ඩිතයකු හමුවීමට දිනපතා ගියෝය.

දිනක් පණ්ඩිතයා ඔවුන්ට විහිළුවක් පැවසීමට තීරණය කළ අතර ඔවුන් සියල්ලෝම මහ හඬින් සිනාසෙන්නට වූහ.

මිනිත්තු කිහිපයකට පසු, නැවතත්  ඔවුන්ට එම විහිළුවම පැවසූ අතර ඔවුන්ගෙන් කිහිප දෙනෙක් පමණක් සිනාසෙන්නට වූ අතර නැවතත් ඔහු එම විහිළුවම තුන්වන වරටත් පැවසූ නමුත් කිසිවෙකු සිනාසුණේ නැත.

පණ්ඩිතයා සිනාසෙමින් මෙසේ විමසීය: ''ඔබට එකම විහිළුවට නැවත නැවතත් සිනාසෙන්නට නොහැකිය. ඉතින් ඔබ නිතරම එකම ගැටලුව පිලිබඳ සිතමින් නැවත නැවත හඬන්නේ..?"

සිතුවිල්ල:
එකම දෙය පැමිණිලි කිරීමෙන් කාලය නාස්ති කිරීම නවත්වන්න.

ආවර්තීය චලන




මට වුවමනා වුනේ වනවාසී වෙන්න.. හැමදේම ශුන්‍යත්වය මෙනෙහි කරමින්, සමාජයෙන් වෙන්වී, වෙනස්ම ජීවියෙක් ලෙස ජීවිතයේ ඉතිරි කාලය ගෙවා දමන්න. සත්තු , ශාක, විතරක්ම මගේ අසල්වැසියෝ කරගන්න. සියල්ලම අවසන් වෙලා තිබ්බේ අපහසුම විදියට. සියල්ලටම මං නිවැරදි වුණේ එයාලා සතුටක් වෙන අවස්ථාවකදිම පමණයි... ඒ හැර අන් සියල්ලම මං චෝදිතයි..ඒ වගේම එයා නඩු තීන්දුව නඩු ඇසීමක් හෝ නොමැතිව පල කර අවසන්...


මේකත් අවසන් අවස්ථාවක්..( සෑම අවසානයක්ම අවසානයට පෙර අවස්ථාවක්)
අපි රත් වෙච්ච ටකරමක් යට හිටියේ.. අපිවත් ඒ රස්නෙට ගිනි ගත්තා... ටකරම තිබුණේ හරියටම මගේ පපුව මැද... හදවත ඊට දශම කිහිපයක් පහලින්... ඔබ දන්නවා ටකරම් තියෙන්නේ නගර වල.. ඉතින් අපි නගරවාසී...

ඉර අවරගිරින් පහු බහින්න තව කණිසම් හතරකටත් වැඩියෙන් මිස අඩුව තිබුනේ නැහැ. ඒ වනකොටත් අපි කතාව නවත්වලා තිබුනේ. අපි ගැන තවදුරටත් කියවන්න අපිට කිසිම දෙයක් ඉතිරි වෙලා තිබුනේ නැහැ.


" ඔයාගේ අම්මා....!!!"


කතාව පටන්ගත්තට මට දිගටම ඒ හිතේ වට රවුම් ගගහා කැරකෙන කතාව එලියට ඇදලා දාන්න හැකියාවක් තිබුනේ නැහැ. ඒ වන කොටත් ඒ සිතුවිල්ල වට වන්දනාවේ ගිහින්.. මට අමතක වුණා ආයෙත්ම ඊළඟ වචනය.. ,ඒක හොයන්න බැහැ.. ගැඹුරු ජලාශයක ගිලි ගියා වගෙයි.. ගහගෙන ගිහින්, හොයාගන්නවත් නැති තැනකට..  ඒ සිතුවිලි වට වන්දනාව මගේ හදවතේ කැරලි ගැහුවත් , මගෙ දෘෂ්ටියෙන් ඈතට ඈතට ගියත්, මගේ ඇස් ඒ කැරලිකාරිත්වයේ ප්‍රතිඵලය වෙමින් අහස කලු කරන් පොද වැසි වැටුනා වෙන්න ඇති.


"මං දන්නවා එයා කැමති වෙන් නෑ මේකට."


