පිලිගැනීම් දෙකක්



"යූ හැව් ටූ බී පේරන්ටින්."

එයා එහෙම කිව්වේ මගේ ඇස් දෙකට එබීගෙන. මගේ ඇස් දෙකම එයාගේ යටතට අරගෙන තිබ්බේ. අලංකාර පසුබිම් සංගීත වාදනය වුනේ නැහැ. හැමදේම කලුවරයි වගේ... එක පාර මාව කරකැවෙන්න පටන් ගත්තා. මටම පාලනය කරන්නම බැරිව. කැරකැවීම පුදුම වේගයකින්. මගේ දෙඅත් තිබුනේ එයාගේ දෙඅත් වල එල්ලිලා. මගේ බෝඩිම් කාමරය නිහඬව හීල්ලුවා. අවස්ථාව උචිතව හැමදේම නිහඬව. කොටින්ම බිත්ති ඔරලෝසුව පවා නැවතිලා. මට අමතක වෙලා තිබුනේ ඒකට අලුත් බැටරි ගෙනත් දාන්න. කොහොමත් මේ දවස් කිහිපයේ හැමදේම කණපිට හැරිලා තිබුනේ. අඩුම තරමේ මට කන්නවත් වුවමනාවක් තිබුනේ නැහැ. එයා විතරක් හූල්ලනවා. සද්දෙන් හුස්ම ගන්නවා..

"අම්මා...!" ඒක නෑකමක් නෙවෙයි. පදවියක්. සුදුසුකම මම තාම සපුරලා නැහැ.මට වුවමනා වුණේ එක කියන්න. මට මතක් වුණේ මගෙ අම්මව. මාව එයැයිගේ කුසට ආවා කියලා එයැයි සතුටු වුණා ඇති. ඒත් මට මගේ කුසට වැඩපු ඒ දරුව ගැන සතුටක් ඇති වුණේ නැහැ.

තවම මට අවුරුදු විස්සයි. මං ලැහැස්ති නැහැ කොහොමටත්, මවක් වෙන්න. එයා ලැහැස්ති ද එතකොට පියෙක් වෙන්න. එයාට පුලුවන් වුනාට මට බැහැ අම්මට කියන්නවත්. ඊටත් හර්ද රෝගී මගෙ අම්මට මොනව වෙයිද දන් නැහැ, විවාහයක් නැතුව තමන්ගේ එකම දූට දරුවෙක් හම්බෙන්න යනවා කිව්වම. කොහොමටත් මට බැහැ සමාජය මුහුණ දෙන්න. මේක වෙන්න බැහැ...!!!



කඳුකරයේ හීතලම හීතල දවසක මං ආස වුණේ උණුම උණු කෝපි කෝප්පයක් අතේ තියාගෙන සීතල මඟ හරින්න. එක කෝපි කෝප්පයකට පස්සේ තව එකක්.. හරියටම කියනවා නම් අන්න එහෙම දවසකයි එයා මගේ හිතට එබුනේ. ඒත් කඳුකරයෙ නෙවෙයි මං හිටියේ මගේ ඇනෙක්ස් එකේ හීතලෙන් ගල් ගැහිලා.. එදා මෙල්බර්න් වලට හිම පතනයක් නිසා හැමෝම ගෙවල් වල හිටියේ. කවුරුත් එලියට බැස්සේ නැහැ. ඒ වගේම තමන්ගේ නිවසේ තියන ගිනි උඳුන ළඟින් සෙලවෙන්නවත් කාටවත් වුවමනා වුනේ නැහැ. ඒත් රාත්‍රී දොලහට ඔහු ආවේ උණුම උණු පීසා එකක් එක්ක බියර් බෝතලයක් අරන්.. සීතලට බෙහෙතක්.. බියර්.. ඒ වගේම සීතලට බෙහෙතක.. ආදරය...


මිනිස්සු ගෑණුන්ට පිස්සුවෙන් ආදරය කරද්දි පොලියත් එක්ක ලිංගික ආශාව පිරිමින්ගේ ගෑණු ඉෂ්ට කරනවා... එහෙමයි වුණේ...



"වළාකුළු විවේක දෙයි.
සඳ දෙස බලන මිනිසුන්ට,
විටින් විට..

-බෂෝ."

මගේ හිතේ හිටියේ බෂෝ... අන්තිමට කියවපු කවිය. මට මහන්සි.. මටත් වුවමනා පොඩිම පොඩි විවේකයක්. 
ඒ සඳ එක්ක තරඟ කරලා මට මහන්සී. ඊටත් සඳ, අහස දෙස මුළු විශ්වයම බලා සිටිනවා. මට ඒ නෙත් වසන්නවත් ඒ වදන් නවත්තන්නවත් පුලුවන් වෙන් නෑ. මට පුළුවන් එකම දේ මාව නවත්තන්න.


"ඒක මීනී මැරුමක්." 


මගේ විසඳුමට ප්‍රතිචාරය ඉතාම රෞද්‍ර, සිදුවිය නොහැකි යමක් දෙසට හෙලන බැල්මක් මා වෙත හෙලු, ඔහු මොර ගෑවේය.


" නෝ.. ඉටීස් අ අන්වෝන්ටඩ් ප්‍රෙග්නන්සි."

"අන්වෝන්ටඩ්....? යර්ස්.. ඉට්ස් අන්වෝන්ටඩ්..... බට් නව් අයි වෝන්ට් ඉට්... ඉට්ස් මයි බේබී... මයි ඕන් බ්ලඩ්..."

"බට් අයි ඩොන්ට් වෝන්ට් ටූ රේය්ස් හිම්.."

"අයි වෝන්ට් නව්. අයි කැන් ටේක් කෙයර් ඔෆ් දිස්.. ප්ලීස් ගිව් මී අ චාන්ස් ටූ රෙක්ටිෆයි දිස් සිටුවේෂන්."

"නොප්... තරින්ද, අයි විල් ගෝ අවේ ෆ්‍රොම් දිස්... අයි විල් ලීව්... රියලි සොරි..."

"ඉට්ස් අ ක්‍රයිම්. හියර් ඇබෝෂන් රිමෙන්ස් අ ක්‍රයිම් අන්ඩර් ද ක්‍රිමිනල් කෝඩ් ඇක්ට් එයිටීන් නයින්ටි නයින්.."

මට කිසිවක් කියන්න නැහැ. මං ඒ වෙනකොටත් තීරණය කරලා තිබුනේ මීසොප්‍රොස්ටොල් සික්ස් හන්ඩ්‍රට් ගන්න. ඒක මගේ තීරණයක්. මගේ කුසේ ළමය හැදෙන්නෙ. මමයි ඒක තීරණය කරන්නේ.

" මං දන්නවා ඔයාට ඕනිම දෙයක් කරන්න පුළුවන් කියලා. ඔයා මෙඩිකල් ස්ටුඩන්ට් කෙනෙක්. ඔයාට මේක නතින්..."  තරින්ද කිව්වේ අඬන්න ඔන්න මෙන්න. මං ආයෙත් හිටියා වගේ නිශ්ශබ්දව හිටියා.

එතකොට මම හිටියේ මගේ කාමරේ වීදුරු ජනේලෙන් එලිය බලාගෙන. තරින්ද මගේ ඇඳේ කොනක වාඩී වෙලා මගේ දිහා බලාගෙන. එයා අත් දෙක ඔලුවේ ගහ ගත්තා. මට ඒ ඇස් බලන්න බැහැ...

"අයු විල් මැරී යූ.." තරින්ද කඳුලු අතරින් කිව්වේ ඒක.

වීදුරු ජනේලෙන් එයාව පෙනුනා. ඒ හැම හැසිරීමක්ම. ඒ වෙලාව රාත්‍රී එකොලහත් පහුවෙලා. ඒත් තරින්ද මම... ඒ වගේම මෙල්බර්න් මිනිස්සු ඇහැරිලා.

"ඔයාමයි කිව්වේ ඔයාට එන්ගෙජ් කියලා. එයාට මොකද වෙන්නේ.."

"අයි ලව් යූ..."

"ප්ලීස්. යූ කැන් ලීව් නව්..."

"ප්ලීස් මේඝා..."

"ප්ලීස් තරින්ද..."

" ඒ කියන්නේ ඔයා මගේ දරුවා නැති කරනවා..."

නම





පාවහන් පැලැඳ විත්
ගලවාම නොතබා...
හදවත මත ඇවිදින විදියත්,
ඔබ හුඟක් අරුමයක්.
ඇනී සිර වුණ ගල් කැට පතුලත
ගැලවි ගැලවී විසි වන
නුමුත් රිදුමට වඩා නොරිදවන.....
මා නොඇඳ කිසිවක්.
ඉවසමි නුඹේ අඩි.
රිදෙමි, රිදවගමි.
ආයෙත් සිඹිමි නුඹේ අඩි.
සටහන්ව ඇත්දැයි බලමි,
නොදුටු සේ ඉමි...
යලිත් හිස රුවා
පා සටහන් ගැනම වෙහෙසෙමි..
ඝනීභවනය තරම් රිදුමකුඳු නොදනිමි.
නුමුත්, නටඹුනුත් නොසලකමි.
පොසිල පමණක්ම පතමි.
ඒ පොසිලයට ආදරය යන නම තබමි.

රස


ප්‍රේමිය 
ඔබ ඉව් හොද්දක 
ලුණු රහක් නොබලමි.
මේ නොරහ දිවි 
ඔබම රහ කරදුන් 
අයුරු පමණක්ම
මතක් කරන්නට කැමැත්තෙමි.


විස්මය



ඔබ එනතුරු බලා හිඳ,
නිදිමත තරු, නයනත සිඹිනි.
මා අනියත බියෙන් 
තරු වැරෙන් ගලවා විසි කරමි.

ඔබවිත් (නො)සිප (නො)වැලඳ
නාන කාමරයට වැදෙනි.
මම, දොර'ගුල නොහැර ඒ තුල මැවෙමි.
ඔබ නුදුරුව හිඳිමි.
නොදුටු නුඹ සැනෙන් විත් බොජුන් කිස
නිදිමත තරු බලෙන් නයනතට ඔබා නිදති.

මා තරු නිවා පහනක් ගෙන එලිය ගමි.
ඔබ දෙස බලා මත් වෙමි.
තොල් මත වැතිරෙමි.
සිහිනෙන්ම හාදු අත'රිමි.
විඩාවට බනිමි. ඔබට නොබනිමි.
ආදරෙන් හිස මත අතැඟිමි දුවමි.
ඉදින් මේ ප්‍රේමයම විස්මයක් යැයි අදහමි.


සියල් ඵල නෙලා අවසන
ඔබ නිදයි, නිදන මැදිරියක.
මා අහම්බෙන් එල්ලුන
පා පුවරුවේ තවම....

විසඳුමක්??




පිරිමි පපුවක ලතෙත් බව මහ හුඟක් මිහිරියි දන්නවා.
තුරුලු කරගෙන නින්ද එනතුරු නලල හෙමිහිට ඉඹිනවා.

මට හෙමින් හෙමින් හැම හැඟීමක්ම ලියන්න හිතුනා. මේ මහ රෑ ඇහෙරෙනවා සමහර වෙලාවට.. එතකොට මං ඔයා දිහා බලන් ඉන්නවා.. සමහර වෙලාවට ඔයා මාව තුරුල් කරගෙන ඉන්නවා මං හදිස්සියේ නැගිට්ටෙන කොට. සමහර වෙලාවට අනික් පැත්ත හැරිලා ඔයා නිදි. ඇත්තටම හුඟක් වෙලාවට අනික් පැත්ත හැරිලා නිදා ගන්නේ මං.. ඔයාට ඕනා මාව තුරුල් කරන් නිදාගන්න.. අපි ඒකට රණ්ඩුත් වෙනවා.

ඔයා හරිම අහිංසකයි. නිදාගෙන ඉන්න කොට හුඟාක් අහිංසකයි.. 

ඒත් තරහා ගියාම නපුරුයි, මටත් වඩා. එතකොට මං ඔයා කියන දේ අහනවා. මං බයයි ඔයාට තරහ ගියාම.. ඔයා ඔරවනවටත් බයයි. මං නපුරුයි තමා. ඒත් ඔයා මට වඩා නපුරුයි..


මං නියපොතු වලින් හූරනකොට ඔයාව, ඔයා මගේ හිතම වචන වලින් හූරලා දානවා.එතකොට මගේ හිත තුවාල වෙනවා. දන්නවද හිත තුවාල උනාම හොඳ වෙන් නෑ. ඒත් මගේ නියපොතු පාරවල් දවස් තුනෙන් හොඳ වෙනවා. මගේ හිත දැන් නම් ලෙඩ වෙලා තියෙන්නේ. ඒ නිසා දැන් තුවාල වෙන්න දෙයක් නෑ..


ඒක වෙනම කතාවක්.

මුලින්ම මොනවා ලියන්නද, මට හිතෙනවා මේ ආදරේ පටන් ගත්තේ අවුරුදු දහයකට කලින් නෙවෙයි, පහුගිය ආත්ම වලදි පවා කියලා. අපේ ආගමේ ආත්මයක් කියලා දෙයක් නැහැ. ආත්මයක් කියන එකේ තේරුම අල්ලන් ඉන්න පුලුවන් දෙයක්ලු... ආත්මයක් කියන එකේ හරිම වචනය කියලා තියෙන්නේ පුනුරුප්පතිය කියලා..

ඔයාලගේ ආගමේ නම් තියෙන්නේ එක භවයක්නේ.. මේ භවය ඉවර වුනාම එක්කෝ ඔයා ස්වර්ගයට යනවා,නැත්තම් අපායට යනවා.. අපාය කියන වචනේ ඔයාලා මතක් කරන්නත් භයයි..

ඔව්....!!!

ඔයා අනිවාර්යයෙන් යන්න ඕනා ස්වර්ගයට.. මං පතන්නෙත් එහෙම.
ඒත් මං නම් තව භව කිහිපයක් ප්‍රාර්ථනා කරනවා. ඒ මගේ ආගමේ විදියට.
හරි අමුතුයි නේද ආගම් දෙකක් නිසා වෙන වෙනම ප්‍රාර්ථනවල් තියන එක..
මං මගේ ආගම අනුව තව සසර දික් වෙන්න පතන්නේ ඔයත් එක්ක ජීවත් වෙන්න ආසාවට.. සසර දිග වෙන්න දිග වෙන්න, අපිට නිවන් දකින්න පරක්කු වෙනවා. ඒත් ඔයා ළඟින් ඉන්න එක මට සතුටක්.. අපේ ආගම හැටියට සතුටක් කියන්නේ අවසානයේ දුකක් ඇත්තම කිව්වොත්...

මට ලෝභයි ඔයාව නැති කරගන්න.. ඒකයි මං භව කිහිපයකය හරි ඔයාව පතන්නේ...
ඒ කියන්නේ භව දුක...

භව දුක ඇති වෙන්නේ මගේ තණ්හාව නිසා. තණ්හා වර්ග තුනක් තියෙනවා.
1.කාම තණ්හා – පස්කම් සැප පිළිබඳ ඇති ආශාව
2. භව තණ්හා – නැවත නැවත ඉපදීම පිළිබඳව ඇති ආශාව
3. විභව තණ්හා – නැවත නොඉපදීම පිළිබඳව ඇති ඇල්ම.


මට ඇත්තටම ඔයා නිසා ඒ තුනම හට ගෙන. තුන් වෙනි එක ඒ කියන්නේ විභව තණ්හාව ඇති වෙන්න හුඟක් හේතු වෙන්නේ ඔයාගේ ආගමේ හැටියට ඔයා ස්වර්ගෙට ගියොත් මගේ සසර කෙටි වෙයි කියන බය.

ඔයාගේ අම්මා දැක්කොත් අපි මෙහෙම ආදරෙන් ඉන්නවා ඒකටත් කේලම් කියයි මොනව හරි ඔයාට. ඇයි ඔයාට ඉස්සර ආදරේ කරන කාලේ වගේ මගේ හිත තේරුම් ගන්න බැරි.. ඔයා ගෙදර ආපු ගමන් අම්මා කියන හැමදේම හරි කියලා මට බැන ගෙන බැන ගෙන යනවා. මගෙ දුක අහන්නෙත් නෑ.. දැන් ඒකත් මට පුරුදු වෙලා.ගෙදරට වෙලා උදේම උයලා, ඔයාට බත් බැඳලා දීලා ඔයා ගෙදරින් එලියට බැහැලා ගියාම, ගේ අතුගාලා මිදුල අතුගාලා එනකොට තම‍යි අම්මා නැගිටින්නේ.. ඉන් පස්සේ උයපු එකේ අඩුපාඩුයි, අතුගාපු තැන් වල කුණුයි හොයාගෙන බනින්න ගන්නවා, මං ඒවා ඇහෙන් නැති විදියට ඉන්නවා..

" මගේ පුතා කොහොම කනවද මන්දා මේ රහ නැති මාලු..."

දන්නවද ඒක තමයි මං වැඩියෙන්ම අහන්නේ ගෙදර ඉන්නකොට. ඔයාමයි ඉස්සර කිව්වේ මගේ කෑම රහයි කියලා. ඔෆිස් එකේ යාලුවොත් ඔයාගේ බත් එක ලිහනකම් බලන් ඉන්නවා කියලා බැඳපු මුල් දවස් වල කිව්ව ඔයාමයි දැන් අම්මගේ කතා වලට කිසිම දෙයක් නොකියා ඉන්නේ.. සමහර විට දැන් දැන් අපේ විවාහේ අවසානේ ලං වෙලා ඇති. දැන් මටත් ඉවසීම ඇති වෙලා.. මං කරපු රැකියාව කලා නම් දුකක් නැහැ කියලත් වෙලාවකට හිතෙනවා. ඒක ඔයාගේ තත්වෙට ගැලපෙන් නෑ තමයි. බැංකුවක ගණකාධිකාරිවරයෙක්ට කියන්න බැහැනේ හොටෙල් එකක රිසෙප්ශනිස්ට් කෙනෙක් කියලා විවාහ වෙලා ඉන්නේ.. ඒත් මං ඒ රැකියාවෙන් සතුටු  වුනා. මටම කියලා ආස දේවල් ගත්තා.ලස්සනට ඇන්දා. මාසෙකට අනිවාර්යයෙන්ම සාරියක් ගත්තා. දැන් අම්මා දාන්නේ මගේ චේන් එක කියලවත් අම්මට මතක නැහැ. මං අම්මා කියලා කියද්දී, මගේ නම කියලා කතා කරන්න තරම් අම්මා දුරස් බව පෙන්නන්නවා. කිසිම දෙයක් නැති වුනාම මගෙ රැකියාව පහතට දාලා කියවන්න ගන්නවා.. ඔයාටත් දැන් කිසිම දෙයක් මතක නැති ගානට වැඩ සිද්ධ වෙන්නේ. අපි වාහනයක් ගමු කියලා මගේ ඉතිරි කරන් හිටපු සල්ලි ටිකත් අම්මා ගත්තේ අක්කට දෙන්න කියලා.  දැන් අක්කලා වාහනයක් අරගෙන. මං ඕවා කිව්වොත් ඔයාගෙත් හිත නරක් වෙනවා. හිතුනොත් මං ඔයාටත් නොකියා ආයේ රැකියවට යනවා. එතකොට හැමදේම වෙනස් වෙයි.ඒක තමයි දැන් තියන හොඳම විසඳුම...