එයා එහෙම කිව්වේත්, මාව ඇදලා අරන් එකපාර ඒ පුළුල් පපුවට කිටි කිටියේ තද කරන් කෙහෙරැලි අස්සේ ඒ උණුසුම් ඇඟිලි දිවෙව්වේ, සෑම තත්පරයක්ම, සෑම ස්පර්ශයක්ම සාමාන්‍ය දෙයක් කරමින්. සිතුවිලිවලින් නිර්මිත වර්ෂාව උරුම කලේ ආදරේ..., අවසාන වතාවට නෙවෙයි.. ඇත්තටම අවසාන වතාවට කලින් වතාව...( හැම අවසානයක්ම අවසානයක් නෙවෙයි, අවසානයට කලින් අවස්ථාව.)


ඒත් හරියටම කියනවා නම් මට හුඟක් දේවල් කියන්න තිබුණා. මං පූර්ව සුදානමකින් ආව වුනත්, සූදානම් වෙලා ආපු අවසාන කතාව එතන තිබුනේ නැහැ.. කරුණු හොයාගෙන, දවස් ගානක් පුරුදු පුහුණු වෙච්ච මගේ මහන්සිය අපතේ යමින් තිබුනේ.. මේ තරම් අපහසු වුණේ නැහැ උපාධියේ පර්යේෂණ ඉදිරිපත් කිරීම කරන අවස්ථාවෙදීවත්... මගේ ඇඩ්‍රිනලීන් කොච්චර ශ්‍රාවය වෙලාද කියනවා නම් මට මගේ හදවතේ ශබ්දය ඉතාම ප්‍රබලව ශ්‍රවණය වුණා.. ඒ වගේම එකඳු වචනයක්වත් කියාගන්න බැරි තරමට.. දන්නවා නම් ප්‍රොපනලෝල් එකක්වත් බීලා එන්න තිබුණා... ආදරේ මේ තරම් සියුම් හැඟීමක්ද..? හරිම පිවිතුරු...!!! හදවතම, සිතුවිලි ප්‍රවාහයම ගොළු කරනවද මේ තරම්ම....
ආදරණීයන් හමුවෙන දවස් හරිම කෙටි දවස්... ඒ කණිසම් ගෙවෙන්නේ, තත්පර ගෙවනවටත් වඩා වේගෙකින්... ඒ කෙටි සිදුවීම් වල පෙලගැස්මවත් අල්ලගන්න බැරිතරම් වේගයෙන් මතකයත් බොඳ වෙලා බොඳ වෙලා යනවා.. ආදරේ විරහවක් වෙන්න දඟලනම මොහොතක උණුහුමක් හොයාගන්නවත් බැරි තරම් ශීතල වෙන්න පටන් ගන්නවා. ඒ ශීතල ඒ පිරිමි පපුවේ උණුහුමටවත්, නස්න කරන්න බැහැ..හුළං වුනත් එන්නේ, සනීපයට නෙවෙයී, හීතලක් උරුම කරවන්න.... මං ඇස් පියාගෙනම උන්නේ.. ඒ අතැඟිලි මගේ හිසේ සෑම අංශුවකම ස්පර්ශය අරගත්තා.. ඒ අස්සේ හදවත ස්පර්ශ කරන්න අරන් තිබුනේ ආදරේ... මං මටම සපත වෙලා ආපු පොරොන්දු කෝ?


"ආදරේ කරන් නෑ දරදඬුවෙලා කතා කරනවා..."


කොයියෝගේ කතා මගේ හිත ඇතුලේ රස්තියාදු ගැහුවා. ඔහු  එක්ක කොයියෝගේ සිතුවිලි..., එතකොට මාව හොයාගන්නම බැරි වුණා... කොයිතරම් හීතලද ආදරේ... ඒක තනියෙන් විඳ දරා ගන්න අමාරුයි. ඇත්තටම කොයියෝගේ කතාවල තියෙන්නෙ රස්තියාදුව.. මගේ ආදරේ වගේ.. හැමතැනම රස්තියාදුව... අන්තිමට වෙච්ච දෙයක් නැහැ...
ආදරෙත් හරියට වලාකුලු වගේ.. දැන් අලු පැහැ වෙලා බර වෙලා..කඩා වැටෙන්න ඔන්න මෙන්න... ඒ වලාකුලු අරන් කඩලා කඩලා පොලොවට විසික් කරන්න මට ඕන වුනා.. ඒවා හරියට කොට්න් කැන්ඩි වගේ... ඒකේ සිංහල නම එයා දැනන් හිටියේ නැහැ.. බොම්බයි මොටයි කිව්වම එයා හිනා වෙන්න ගත්තා.. ඒ නිසා මාත් පුරුදු වුණේ කොට්න් කැන්ඩි කියන්න....