පන්දම

ආයෙත් ඔන්න කාලෙකට පස්සේ ට්‍රෙන්ඩින් ලිස්ට් එකේ ඉහලම තියන ගීතයක විචාරයක් එක්ක මං ආවා..

මේ ගීතයත් කරලියට එන්නේ කතරකට දියපොදක් වැටෙන සේ.. එහෙම නැත්තම් පසු බැහැපු සංගීත ලෝකයට සාර්ථක සාධාරණත්වයක් ඉටු කරමින්. විශේෂයෙන් සංගීත රූප රචනයට කියලම කිව්වොත් තමයි සාධාරණ. 

මුලින්ම කියන්න ඕනා මං මේකේ විචාර කිහිපයක් යූටියුබ් එකේ කියෙව්වා. ඒවලත් අදහස් එක්වෙයි. නමුත් මේක මට අනුව නම් කුවේණී තරම් පට්ට ගීතයක්ම නෙවෙයි. නමුත් රූපරචනය නම් "පට්ටයි" කියලා ලේබල් කරන්න පුලුවන්.


අපි මුලින්ම පද පෙලේ අර්ථයට යමු.
ආදරය හා ලිංගිකත්වයෙන් තොර කලාවක් බිහි වන්නේ නැත. ඉදින් "පන්දම" ගීතයේද ඒ සියල්ල සම්මිශ්‍රව අතිශය රූපාකාරව සියල්ල සහෘදයා අභිමුවට කැන්දයි.

"පන්දම" ලෙසින් නම්කොට ඇති ගීතයේ පන්දම යන්න අර්ථය මට තව පැනයකි. එය සමහරු පවසනා අන්දමට ලිංගිකත්වය නිරූපනයට රචකයා විසින් යෙදු හොඳම අවියම විය හැක.

කෙසේ හෝ අර්ථ කිහිපයක් වචනයක් වචනයක් පාසා තිබිය හැක. එය නිර්මාණයක අපූර්වත්වයි. පන්දම යනු අඳුර නස්නය පිණිස දල්වන්න උපකරණයකි. සියල්ලෝම ආදරය නොමැති කල අඳුරක  සිටීමක් වැනිය. එනම් සිය පෙම්වතියට අඬ ගසන පෙම්වතා මෙසේ පවසනවාද විය හැක... "ඔබ අඳුරේ ඉන්නේ. එන්න ඇවිත් මේ ආදරය නිසා ආලෝකයට යන්න..."  මෙහි එන්න මා හදවතට යන්න පැවසීම නම් ඉඳුරාම ආදරය නම් හදවතේ ඇරඹීමක් නිසාවෙන්, හදවතට ගොඩවන්න ලෙස ආරාධනා කරන්නේ ආදරය කරන්න පැමිණෙන ලෙසටමය. නමුත් දෙවන හා තෙවන පද පෙලින් නම් ඉඳුරාම අරුත් දෙන්නේ ආදරය නොව ලිංගිකත්වය ගැනම බව පැවසිය යුතුමය. පිරිමියෙකු නෙතු දැහැනක සිටි නම් එය බිඳලිය හැක්කේ ගැහැණියකටම පමණි. එනම් සිය රූ ලාලිත්‍යය පෙන්විය හැකි කිසිත් අැඳීමෙනි. එය එසේම රචකයා පවසයි.

"නෙතු දැහැන් බිඳිනා රන් සලුව ඇඳ
ලියතඹර ලෙලවා හද මඬල යට"


ලියතඹර මලක් වූ කලී සාහිත්‍යයේ පවසන නාරී දේහය ඉස්මතුව නිර්මාණය වූ පුෂ්පයකි. එය සේ නාරි දේහයක් ඇත්නම් පරිසමාප්තියෙන්ම පිරිමි සිතක දැහැන් බිඳ උපරිමයට ඇද දැමීමට තරම් හැකියාවක් පවතින බව සාහිත්‍යයේම සඳහන් වේ. පෙම්වතා පෙම්වතියට ඇරයුම් කරන්නේ මේ ගින්දර තමාට දෙන ලෙසය. එනම් තමා රාගය නැමති ගින්නේ දවන්න යන්නය. බුදු දහමේ ගින්න යන්න යෙදෙන්නේ රාගයටමය. එය එසේම මෙම ගීතයටද රචකයා එක් කර ඇත.
"පපුවට " යන්න පැවසීමම ආදරය ගැන නැවත සඳහන් කිරීමක් යන්න මාගේ මතයද වේ.ආදරය තිබෙන්නේ හදවතේ වුවද, අනුරාගය හදවත නොවැලඳගෙනම පහස සෙවිය හැක. එනිසාම වදන් භාවිතය අපූර්වට සිදු කර ආදරය පිලිබඳවම තතු පහදයි.

ගීතයේ මුල් කොටස ඉතා සංයමයෙන් ගායනය වේ. ඉන් පසුව දෙවන කොටසට පා තබද්දීම වේග රිද්මයකට හසු වේ.. මෙය නම් නිර්මාණකරුවාගේ හදවතද සැලෙන සේමය. කිසිඳු පූර්ව හැඟීමක් නොමැතිව ඇරඹි මේ කතාවට ආදරය හා අනුරාගය නොඅඩුව ගැබ් වෙන කල්හී පිරිමි සිත වේගවත් නොවන්නේද...

"මේ දුර දිවි කතරේ අතරමඟදි දැකලා නැති.
රුවකට නෙත ගැටුනේ කතරක වැසි වැටෙනා දැනේ."


සිය පූර්ව දිවිය කිසිඳු ප්‍රේමයක් රාගයක් නොමැතිව කතරක්ව පැවතුන බවද, මේ විචල්‍යය කිසිඳු දිනෙක තමා අත් නොවිඳි බවද මේ පෙම්වතියගේ පැමිණීම නිසා කතරකට දිය පොදක් වැටුනා සේ හැඟීමකින් තමා පෙලෙන බවද පෙම්වතා නොසඟවා පසක් කරලයි.

"අනෙ මගෙ යකුනේ නටපන් හනිකේ.
තම් දෙන තානෙනේ තානෙනේ තානෙනේ"


අනතුරුව කිසිඳු ඉවසීමක් නොමැතිව පෙම්වතා තමාගේ රාගික හැඟුම් වලට ආරාධනා කරන්නේ ඉක්මණින් කරලියට පැමිණෙන ලෙසයි. පිරිමි හැඟීම් "යකෙකුට" සමාන කරවන ඔහු ඒ රිද්මයට තමාද නටන්නට නැති නම්, සැලෙන්නට සූදානම් බව මොනවට පෙන්වයි.

එය රිද්මය තාලයකින් ගීතයට රැගෙන ආවෙන් ඉතාම සංවරව, නුමුත් ඉතා ස්ථීරව දැනේ..


"ඉන වට බැන්දා වූ මුතු පට සැලෙනා විට" මෙලෙස පවසන්නේ මුතු පටක් පිලිබඳව නම් නොවන බව සක්සුදක් සේ විශ්වාසය. එනම් කුමක් පිලිබඳව යන්න සිතිය යුතුමය. 
මෙය රජකුමරියකට සම්බන්ධ කලා නම් කුමරියක් අනිවාර්යයෙන් මණිමේඛලාවක් පලඳින බැව් රහසක් නොවේ. එනම් ඒ මණි මේඛලාවේ මුතුපට යැයි කිව හැක..නුමුත් මේ ගී පද රචනයේ කෙසේවත් රජ පෙලපතකට මුහු නොකල නිසා වෙන් මේ පද පෙල පිලිබඳ මට නම් කිසිඳු අදහසක් නැත්තේමය. නැති නම් මෙසේ පවසමු, නාරිදේහය පා තබන කලද, නො එසේ නම් රමණයේ යෙදෙන කලද, ඉන ප්‍රදේශය මෙන්ම උකුලද රිද්මයානුකූලව ලෙලෙනු ඇත. රචකයාගේ සිතෙහි හට ගන්නා කිසියම් සත්තකින්ම නොතිබෙන දෙයක් පිලිබඳ කරුණු පහදන පද පෙලක් ලෙස මෙය ඉදිරිපත් කල හැක. නැතිනම් මුතු ලෙස හඳුන්වන්නේ දහදියද?


එසේ නම්, "පන්දම දැවෙනවා හදගිනි ලවා ගෙන" යන්න පැහැදිය හැක. එසේම නම් "පන්දම" ලෙසින් රචකයා උද්දීපනය කරන්න හදන්නේ සංස්කෘතික කඩතුරාවෙන් වැසුනු සංයමයෙන් කතා කල නොහැකි පිරිමියකු සම්බන්ධ දෙයක් පිලිබඳවමය. හදවතේ වූ ආදරය නිසාවෙන්ම මෙම සියල්ල සිදුවන බවද රචකයා පවසයි. එනම් රාගය ආදරයෙන් වියුක්ත කිරීමට කිසිදා නොහැක යන්න මෙයින්ද අතිශයෙන් විවරණය වේ.

"වැහි කළුව එනවා නුඹ නැතිදාට.
සිත් අහසම පුරවා අන්ධකාරෙක."


පෙම්වතිය නැති කලෙක සිය ලෝකයම අන්ධකාරයෙන් වැසෙන බව පෙම්වතා පවසයි. එනම් ජීවිතය ආලෝකමත්ව ගලායෑමට නම් ආදරයද ගැහැණියක්ද අනිවාර්යයෙන් සිටිය යුතුමය. එබැව් පවසමින් ගීතය අවසාන වේ..



පන්දම රැගෙන යන්න එන්න මා හදවතට
නෙතු දැහැන් බිඳිනා රන් සලුව ඇඳ
ලියතඹර ලෙලවා හද මඬල යට
දෙන්න මැණිකේ මගෙ පපුවට ගින්දර.

මේ දුර දිවි කතරේ අතරමඟදි දැකලා නැති.
රුවකට නෙත ගැටුනේ කතරක වැසි වැටෙනා දැනේ.
අනෙ මගෙ යකුනේ නටපන් හනිකේ.
තම් දෙන තානෙනේ තානෙනේ තානෙනේ.

ඉන වට බැන්දාවු මුතු පොට සැලෙනා කොට
පන්දම දැවෙනවා හදගිනි ලවා ගෙන
වැහි කළුව එනවා නුඹ නැතිදාට.
සිත් අහසම පුරවා අන්ධකාරෙක.

ගායනය, ගීත රචනය, තනු නිර්මාණය හා රූප රචනයේ තිර පිටපත: Dhanith Sri

ගීතයේ විචාරය අවසන් වුවද රූප රචනය පිලිබඳ අනිවාර්යයෙන්ම කතා කල යුතුමය. රූප රචනය පිලිබඳ නැවත ලිපියක් ලිවීමට බලාපොරොත්තු වෙමි.


පළමු තහනම


මං කිව්වේ සුළඟට
උඹේ ලස්සන
පුංචිම පුංචි පදපෙලකට එක්ක කර..

සුළඟ ඇඹරුනේ ක්ෂණයෙන්ම,
එය ඇසූ පමණින්ම..

එතකොට උඹ උන්නේ 
සයුරු රැල්ලට දෙපා ඔබාගෙන...
මං උඹ දෙස බලාන
ඇස් මගේ නුඹෙ ළඟම...

එකෙනෙහිම ආ සුළඟ 
උඹේ රතු කෙටි සාය
ඉස්සුවේ හරි දඟව.
මගේ ඇස් දිව්වේ
ළඟපාත පිරිමි ඇස් වලට.

රත් කලව යුග්මය
දිලිසුනේ හිරු එලියත් උරාගෙන.
ඒ සියක් ඇස් පිබිදුනේ
උඹේ ඒ දිලිසුමට.
හිරුත් රතුව 
ගිනි සිළුවක් දැවුනෙ සීරුවට.

තරහ කොහෙන්දැයි නොදැන
මා රතු වුනේ නුඹ නිසා නොව
සුළඟ සමඟින්‍ ය..
සුළඟට බනිනු කෙලෙසින්?

වදන් රුදු කටුව
සිනා මුව මඩලට විසිව
පෑරුනේ රතුව,
කඳුලු වැක්කෙරුනේ
ඒ වණයන්ට....

"ආයේ කෙටි ඇඳුම් තහනම්..."

එහෙමයි පළමු තහනම
වැටුනේ උඹට..



ඔබට අවැසි වුනේ සිප ගන්න...
මට අවැසි වුනේ කියවන්න..
ඔබ හොඳ අසන්නෙක්..
මේ කටකාරිව ඉවසපු...
ඒ හුඟක් ඉස්සර...

ඒත් දැන්,
මට අවැසි සිපගන්න.
ඔබ ආස බලා හිඳින්න.
මගේ දෙනෙතේ එල්ලෙන්න.
තව හුඟක් කියවන්න..
මං දැන් හොඳ දඟකාරියෙක්.., දන්නවා...,ඔබ
මාව ඉවසනවා...

ප්‍රේමය




ප්‍රේමයම "ප්‍රේමය" වන්නේ 
හිමිකමෙන් මිස 
ලංව විසීමෙන් නොවන බව කියමි.
ලං වන්න අවැසි තැන 
ලංව ස්පර්ශයක් නොමැතිවත්
ආදරය පවතින බව දනිමි.

ආදරය හට ගත්තේ අනාරාධිතව සේම
අනායාසයෙන් බව උනුන්ට කියා දෙමි.
සම්මතයක්වත්, අසම්මතයක්වත් නොතැකුව බවද පවසමි.

රිදෙනවද කියා අසන විට
රිදිල්ලකුඳු කෙසේදැයි අසමි.
එතරම්ම ආදරය විඳිමි.
නොවිඳවමි.

වස්තු,ඔබ නොමැති වුව
ඔබ හිඳිනවා සේ දකිමි.
ඔබේ නිහඬබව ඉවසමි.
ඔබේ ආදරයම එතරම්ම බව දනිමි.

ඉතින්,
නොපහත් දේ පවසන උන් නොඅදහන මෙන් ඉල්ලමි.
ඔබේ සියල් වැඩ පසෙකලා මා ගැන නොතකනම ලෙස අණ කරමි.
සියල්ල අවහර වූ කල අපි අපේ වගම පමණක්ම දනිමි.

ඉතින් මේ ආදරය ආදරයම යැයි හඳුනමි.
මැණික.. ඔබට අවශ්‍ය ඉවසිල්ල පමණකි.
අවසානය ඔබ මගේමත්, මා ඔබේමත් පමණකි.

ලිහිණියා


සමනොලුන් යනෙන මඟ
නොතිබුනත් කටු කොහොල,
ජීවිතය නම් විසල් තරණයක..
විමසුමක් මහ සමනල් හෙළ තරණයම....

ලිහිණියෙක් පියඹලා
සමනල් ගිරි දුර්ග මුදුන මත වසා..
ඉගිල යන්නට වරම් ඉල්ලුවේ
කුරිරු දෛවයෙන් සදහටම...

මහ ගිරි දඹට තරමක් පහලදී
ලිහන්නට ඈ වෑයමක් කර
සදාතන මතකයට ඉඩහැර
පලා යන්නට ගියේ ඈ ආයෙ නොඑන්නම..

නොබිඳි කඩතුරා බැමි තවමත්ම
වරද පටවනු ඇගේ ගැහැණුකමටම.
රිදව රිදවා යලි යලිත් පුලුස්සන.
කතා කරනවා ඈට හෙල මුදුනේම.

කඳුලු මහ ගඟ කාල නදියත් පරදා
තවම ගැහැණුන් වගුරවන දිය නොනවතා
කඳුලු උල්පත් තවම පීදේ නොසිඳා
රිදි රිදී හඬන නෙතු රිදවා.

තුමුල මහ ගිරි දඹත් පරදින
කඳුලු මහ ශිඛ ගිරි හිසත් සිඹ
දැවුන හදවත, සුවෙන සැතපුන
එකම තැන ඇගේ... ලිහිනියා හෙල...

තවම කියවන ඈව අමතන,
කඳුලු අසෙනිය සැඟව ගිය තැන...
දැවුන හදවත, සුවෙන සැතපුන
එකම තැන ඇගේ... ලිහිනියා හෙල...

තේ නෙලන්නී



නොපිපුන මල් පොහොට්ටු අතර
පරව මිලිනව ගිය කලෙක රෝස මල
රුදුරු විස කටු ඇනි ඇනී ලේ ගැලින
තවම නොමියව පණ ගැහි හීල්ලෙන

අපා දුක් මැද සිනා මල් කැන්දුව
කපා වෙන් කල හදවතකි රිදුනම
දවා වක් වුන සිහින යායේ සමුදුර
සිනාවක් පුද කඳුලු සඟවා හිඳී නිහඬව

අවදිව හිරුටත් කලියෙනුත් හැමදාම,
නොමඳව කඩිසර වැඩපලෙහි ඉඳුරාම,
කහටට සීනි උගුරක් බී අරඹාන,
දහිරිය අරගන්නේ කුසගිනි හන්දාය.

වත්තට අරුණෝදේ වේලාසන කැන්දා
තේ දළු කඩා මස් නැති පිට මත රන්දා
පා පොඩි තබා වත්තේ, සටහන් කැන්දා
රෑ වනතුරුම පා රිදුනත් දළු හින්දා

කිලෝ මීටර ගව් ගණන් ඇවිදා
තේ ගෝනි හැමදාම පිට මතම පටවා
සොච්චමක් ගැන ඇඟිලි ගැනලා
පා රිදුම්, පිට රිදුම් තෙල් වලින් හින්දා

තේ කහට පා දත් කැකුලු පාලා 
බුලත් විටකට පමණක් සතුට දීලා
කඳුළු සුසුම් දා දියෙන් හරවා
කුස පුරවන්න සුපිරින්ටන්ටත් වැන්දා

සිත නිවාලන තැනෙකි තේ වත්ත.
හරිත යායම නොනැවතී වේ දිස්න.
සිසාර යමින් දළු සොයා කර සුද්ද.
සුපිරින්ටන් පඹයා වත්තේ හරි මැද්ද.