"මං කිව්වා මේක පටන් ගන්නකොටම.... මං වැඩිමල්.... ...."


එයා එයාගේ දබර ඇඟිල්ල මගේ තොල් මත තියලා මගේ වචන වලට පාර වැහුවා...



"මුකුත් කියන්න එපා...!! අපි මෙහෙම ඉමු...''


මට කියන්න වුවමනා වුණේ ඔයා දැනන් හිටියා අපේ නොගැලපීම්, අම්මට කිව්වා කියලා ඔයා කිව්වා නේද කියලා..


මුහුදු හුලඟ සනීපෙට අපේ සිරුරේ වැදුනා... නැවත වතාවක්ම ඒ වෙන් වීම නොවෙන බව පමණක් මේ සියුම් ස්පර්ශ වලින් මට තේරුම් ගියා... ශුන්‍යත්වය කෙසේ වුවත් මේ ආවර්තීය චලනයට මං පුරුදු වෙලා...

හිස්තැන්

සුසුම් හෙලා කුමට,
සපත කෙරුවාට ආදරය..
මෙය නුඹේ ක්‍රමයැයි අදහමින්
මියෙන තුරු  හිඳින්නම්
බලාපොරොත්තුවේ දෑස් දල්වගෙන..

නොහිඳියා නම් මේ තරම් දිගු දුරක්.
පෙම් නොකල බවම පමණක්ම
අදහන්න තිබුණා නොවෙද..
මේ තරම් පොඩි ගමනක අවුරුදු ගණනක නවාතැනක්ව
නුඹ මා හුන් දින ගණන්..
වකවානු නොසිඳේවී මතකයෙන්..

තුති පුද කරන්නම්..
මේ තරම් සවියක් වූවාට
මෙතරම් කාලයක් ළඟින් හිඳ,
දුර ගියත් කෙටි තත්පර වලින්...
ඒ හිස්තැන් මතක කාටද..

ඔබ නිවැරදිමය


සොඳුර...
ඔබ කවදටත් වඩා නිවැරදිය..
ඔව්...
මම අසහනෙනි...

ඔබට පෙම් කර
අසහනෙනි.
ඔබ ගැනම
හිත හිතමින් අසහනෙනි.
මේ තරම්
කවි ලියන්නෙද අසහනෙනි...

ඉතින්..... වස්තු,
ඔබ නිවැරදිමය..
මම අසහනෙනි...

සෘතු


වසන්තය එතරම් දිගුව
මා කුල්මත් කල තරමට
ශ්‍රීෂ්මය කෙටි වෙතැ‍යි
හිත විප්ලවයක..

අපේ ආදරයත් හරියටම
සෘතු වගෙයි...
වසන්තය, ග්‍රීෂ්මය,
සරතය, සිසිලය..
මේ අවදි කුම වුවත්
ආදරේ නොපැරදෙන
එක තමයි පුදුමය...

ග්‍රීෂ්ම, නුඹ මා ඈත් කල
හදවත් ආදරෙන් පුරවන ලදුව,
සරතයේදී ඉතා කෙටි තත්පර වලින්,
නුඹ මා ළං කරවයි.
වසන්තයේදි නුඹ මා
තදින් සිප වැලඳගෙන
ආයේ නො‍යමි දුරකට
සපත කරවයි..
ආයේ සිසිරයේ
ආදරය ග්ලැසියර්ව මිදෙමින්
අපි අපෙන් වෙන් කරවයි...

අපේ ප්‍රේමය කෙසේ දැයි
විමසුවොත් කවරෙකු හෝ
සෘතු හතර පවසමි ..
නුඹ වඩාත් ලංව විසුයේ
වසන්තයේදි බවත්
මේ ගත වෙන්නේ ගිම්හානය බවත්
නොසඟවමි....