තේ කහට පාටිනුයි ලේ බිංදු තිවුනේ.
වේලිලයි හීන තරුණකම යැද්දේ.
සීතලයි හුඟක් රෑ තිස්සේ මැද්දේ.
ඇහැරිලයි හුඟක් රෑ ගණන් ගෙව්වේ

නොපිපුන කුසුමන් පොහොට්ටු මැද
පරව මිලිනව ගිය කලෙක රෝස මල
රුදුරු විස කටු ඇනි ඇනී ලේ ගැලින
තවම නොමියව පණ ගැහි හීල්ලෙන

වලාකුලු ☁



මගේ ඇස් තිබුනේ මොහොතකට නිල් වලාකුලු වල එල්ලිලා. හරියටම කියනවා නම් මගේ උපැස් යුවල වලාකුලු බොඳ නොවී බලන්න මට උදව් කලා. ලා පැහැති නිල, ධවල පැහැති වලාකුලු එක්කලා හරියට තරඟෙක යෙදිලා වගේ මං බලා ඉද්දි මාව පහු කරලා ගියා.  ඔෆිස් එක ඇතුලේ සීතල නිසා මට ජනේල් පියන්පත් හැරලා ඒ සුන්දරත්වය විඳ ගන්න බැහැ. තට්ටු දහයක් උඩ හිටියත් වලාකුලු හිටියේ මට වඩා හුඟක් දුරින්. ඊටත් මගේ ඇතුලෙන් මහ කියගන්න බැරි දෙයක් හිර වෙලා වගේ හැඟීමක් තිබුනේ. ඒ නිසා කිසිම දෙයක් විඳින්න හැකියාවක් තිබුනේ නැහැ. හිස්කමක් වගේ දැනෙන්නේ.


ආයේ මං මගෙ ඇස් මගෙ ඉදිරිපිට තියන පරිගණක තිරයට දිවෙව්වා. අද සෙනසුරාදා නිසා වැඩි වැඩක් නෑ. සමහර විට දවල් වෙද්දි ෆෝල්ට් එන්න ගනීවී. මං කම්මැලිකම යන්න අලුත් වෙබ් පිටුවක් ඕපන් කරලා, ඩිඇක්ටිවේට් කරපු ෆේස්බුක් ප්‍රොෆයිල් එක ඇක්ටිව් කර ගත්තා.


පුරුද්දට එෆ්බී සර්ච් බාර් එකේ වලාකුලු කියලා ටයිප් කලා.ඇත්තටම මං හිතලා එහෙම ටයිප් කලේ නැහැ. ඒක ඉබේම වගේ පුරුද්දට ටයිප් වෙලා තිබුනා. වලාකුලු අලුත් ප්‍රොෆයිල් පින්තූරයක් දාලා. එකේ හිටියේ ලා අහස් නිල් ඇඳුමක් ඇඳන් ඒ හිනාව මවාගෙන, ඔලුව යන්තම් වම් පැත්තට බර කරන්, ටොප් එකේ පොකට් දෙකට අත් දෙක ඔබාගෙන. මහ දඟ පෙනුමකින්, වලාකුලුගේ ප්‍රොෆයිල් එක ඕපන් කරගෙන මං වෝල් එක දිගේ පහලට ගියා. සිංහල කවි එක්ක ඉංග්‍රීසි කවිත් ලියලා. ඉස්සර නම් ලිව්වේ සිංහලම විතරයි, මට තේරුම් ගන්න බැහැ කිසි දෙයක්..


එයා හිම ගැන කවි වගයක් ලියලා තිබුනා. ඒ කවි එක්ක හිම ගොඩේ ඉන්න එයාව මට දැක ගන්න පුලුවන් වුන. .


" හිම පියලි, වලාකුලු අතහරින
ආදරණීය පෙම්වතියක්...
උණුසුම ඉතිරිකර සීතලම උරන්
මිහිකතට වඩින....


මම වලාකුලු බව සැබැවි.
නමුත් නුඹ පොළව නොවේමයි.
සසල සිතැති නුඹ 
එසේ නම් ජපන් පොළවක්..


වසරකට භූමි කම්පා 
සියයකටත් වඩා ඇති කරන
ජපන් පොළවක්,
එසේ නැත්තම් අහසක්ද.. "



ඇත්තටම මෙහෙ ඉන්නවට වඩා වලාකුලු ලස්සන වෙලා තිබුනා. සුදු වෙලා, මහත් වෙලා. හුරුබුහුටි දඟ පෙනුමක් ඇවිත්. එයා අප්ලෝඩ් කරපු ෆොටෝස් බලන්න ගත්තා. සුද්දො එක්ක , සුද්දියො එක්ක ඉන්න ෆොටෝස් තිබ්බා. තව ලංකාවේ පෙනුමක් තියන කොල්ලෙකුත් ඒ අස්සේ හිටියා.. මාව එක පාර ගිනි උඳුනකට වැටුනේ ඒ අස්සේ.. මං ඉක්මන්ට ෆොටො එකේ ටැග් වෙච්ච අය බැලුවා. අයුෂ් මෙහෙතා.. එහෙනම්, ඉන්දියන්කාරයෙක්.. මට ඉරිසියාවක් ආවේ ඒ යකා වලාකුලුව බදාගෙන හිටපු විදියට. ඒක ෆොටො එකට ෆෝකස්වෙන්න හිටපු විදිය වුනාට මට තරහා ගියා.


මං නිකමට මැසේජ් බොක්ස් එක ඔන් කලේ වලාකුලු අන්තිමට අවේලබල් ඉඳලා තියෙන්නේ කීයටද බලන්න.


ටූ මිනිට්ස් අගෝ...


වලාකුලු දැනටමත් ඔන්ලයින්.


විදුලියක් කොටට එක පාර නුවර අහසක් මැවුනේ, නොකියම චුරු චුරුවක් ඇරඹුණා. මට දැනුනා මගේ වටේ සමනල්ලු පියාඹනවා. කුරුලු ජෝඩු කිචි බිචි ගානව, පියාපතකින් තමන්ගෙ පෙම්වතියව වසාගෙන, කුරුලු හොට පෙම්වතියගේ කුරුලු හොට මත තියාගෙන කුරුලු ජෝඩු ආදරය කරනව, හැමතැනම ඇහැල මල් වැටෙනවා......


" වලා,,,,"


ඒක ඩිලිවර් උනා...


මං එක ටයිප් කලා නෙවෙයි.මං එහෙම කරලා තිබුනා ඒ වෙනකොටත්... මං බලන් හිටියේ ඒක සීන් වෙනකම්.


තත්පර දෙක තුනක් ගත වුනා. ඒක මට දැනුනේ කල්පයක් වගේ.. විනාඩි දෙකක් බලන් හිටියා., සීන් වුනේ නැහැ. මං ෆේස් බුක් පිටුව මිනිමයිස් කරලා ඔෆිස් එකේ මේන් ඔපරේටින් වෙබ් පිටුවට ගියා,  ඒකේ මොනිටරින් වැටිල තිබ්බා. කිසිම ෆෝල්ට් එකක මැසේජ් එකක් ඇවිත් තිබ්බෙත් නැහැ.



ආයේ විනාඩි පහකින් විතර ආයේ ෆේස්බුක් ගිහින් මැසේජ් එක සීන්ද බැලුවා. සීන් වෙලා තිබුනා. ඒත් රිප්ලයි එකක් තිබ්බේ නෑ. ඒ වගේම වලාකුලු මාව බ්ලොක් කරලා කියලා පෙන්නුවා.


ඒක හරියට මං වලාකුලුට ඉස්සර කලා වගේ.
වැඩ කරන ගැහැණු කෙනා නෙස්කැෆේ එකක් ගෙනත් දුන්නා..ඒක බොන්නවත් පිරියක් තිබුනේ නැහැ.. මං ෆේස් බුක් පිටුවෙන් අයින් වෙලා ආයේ අහසේ වලාකුලු දිහා බලන්න ගත්තා.


වසන්තය



මලින් මල පිපෙන , 
කුරුලු ගී ගයන, 
සුපෙම් සිත් නිවෙන 
සමය නම් වසන්තය...

නමුදු සුපෙම්වත....,,,

නුඹෙ සිනා මැවෙන, 
සුවඳ නුඹෙ දැනෙන,
ම'සිත පොබයන, 
සමය මට වසන්තය...


නාඩගමේ මං

ගීතයක් හෝ කවියක් හෝ කතාන්දරයක් හෝ වේවා, අනර්ඝ වීමට නම් අපුරූ වචන හරඹයක් තිබීම මගින් සහෘදයින් උපරිම වින්දනයට පත් කල හැක. එයිනුත් ගීතයක් වූ කලී වචන සීමා සහිත ප්‍රමාණයකින් කරන්නා වු මනරම් නිමැවුමකි.  එය සහෘදයින් පින වීමට මනරම් රිද්මයක්,මනරම් හඬකින් සම්මිශ්‍රව පැවතීමෙන් අත්‍යන්තයෙන් ඔබ්බටත් සහෘදයන් රැගෙන යාමකි.
නුමුත් මේ කිසිවකුඳු නැතිව,  චිත්තරූප මැවීමට තරම් ගීතයේ පද පෙළ අපූරු නම් ගීතය කෙතරම් විශ්මයජනක වේදැයි ඔබටද සිතා ගත නොහැක.

එවැනිම අපූරුතම මෙන්ම වෙනස් ගීතයකි, "නාඩගම් ගීය", නැතිනම් "හෙට නාඩගමේ මං..." ගීතය...

නැවත වතාවක් එනම්, "කුවේණියේ" ගීතයට පසු, රිද්ම වීරවර්ධනයන්ගේ හඬින්, චන්ද්‍රසේන තලංගමයන්ගේ අපූරු විශ්මාන්විත පද රචනයෙන් හා චරිත් අට්ටලගේ යන්ගේ, තනු නිර්මාණයෙන් නිර්මාණය වී සිංහල කලාවට දායාද වූ දුර්ලභ ගණයේ ගීතයකි. එය..

සාමාන්‍යයෙන් මෙන්ම කාලීනම පදපෙලකට හසු නොවන අපුරූ සිදුවීමක් පිළිබඳ පරිකල්පනාවකට තලංගමයන් හසුවේ..
සංගීත නිර්මාණයද නාට්‍යක හුරුකම් සහිත මූලික අඩිතාලම දමමින් අමුතුම හැඩයක් ගීතයට ලබා දීමට තනු නිර්මාණකරුද අතිශය සාධාරණත්වයක් ඉටු කිරීමට නොපසුබට වී ඇත.

එය රචනා කරන්නේ අනාගතයේදී සිදුවන සිද්ධියක් විලසින් කතා නායකයා, එනම් හෙට පෙන්වන නාට්‍යයේ නලුවාගේ චරිතය විදහාලීමකින්‍ ය. එමෙන්ම අතිශය සොම්නසින් කතා නායකයා කියන්නේ, තමාගේ ප්‍රෞඩත්වයයි. එමෙන්ම ඉතාම විශ්වාසශීලිව නාට්‍ය නරඹන්න පැමිණෙන කාන්තාවන් තමාට වහ වැටෙන බවද නොසඟවා කිසිඳු අපහසුවකින් හෝ කුකුසකින් තොරව පවසයි.

"මුලු ගමේම අඟනුන් මට වහ වැටෙනවා බලාපල්ලා බොරු නම්."

එලෙසින්ම නාට්‍යයේ තමා හෙට දින රඟන අයුරු පිළිබඳව චිත්ත රූප මවමින්, පියවරක් පියවරක් පාසා කිසිඳු අපහසුවකින් තොරව වාග් කෝෂයේ වදන් යුහු සුලුව භාවිතා කර ඉදිරිපත් කර ඇති අපූර්වත්වයද විද්‍යාමන වේ.

"දමා කඩුක්කන්, ඔටුණු නළල් පටි,
කඩුව කරකවා සබයට එන හැටි..
"

මෙලෙස පබැඳි වචනයක් වචනයක් පාසා රජුගේ පෞරුෂය ,පෞඩත්වය විදහාමාන වේ, රජු පළඳින ආභරණ, පිළිබඳව ඉතා සංක්ෂිප්ත අර්ථයක් ලබා දීමෙන් ගීතයට ආභරණයක් එක්කර ඇත.

නැවත වතාවක් මේ නාට්‍යයේ තමාගේ ඉදිරිපත් කිරීම නිසා අඟනුන් ආදරේ කරන අන්දම, කිසිඳු අවිශ්වාසෙකින් තොරව තමගේ රංගනය පිළිබඳවද විශ්වාසයෙන් පවසයි.

නමුත් අවසාන පද්‍ය පේලියේ දක්වන,
"පවර අජාසත් නිරිඳුන් මම වෙමි
පියා නසා රජකම අරගන්නෙමි.
" යන පැදිපෙලෙන්, ගීතයේ ප්‍රෞඩත්වයට හානි වී යැයි කුකුසක් හට ගනී. එනම් පියා මරා නිරිඳුන් වීම අනුමත කල නොහැකි සිදුවීමක් නමුදු, එය ලෙහෙසියෙන්, කිසිඳු අපහසුවකින් තොරව,එමෙන්ම සොම්නසෙන්ද පවසයි.

එසේ සිදුවීමෙන්
"මුලු ගමේම අඟනුන් මට වහ වැටෙනවා බලාපල්ලා බොරු නම්" යන්න සිදු වීම සිදු වේ යැයිද,කුකුසකි.


නමුදු, ගීතයක් ලෙසින්, එය අපුරූ පරිකල්පනාවක් මෙන්ම, ගී රචනයකි.


හෙට නාඬගමේ මං රජාට අඳිනවා අජාසත්ත නාමෙන්,
මුලු ගමේම අඟනුන් මට වහ වැටෙනවා බලාපල්ලා බොරු නම්.
හෙට නාඬගමේ මං රජාට අඳිනවා අජාසත්ත නාමෙන්,
මුලු ගමේම අඟනුන් මට හිත වැටෙනවා බලාපල්ලා බොරු නම්.

දමා කඩුක්කන්, ඔටුණු නළල් පටි,
කඩුව කරකවා සබයට එන හැටි..
බලා හිඳින අඟනුන් සත්තයි ආලේ බඳී රහසින්.
බලා හිඳින අඟනුන් ආලේ බඳී රහසින්.

පවර අජාසත් නිරිඳුන් මම වෙමි
පියා නසා රජ කම අරගන්නෙමි.
කියා එද්දි අද මං සත්තයි, ආලේ බඳී අඟනුන්..
කියා එද්දි අද මං, ආලේ බඳී අඟනුන්..

ගීතය මෙතනින්.. https://youtu.be/zv2SiwkJTAw

ආදරයට ආදරෙන්




ඈත දුරින් අකුණු හඬක් ඇහුන ගමන් තුරුලු වෙන්න.
හිරිකඩ සීතල එනකොට උණුහුම් කර ළඟින් ඉන්න.
ආදරේ තව හුඟක් වෙන්න සීතල නුඹටම දැනෙන්න.
මැණික නුඹම මා ගාවීන් එපා ඉතින් ඈත් වෙන්න.

රාත්‍රියම නිරුවත් කල, බිනර හඳට එලි මැවිච්ච.
තනිකම දුරැරා ළඟ උන් තරු මල් ඇත තව පිපිච්ච.
සලුව උනපු හඳ එලියෙන් ඔබෙ ලස්සන දැක මැවිච්ච.
මගෙ කඳුලු වල උණු තෙත ඔබේ හදෙ ඇත තෙමිච්ච.

වාං දමන වැව් තාවුලු පිරි ඉතිරිවා දමන්න.
වැව් පතුලෙ සෙනෙහෙ තියා වැවක් වෙලා පිරි ඉන්න.
හුඟක් වෙලා ළඟින් ඉන්න රෑ යම තව තව තියෙන්න.
හීන් සිරුවට මගෙ ළඟ සෙනෙහෙ තබා තුරුල් වෙන්න.


එන්න අපි තනි වෙන්න.




හිම වැටෙන දිගු රැයක උණුසුමක් මට                    දෙන්න.
ගිනි උඳුන ළඟ ඉඳන් උණු කෝපී හුඟ                   බොන්න.
තනිකමක් නොදැනෙන්න තුරුලු වී                හිනැහෙන්න.
ආදරේ ගැන කියා එන්න මා සිප                                ගන්න.

අඩ හඳක්වත් ඇතිය අපිට එලි                             විහිදන්න.
තරු මලින් හැඩ වෙච්ච රෑ අහස යට                        ඉන්න.
ලස්සනම දවස් තව ඉදිරියේ අත                                වනන.
යමු හනික අප දෙදෙනා දෑතැඟිලි බැඳ                      ගන්න.

කඳුලු පිරි දවස් අපි ගෙව්වෙ හරි                         එකමුතුව.
දුකක් නොලබා සොඳුර සිනහ වෙන්නේ            කොහොම.
පසුකරපු දවස් වුව සුභ පැතුවේ අපෙ                      පෙමට.
කවුරු වුව පුදුමෙකින් නොබලනු                    කෙලෙසින්ද.

සංසාර සාගරේ නෞකාව නුඹ                                 වෙන්න.
මට හුඟක් ඉඩ දෙන්න ඔබේ ළඟ තනි                   වෙන්න.
හිම කඳුත්, කුණාටුද , මහ වැසිද                           තිබුනේද.
දුරැර ඒ බාධා එන්න අපි තනි                                   වෙන්න.



කඳුලු




කඳු මුදුන්, 
ගිරි දුර්ග
මැද නිසල 
තැනිතලා.........

ඒ තැනිතලාවෙක
නුඹ නැතිව 
මං පාළුවෙන.....

මැණික දැන් බෝ කලක්ය...

කඳු මුඳුන් හැර දමා,,
ගිරි දුර්ග මත හෙලා
පහත් බිම් තෙම තෙමා

අයිස් වී සීතව
හුඟ කල් නිදන්ව
හුන් මගෙ කඳුළු කැට

ගලන්නේ දැන්‍ ය..
නුඹම සොයානය...

මගෙ මැණික 
නුඹ විනෝදෙන් 
ගිලෙන්නේ එහිය..


අභව්‍ය නොවෙම්



මලක් වුව පිපෙන
පරවෙන නියමයක් ඇත්තේද...

ගසක් වුව අතු බෙදී කොල හැලී, 
වෙනස් වෙන නියමයක වන්නේද...

ගගන වුව නිල් වලා විසිරුවා 
අලු මැදින් ගිනි විදා හඬන්නේද.....