නිශාචර



නිශාචර කිරිල්ලියෙක්ට පුලුවන්ද තමන්ගේ ඇඳට ආදරය කරන කොල්ලෙක්ට ආදරයෙන් උමතු වෙන්න...

එහෙම කිව්වම ඒ ප්‍රශ්නයේ රහස් කතා කිහිපයක්ම තියෙනවා..ඒ කියන්නේ පටලැවිලි කිහිපයක්... මං කැමති පටලැවිල්ලකින් පටන් අරන් පටලැවිල්ලකින් ඉවර කරන්න.. හරියට ජීවිතේ වගේ...

මේ කතාවත් එහෙම එකක්.. හුඟක් පටලැවිලි ඇති.. ලිහා ගන්න එක බාර මගේ කතාව හොරෙන් කියවන ඔබටමයි...

මං නිශාචර වුණේ ඇත්තටම ප්‍රථම ප්‍රේමයේ විරහවෙන් පස්සේ.. දැන් තියන ප්‍රේමය මාව නිශාචර කරලා තියන්න උදව් වෙන පරිබාහිර දෙයක් විතරයි.. ඇත්තටම මං හිතන් හිටපු ප්‍රේමය වර්ණවත් දෙයක්. ඒත් මේ ප්‍රේමය (ප්‍රේමයක් තිබේ යැයි පෙන්වන විවාහයක්...) පටන් ගත්ත දවසේ ඉඳන් මට දැනුනේ හැත්තෑව දශකයේ සිනමාපටයක් වගේ..ඇත්තටම ඒක ප්‍රේමයකට වඩා මවා ගත් ප්‍රේමයක් කිව්වොත් හරියටම හරි.. ඒකේ ඇතුලාන්තේ ප්‍රේමයක් තිබුනේ නැහැ.. ප්‍රේම කරනවා යැයි අපි විසින් අපිවම රවට ගත්තා.. ඒ රැවටිල්ලට සමාජයත් රැවටුනා.. අන්න ඒකෙන් අපි සතුටු වුණා...

නිශාචර වෙන්න ගත්ත මුල්ම කාලේ ලස්සන රාත්‍රී තරු රටා එක්ක කතා කරන්න බොහෝ දේවල්, තරු රටා අස්සේ කතා හොයන්න වෙලාවල් මට රෑ යාමයේ තිබුන ප්‍රධාන රාජකාරී..ඒක ඇබ්බැහීවීමක්.. ඒත් ඒ මගේ ප්‍රථම ප්‍රේමයේ විරහවෙන් පස්සේ... කියන්න තේරෙන් නැහැ, අබ්බැහි වීමක් කියන්නේ කොච්චර නරක දෙයක්ද කියලා.. මගේ ජීවිතය ඇබ්බැහි වීම් වල එකතුවක් වුණා. ඒ කියන්නේ නිශාචර වීමට ඇබ්බැහි වීම කියන්නේ ඇත්තටම මුල්ම ඇබ්බැහිය නෙවෙයි.. ඒත් මං දන් නැහැ., මුල්ම ඇබ්බැහිය මොකද්ද කියලා, සමහර විට කවුරුත් කියන්න අකමැති රහසින් කරන දේ වෙන්න ඇති ගැහැණු ළමයි... ඒක වෙන්න ඇති මගේ පලවෙනි ඇබ්බැහිය.. තාමත් මට ඒකෙන් ගැලවෙන්න බැහැ.. තනි වුනාම මං ආසයි මගේ සියුම් සෛලවල සතුට හොයන්න.. පසුබිම් සංගීතයක් එක්ක, කොට්ටයක් තුරුල් කරන් මිනිත්තු කිහිපයක් මං වෙනුවෙන් ගත කරන්න..