අභව්‍යයි සොඳුර නිසලතාවය.  
ඉදින් ඒකයි මගෙත් මේ සසලතාවය...


ගැහැණු හිත්



ගැහැණු හිතකට අමාරුම,
ආදරේ බව දැන දැනත්
දුරින් ඉන්නා එකට..
සිප වැලඳ ආදරණීය වුන පපුවක් 
ආයේ වැලඳ නොගන්නා එකට...
ශක්තියක් වුන මහ සෙවනැල්ල
අතැර ගිය එකට....

ගැහැණු හිතකට අමාරුම,
මියෙන බව දැන දැනත්
ආලෝකයට ඇදෙන මෙරු වගේ..

මැරි මැරි ආදරේ කල එකට..


නෙට් වර්ක් ඉංජිනේරු පෙම්වතාට




නින්ද නැතිව අරුණෝදය නැගුනාද,
රෑ සඳ හරිම වේගයකින් පිපුනාද,
ඒසී නිසා දාහය නොම දැනුනාද,
අහරක් නොගෙන නිදි තුරුලට වැදුනාද,

එකවිට ඩවුන් දෙක තුන හෙම වෙන්වාද,
හිස ඔසවන්නවත් කාලය නැතිවාද,
මොනිටරයට නෙත් දෙක හුඟ රිදුනාද,
නෙත්දෙක පියා නිදි ඔබ ඒ හින්දමද,

බග්ස් හුඟ නිසා තව තව හිර වීද,.
කෝල්ස් නිසා සවනත හුඟ රිදෙනවද,
කෝඩ් හුඟක් මතකයේ නොම නැවතේද,
ටීම් එකත් පිස්සු කෙලන් එනවාද,

ඩවුන් නැතිවෙනා දවසක් හිමිවේවා,
ආදරේ පහන් සිලු මතකයේ දැල්වේවා,
නෙත් නොරිදෙනා, සුව නින්දක් හිමි වේවා,
මේ සති අන්තේවත් ඔබ මට මුණගැහේවා...





"ප්‍රේමයම මඟ හැරුණු හුස්මකම..
තවත් පිනි බිඳු තරම්
තෙතම තෙත ප්‍රේමයන්....
ඉතිරිවී තිබේවිද...
ඒ තෙත ප්‍රේමයට ඔබට ගතු කියනු හැකිමද...."

සොඳුර...,
ඔබ දෙමල බව ඇත්ත...
ඒත් සිංහල කෙල්ලෙක්ට,
දෙමල කොල්ලෙක්ට,
"කාදල්" වෙන්න බැරිමද...

පොංගල් දවසට පාට පාටින් රටා මවන්න,  ඉගෙන ගන්න බැරිවද...
පිච්ච මල් මාලයක් කෙහෙරැල්ලේ ගවසගෙන, නල්ලුර් යන්න තහනම්ද,
කෝණේෂ්වරම් ගිහින් කිරි හීන ගැන
ශිව වන්දනා අහිමිද...
මේ තරම් අරුම ප්‍රේමයකට තහනමක් නම් හිතලුවක් නොවේමද...

ඔබේ ඔය හිනාවට,
ආදරේ දැනෙන කතාවට
වසඟවී නිහඬව සිටීමම
මගේ ආදරේ හැටිමද....

ඉතින්,
ආදරණීය සොඳුර අපිට ආදරෙ තහනම්ද...

පිච්ච මල් පුරවාපු කෙහෙරැල්ල ලිහාගෙන,
දෙමල කයි කතන්දර කිය කියා හිස සිඹම...
"ආදරෙයි.. මැණික.." ආදරෙන් කියාගෙන..
හෙමි හෙමින් දෙමල මට කියා දෙනවද සොඳුර...

ඔබ ළඟින් ඉන්න විට ආදරේ දැනෙන විට...
ඉතින් මම ඔබ ගැනම දෙමලෙනුත් කවි නොලියාවිද...,

මේ හැම හිරි වැටීමකම ඔබ තමයි නිශ්චලම හේතුව...
හෙමි හෙමින් ඔබ මාව අකර්මණ්‍ය කල එකමද ඉතින් ඔබෙ ආදරය...



මියැදුනු පෙමක කොහි තවත් සැමරුම්....

සොඳුර...

මියැදුනු පෙමක කොහි තවත් සැමරුම්...

මා සොයා ඔබ අදටත්
අහසටම අමෝරා
දුනු හී, විදියි...

අහස නිසලව කැලඹෙයි..
තකහනියක්ම...
ඒ සිදුරු දිලිහෙන්න පටන් ගනී...

ඔබ නොදන්නවා වුවත්
තරු පිපෙන්නේ එහෙම,
නිර්මල අහසේ...
මා සොයා ඔබම රිද්දන අහසේ.

සොඳුර....

තවත් කොහේ සැමරුම්...
අත්‍යන්තයෙන් ඔබ්බටත්...
ඔබයි මගෙයි ප්‍රේමයේ සැමරුම්..

මා මියැදුනත්,
ඔබේ රළු පෙමම
ස්වර්ගයේ සිටද අදටත් බලා ඉමි...

ඉදින් සොඳුර,
මා බය එකම කාරනාවකි...,
මේ රළු ආදරය,
ඔබ ස්වර්ගයට ආවටත් පසු නොමියේද...

අමාරුම ඒකයි.

හුඟක් සීතල රෑක ඔය පුළුල් උර
මට හුඟක් උණුහුම පුදපු එකමයි වරද....

එපාම කියද්දී... අතහැර ගන්න බැරිවෙන තරමටම
ආදරේ පුදපු එකමයි අමාරූ...

ඒත් මේ අහිංසක ගෑනු හිත
හති වැටෙන කම්ම, ඔය ආදරේ පස්සේ වැටුන එකමයි දුක...

ඒ හැම දුකක්ම අස්සේ ඔබ නැතිව..
තවමත්ම හුස්ම වැටෙන එකමයි සොඳුර සියල්ලටම වඩා ඉවසන්නම අමාරුම...

අලුත් වෑන් අංකල්





අයියා ජීවිකාව ගෙන ගියේ පාසල් සේවා වෑන් රියක් පවත්වාගෙන යාමෙනි. ඒ වෑන් රථය පාසල් නිවාඩු කාලෙයේදී අපේ පරිභෝජනය සඳහා සැදි පැහැදී ඉන්න නිසාම අයියා ඉල්ලු උදව්ව මට පැහැර හැරීම කල නොහැකි විය. ඒ අක්කා හදිසියේ අසනීප වූ නිසා පාසල් වල ළමුන් පාසල් අවසන් වූ පසු රැගෙන ඒමටය.


එහි එකම පහසුව වූයේ එකම පාසලේ ළමුන් පමණක් වෑන් රියේ ගමන් ගැනීමය.


පාසල ඉදිරිපිට නැවැත්වූ වෑන් රථයට දුවගෙන ආවේ තඩි කොල්ලෙකි. ඔහු ඉදිරිපස දොර හැරගෙන ඉතාම කලබලෙන් වෑන් රථයට ගොඩ වූ අතර මා දුටු වහාම පුදුම විය..


" හෙලෝ නිව් වෑන් අන්කල්.. අයෑම් පසන්.."


අන්කල්... මේ පොඩි එකාගේ බොක්ක තලන්නට සිත් විණි. අන්කල් වුනේ කොහොමද කියා අසන්න සිත් වුණිද, අවුරුදු තිහක් වන නිසා ඒ තරම් දරුවෙක් අන්කල් කීම පුදුමයක් නොවන බව මට මතක් විය.


"හේයි හේයි, කම් කම්... ටු ඩේ වී හැව් නිව් වෑන් අන්කල්..." 


හැම කොල්ලො කුරෙට්ටෙක්ම එකතු කරගත් ඒ කොලු ගැටයා.. මට සියල්ල පහසු කලේය.


" නව් එවුරිබොඩි ඉස් හියර්. ලෙට්ස් ගෝ අන්කල්. අයි විල් ටෙල් ද රෝඩ්.."


"ලෙට්ස් ගෝ පොඩ්ඩෝ එහෙනම්.." කියමින් මාත් වෑන් රිය ස්ටර්ට් කලෙමි.


"හේයි බඩා. දිස් ඉස් අවර් නිව් වෑන් අන්කල්.." 


මහ හයියෙන් වාහනය යන අතර, පාරේ සිටින ළමුන්ට මේ දඟ කොල්ලා, මාව හඳුන්වා දෙයි.
ටික දුරක් ගිය පසු, 


" නවු රයිට්..." පොඩ්ඩා කෑ ගසයි..


මා දකුණට සිග්නල් දමා දකුණට හරවන විටම, " හෝව්ව්.. හෝව්ව් අන්කල්.. අදර් සයිඩ්..." එක පාර පිටිපස ළමෝ සියල්ල මහ හයියෙන් බෙරිහන් දුනි.  නැවත එසේමය, ඉදිරියේ පොඩ්ඩා ලෙෆ්ට් කිවහොත්, පිටි පස රොත්ත අනික් පැත්තට ... අනික් පැත්තට යන්න මහ හයියෙන් බෙරිහන් දෙයි.


ඉදිරියේ ජබ්බ කොල්ලා, වම දකුණ මාරු කරගෙන සියල්ල කණ පිට හවමින් සිටි.