එයා මම, රෑ..., එයාගේ ස්ප්‍රින් මෙට්ටේ තියන ඇඳ.. ස්ප්‍රින් මෙට්ටේ මං මෙතන හයිලයිට් කලාද මන්දා... මට තිබ්බ කොහු මෙට්ටේට වඩා එයාගේ ඇඳේ හාන්සි වෙලා හරි ඉන්න මං ඇබ්බැහි වුනා. ඉතින් මේ හැමදේම ඇබ්බැහි. එක දෙයක් කියලා වෙන් කරන්න බැහැ.. රෑ මැදියමෙත් ඇහැරගෙන ඉන්න එකත් මට ඇබ්බැහීවීමක්..  මගේ තරු රටා ඇබ්බැහි වීම නැවතුනේ නැහැ, හැඟීම් වල උච්චතම අවස්ථාවේ ඉඳන් හෝරා කිහිපයක් ගත වෙනකම් ප්‍රාණය නිරුද්ධ ජීවියෙක් වගේ හිටියට, මට රෑ එකහමාර පහු වෙනකොට තනිකම කියන ඇබ්බැහියට පණ එනවා. මං ළඟ තියන මොනම හරි දෙයකින් මං ආවරණයක් සොයාගෙන වැරෙන්ඩා එකට පා තියනවා.. එතකොට තරු රටා දිලිසි දිලිසි ඉන්නවා.. මා එක්ක හිනා වෙන්න බලාගෙන.. මට කල්පනා කරන්න දේවල් හුඟක් තිබ්බා.. සංසකගේ ලේ වලට ඉඩ දෙනවද, මගේ හැඟීම් වලට ඉඩ දෙනවද කියන්න... කොහොම වුණත් අම්මා කෙනෙක් තෝරගන්නේ අවසානේ තමන්ගේ දරුවව නිසා දෙවනි තෝරාගැනීමයි ජයගන්නේ... එතකොට පහසුවෙන්ම සංසක ජයගෙන..

මට තේරුණේ නැහැ මට පටලැවිලි සිදු වුණේ කොතනින්ද කියලා.. ඒ වගේම මං කවි ලියන්න ගත්තේ කොයි කාලෙද කියන්න දන් නැහැ. හැමෝම කිව්වා වගේම කවිත් හරිම පටලැවිලි.. කාටවත් තේරුන් නැහැ. ඒ නිසා කවුරුත් කියවන් නැතුව ඇති. කවියක් ඇතුලේ ඔබ්බලා තියන කතාව හොයන්න වෙහෙස වුණ එකම කෙනා තමා සංසක.. දැන් ගොරව ගොරව නිදා ගන්න ප්‍රාණය... ඒ සද්දෙට මට මුල්ම කාලේ තරහ ආවට මං දැන් තරහ කියන ස්නායුව කපලා තියෙන්නේ.. තරහා ගත්තා කියලා එයා මගේ විදියට හැඩ ගැහෙන් නෑනේ. මෙතන සම්බන්දතාවය පවත්වාගෙන යන්න ඕන එකම දේ, එයාගේ විදියට මං හැඩ ගැහෙන එක... ගැහැණු කියන්නේ එහෙම ජාතියක්... සංසක කියන පටලැවිල්ලේ මාත් පටලැවුනා.. දැන් තියෙන්නේ ඔන්න ඔහේ පටලැවෙන විදියට පටලැවෙන්න..

ඊළඟ පටලැවිල්ල ආරම්භ වුණේ මං ට්‍රේනින් එකකට ප්‍රංශයට යන්න වුණාම. මුලින් සංසක ගෝරනාඩුව ආරම්භ කරන්න මුල් වෙඩිල්ල තිබ්බත්, තමන්ගේ තත්වයත් මට ලැබුණ අවස්ථාවෙන් උච්චත්වයට පත් වෙනවා කියන හැඟීම එක්ක ඒ වෙඩිල්ල පුස්සක් වුණා. එයා මාත් එක්ක නොකිව්වට, ස්ටාෆ් එකත් එක්ක මගේ පම්පෝරිය ගහනවා කියලා මං දැනන් හිටියා.. වයිෆ්ට ට්‍රේනින් එකක් ඇවිත් පැරිස් යන්න. මාස තුනක්...

අපි මුල්ම තිත්ත ඇත්ත අරන් බලමු, අන්න එතන තමා මේ පටලැවිල්ලේ ආරම්භය... දොස්තර කෙනෙක්ට ඕන උනේ නැහැ තමන් ආදරේ කරපු නර්ස් එක්ක වෛවාහක සම්බන්දතාවයකින් සමාජ ගත වෙන්න. ඒ වගේම සුප්‍රිම් කෝට් ජජ් කෙනෙක් ළඟ ලේසියෙන් ප්‍රැක්ටිස් වෙන්න යන්න කිසිම දැන හැඳුනුම් කමක් නැති අලුත් ලෝයර් කෙනෙක්ට පුළුවන් වෙන්නෙත් නැහැ.. ඊටත් ලේඩි ලෝයර් කෙනෙක්ට.. ආදරය කියන්නේ පැටලැවිලි සාගරයක්... අන්න එහෙම ආදර දෙකක් ගැලවිලා අලුත් ආදරයක් විදියට පටලැවුණේ හරිම අමුතු විදියට.. ලේඩි ලෝයර් එක්ක දොස්තර වෛවාහක සම්බන්දතාවය..

ඉන්පස්සෙයි මට ඒ ස්ප්‍රින් මෙට්ටේ හම්බුනේ...

ෆෙමිනිසම් කරන කෙනෙක් විදියට ඔයා හෝමෝ සෙක්ෂුවල්ස් වලට ගත්තු ස්ටෙප්ස් මොනවද... වින්සි මගෙන් ඇහුවේ ට්‍රේනින් එකේ පලවෙනි දවස නිමාවෙලා අපි අපිට බෙදා ගන්න දීපු රූම් එකට ආපු වෙලාවේ... මගේ පිලිතුර වුණේ කිසිම දෙයක් නැහැයි කියන එක.. වින්සි කැනඩාවෙන් ආපු ෆෙමිනිස්ට් කෙනෙක්.

කොහොමවත් ඒ ගැන හිතලා නැද්ද. මගේ එක්ස්ප්‍රේෂන්ස් දැකපූ වින්සි ආයෙම ඇහුවේ පුදුමයෙන්... අපේ ඒ කතාව නැවතුනේ කොතනින්ද දන්නේ නැහැ..

ඇය කිසිම විලිබියක් නැතුව මගේ ඉදිරිපිට නිරුවතින් ඉන්න පටන් ගත්තේ මගෙ හිත ආයෙම පටලැවිලි කරන ගමන්... අන්න එහෙමයි ඒ පටලැවිල්ල ආරම්භ වුණේ.. ස්ත්‍රී පුරුෂ සම්බන්දතාවයක නැති නිදහසක් ස්ත්‍රී- ස්ත්‍රී සම්බන්ධතාවයක තිබුණා. හැමදේම මුලින් අහනවා, ඔයා මේකට කැමතිද... අකමැති නම් කමක් නැහැ... කිසිම ආක්‍රමණශීලි බවක්, දෘඪ බවක් නැහැ...

අන්තිමට මං ෆෙමිනිසම් වලට වගේම හෝමෝ සෙක්ෂුවල් රයිට්ස් ගැනත් හුඟක් දේවල් ඉගෙන ගෙන ඒ වගේම ඒක සාධාරණීකරණය කරන්න පටන් අරන් තිබුණේ.

මං කොහේ හිටියත් කවදාහරි ඔයාව හොයන් එනවා ඩාර්ලින්.. කවදාවත් නොදැකපු ලෝකයක් ඔයා මට දුන්නා.. ඒකට මට, ඔයාට තෑන්ස් කරන්න වචන හොයාගන්නත් බැහැ.. වින්සි එහෙම කිව්වේ එලියට එන්න බැරුව අපි දෙන්නා ට්‍රේනින් එක ඉවර වෙලා ප්‍රංශෙදි වෙන් වෙන මොහොතේ. අඬ අඬ.. මටත් ඇඬුනේ ඇයි කියන්න මං දන් නැහැ.. මත් පටලැවිලා තිබුණේ.... ඒක හරියට මල් අතුරපු ලෝකයක ඉඳලා එක පාර ග්‍රීෂ්ම ඉඩෝරයකට යනවා වගේ හැඟීමක්.. මං ශ්‍රී ලංකා එයාර් ලයින් එකට ගොඩ උනාම මට දැනුනේ මගේ හැමදේම නැති වුණා වගේ හැඟීමක්... ඒත් ඇත්තම කතාව කටුනායක ගුවන්තොටුපලේ මට හැමදේම වුණ සංසක බලන් ඉන්න එක...

හැමදේම පටලැවිලි....

අලුත්ම පටලැවිල්ල වින්සි තව දවස් තුනකින් ලංකාවට එන එක....
ඒත් ඒකත් නෙවෙයි... මට වුවමනා නැහැ මගේ මේ ජීවිතය ආයේ පටලවගන්න.. මොකද පැරිස් ගිහින් ආපු මං වරදකාරී හර්ද සාක්ෂිය එක්ක වරද සොය සොයා ඉන්නකොට අවුරුදු ගාණකින් ඕනෑම කන්දක් තරණය කරන්න සසංකට මං ඉඩ දීලා තිබුණේ...ඒකෙන් මගේ ගර්භාෂේ ඇතුලත ජීවියෙක් වර්ධනය වෙන්න පටන් අරන් මගේ ලෙයෙන්...

ඉතින්  නොහිතපු විදියට ආපු පටලැවිලි එක්ක ඇත්තටම බ්ලොක් ලිස්ට් පටලැවිල්ල වුණේ මගේ අලුතෙන් නැගගෙන ආපු ආසාව.. මං තීරණය කලා මගේ දරුවව තෝරගන්න ඒක තමයි හැම පටලැවිල්ලක්ම ලිහන්න පුලුවන් එකම ශක්තිය....

"සංසක.... නැගිටින්න... කියන්න දෙයක් තියෙනවා...." අමාරුවෙන් නැගිට ගත් සංසක මගේ මුහුණ දිහා බැලුවේ හරිම තරහින්...

" මං ප්‍රෙග්නන්ට්..."

ඒ තරහ මුහුණ දිලිහෙන්න ගත්තේ බලන් ඉද්දිම...

රිදුම්..


නුඹේ ඔය නිහඬ බව
පරදවයි හුස්ම වුව..
බර වෙච්ච හුදෙකලා කඳුලු කැට
රිදව රිදවා සුරවයි ප්‍රේමය...

කන්දකින් වුව ඇද හැලෙන්නේ ප්‍රේමය,
දිය ඇල්ලක්ව...
එය වැටී රිදව ගන්නට හදවතේ මධ්‍ය අංශුවත් ඇත...
නුඹ අහසක්ව නැඟ දේදුන්නක්ව බැස යනු ඇත...
මියෙන රිදවීම් රිද්ද රිද්දාම...

සැනසුමක් වුව හදවතේ මැද
මියෙන එකයි පහස...
රිදවගෙන චුම්බනයක රත් වෙන එක
මැරි මැරී හුස්ම යැදීමක්මය..
මේ සියලු රත්ව ගිය ප්‍රේම අන්දරයම
දියව අලුව සැඟව යන රත් ගිනි පුලඟුවක් සේමය..

Before next summer



Before the next summer
Should be written our romantic story  in the epigraph..

Instant shocks,
cruel storms
should be omitted,
to avouch the ancestral history
It should be socialized as a scripture
This is a wonderful spring.

Your craziness and our frantic french kisses, as well as,
Our intimate cuddles With dates and times to be documented.

Before next spring,
So that fantastic history you will be able to read again and again ...

****************************************


This is my first translated poem of this poem.

ග්‍රීෂ්මයට පෙර



මීළඟ ග්‍රීෂ්මය එලැඹෙන්නට මත්තෙන්
ලේඛන ගත කල යුතුය ප්‍රේමය....

හදිසි කම්පන වුව,
චණ්ඩ මාරුත වුව අතැර.
දිර්ඝ පෞඩ ඉතිහාසයකට වග වීමට,
ශීලා ලිපියක් ලෙසින් සමාජ ගත කල යුතුය..
මේ අරුම අරුමෝසම් වසන්තය..

නුඹේ ඉපිලීම්, මෙන්ම,
අපේ ප්‍රංශ හාදු වැසි...
දින වකවානු සහිතව,
මල් පිපෙන චුම්භන සමඟින්
ලියැවිය යුතුය..

මීළඟ වසන්තයේදී නැවත ඒ ලිපි දිගැර කියවීමට නුඹටම...

නොනිමි ප්‍රේමය

සුසුම වුව බිඳී විසිරී හඬ මවන කටුක නිහඬ යම,, නුඹටය..... දිගු රැයක පවා නොසැලෙන ප්‍රේමයටය.. තරු වර්ෂ ගණන් නොහිඳෙන කාලයට. මේ වැසි අක...