මටත් පිස්සු විකාර සේය.. ටික දුරක් ගිය පසු ඉදිරියේ කෙල්ලෙක් උන්නාය. මට දැක පුරුදු මුහුණකි. වෑන් රථය ඇය අසලට ලංවත්ම මට ඇය කවුදැයි මතක් විය.


"හෝව් හෝව් අන්කල්, අයිම් ගෙටින් අයුට් ඔෆ් හියර්"


යැයි ඉදිරියේ සිටි ජබ්බ කොල්ලා කෑ ගැසීය... ජරාස් ගා බ්‍රේක් එක වැදුනෙ පාරා අයිනේ සිටි කෙල්ල අසලය.


ඒ කෙල්ල මගේ පාසල් අවදියේ මතක ඇවිස්සුවේ මා අසරණ කරමිනි. ඕලෙවල් කරන කාලේ මා කට්ට කාගෙන පස්සෙන් ගිය කෙල්ල ඇයය. ඇය කාලෙකට දැක්කේ හුඟ කාලෙකිනි. තරබාරු වූ ඇය තවත් හැඩ වී උන්නාය.


"අම්මී.. දිස් ඉස් අවර් නිව් වෑන් අන්කල්..."

පරම ජයග්‍රහණය




කමක් නෑ මේ සියල්ලට.
ප්‍රේමයක් කියන්නේම
හිමිවුනත්, අහිමිවීම් හුඟකට..

ඔබ කියන්නෙම මට
ඒ අහිමිවීම් මැද 
හිමි වුනම එක් අස්වැසිල්ලකට...

මැණික...
ඒ අහිමි වීම් මැද,
ඔබව හිමිවීමම පමණක්ම,
පරම ජයග්‍රහණයක් මට...

කවි ලියන්න උගන්නන්න...



මට උගන්නන්න,
එකම එක පාරක්..
ඔයා වගේ,
වෙරී නොවී,
කවි ලියන්න...

හීන කවි කර,
දුකම දිය කර...
ඔබ ලියන විදියටම
රිදෙන්න...
නමුත් ප්‍රේමය රස කර,

වෙරි වුනත් රිදෙන මට,
වෙරී නොවී නොරිදෙන්න..
නමුත් ඔබව රිද්දන්න...
එකම එක පාරක් ආදරෙන් කියා දෙන්න...
කවි ලියන හැටි


කඳුලක්...






සීත හිරිපොද වැටෙන විට රැයෙ
ඔබේ ළය මැද ගුලි වෙමි.
හීන් දාදිය හෙලෙන මොහොතක
ඔබේ උණුහුම විඳ ගමි.
හීතලම වුන ඒ සිහින දැන් 
අයිස් වී ඇත හිමියනි.
ඔබ ඇගේ ළඟ සැපට තුරුලුව
නිදියනා බව දන්නෙමි.

නියත විවරණ යලි නොදෙන්නෙමි
නුඹේ ළඟ තවමත් ඇති.
මගේ හිත ගෙන ඔබ ගිහිපු දුර 
හුඟ වැඩි මගෙ හිමියනි.
මගේ කිව්වත් මගේ නොවනා
ඔබ කඳුල වී ගිනි ගනී.
ඔබ ඇගේ ළඟ සැපට තුරුලුව
නිදියනා බව දන්නෙමි.

ප්‍රේමයේ ප්‍රාර්ථනා....




පෙම්වත,
ඔය හුඟක් ලස්සනට වහ වැටුනු කෙල්ලන්'තර,

ප්‍රේමය විහිදුවාලා අතු පතර..
"මා නුඹට නුසුදුසුයි." කියා විඳවනා හර්දය..
රකිමි මියෙනතුරු පුරවලා අනවතර පෙම් දියර...

ඉන්න බැරි තැන සීරුවට
"මා දුරින් ඉන්නම් මැණික"  යැයි වයන.
එකම එක චලනය වෘත්තීය බවම
නොදන්නවා ලෙසම නුඹ සිටීමත් අරුම..

නෙක පැහැ මල් අතර
නුඹම පෙම් කල අවලස්සනම මල..
මා හැර වෙන කවුද,
සුවඳ පමණක්ම විදාලුව...

දුකම උහලන හිතක් වුව මේ තරම් නිසල
සඟවා කඳුලු දරන බව නොදැන ඔබ
රිදවන්න එපා යලි යලිම..

ගිනි කන්දක් වුව නිසල,
පුපුරන තෙක් පමණ...

ඉදින් නුඹ තවත් සිතිය යුතුය..
පෙම් කරන බව හෙටටත් ඔය හිතම..
මුදු මලක් වුව පතන්නේ
පරවෙන්න කැමති බඹරෙකු
ළඟම පමණක්ම බව....


වෙනස




කලු කෙස් අතර තිබ්බ සුදු කෙස් ගහක් කිසා ඇදලා දැම්මා.ඒ සුදු කෙස් ගහ හොයා ගත්තේ ටිකක් වෙලා ගිහින්.
කෙස් ගහ ගලවනකොට දැනුන රිදිල්ලට වඩා කිසාගේ හිත රිදිලා තිබුනේ. 



විහිළුවට වගේ "කිසාගේත් දැන් සුදු කෙස් ගස් එක දෙක පේනවා" කියලා ස්ටාෆ් එකේ අය කිව්වම කිසා නම් හිනා වෙලා නිකම් හිටියට මොකද එයා දැනන් හිටියා ඒවා කියන්නේ රිද්දන්න කියලා.. ඒ සුදු කෙස් ගස් අස්සේ තමාගේ වෛවාහක ස්වාමිපුරුෂයාගේ ලස්සන දකින එක තමයි කිසාට ඉවසගන්න බැරි රිදිල්ල වෙලා තිවුනේ. හදිස්සියේ උදේ පරක්කු වෙච්ච නිසා බත් එක අමතක වෙලා ඇවිත් තිබුන කිසාට ජනක බත් එක ඔෆිස් එකටම ගෙනත් දීලා ඔෆිස් ගියේ ආදරේට කියලා කිසාට දැනුනට මොකද ඔෆිස් එකේ ගෑනු තමාට වඩා ජනකගේ තරුණකම ගැන මනමාල කතා කියන එක නම් ඉවසුම් නැති වුනා.. ඒ කැඩිච්ච කටවල් වලට ඉබි යතුරු දාන්න තමන්ට බැරි බව ජනක එක්ක යාලු වෙච්ච දවස් වලම කිසා තේරුම් අරන් හැමදේටම හිනාවෙන්න පුරුදු වුනේ ඒකයි.



ජනකට අද ඉක්මන්ට ගෙදර එන්න පුලුවන් නම් කියලා කෝල් එකක් දෙනවද නැද්ද කියලා ෆෝන් එක අතට ගත්ත කිසා කෝල් කලේ නැහැ. කල්පනා කර කර ඉන්න කොට චූටි දුව ඇවිත් ගවුමේ එල්ලුනා.. ළමයි තුන් දෙනෙක් හැදුවේ තමන්ගේ වුවමනාවට නොවුනට, පණ වගේ තමන්ගේ ළමයිට ආදරේ කරන ස්වාමිපුරුෂයා, තමන්ට ආදරේ නැහැ කියලා හිතන් උන්න සිතුවිල්ල හිතලුවක් වුනේ අද උදේ ඔෆිස් එකට බත් එක උස්සන් ආපු ජනකව දැක්කම.


"අම්මි."


චුටි දූ තමන් හොයන් එන්නේ හුරතල් වෙන්න මිසක් බඩගින්නට නෙවෙයි. අවුරුදු තුනක් වෙන චූටි දූ තමන් ඔෆිස් ගියාම ආච්චි අම්මා ළඟ කවන බත් පිඟානම කන්න තරම් පෙරේතයෙක් කියලා ජනකගේ අම්මා හැමවෙලේම කියන්නේ, පුංචි කාලේ ජනකත් මේ වගේ පෙරේතයි කිය කිය හිනා වෙවි.චුටී දූගේ  කිරි බොන එක නවත්ත ගන්න වුවමනා වුනත් කිසා ඔෆිස් ඇරිලා ආවම, චුටි දූ ඇවිත් කිසාගේ ඇඟේ එල්ලිලා ගවුම් කර අස්සේ හැමදාම අත දාන්නේ කිරි බොන්න තියන ආසාවටම නෙවෙයි. තමන්ගේ අම්මා එක්ක හුරතල් වෙන්න තියන වුවමනාවට. ජීවිතේ එපා වෙලා වගේ දැනෙන කිසාට දරුවන්ට ආදරේ කරන්නත් ආසාවක් නැහැ කියලා ජනක කියන ආඩපාලි ඇත්තමද කියලා අද උදේ සිදුවීමත් එක්ක කිසාට තේරුම් යමින් තිබ්බේ..


"අද අම්මගේ කිරි ඉවර වෙලා දූ."


"අම්මී බොරූ..."


"බොරු නෙවෙයි. අපි අද කිරි හදාගෙන බොමු.. ඉන් පස්සේ සෙල්ලම් කරමු."



චූටී දූව උකුලට අරන් කිරි බොන්න නොදී අද හුරතල් කරන්න කිසා උනන්දු වුනා. කොහොම හරි එක එක ඒවා කියලා කිරි නොදී ඉන්න කිසාට පුලුවන් උනේ සෙල්ලම් ගෙයක් දාන්න කැමති වුන නිසා. පැය බාගයක් විතර දරුවා එක්ක සෙල්ලම් කරලා කිසා ගියේ දූව නිදි කරලා,පොඩි පුතයි ලොකු පුතාටයි ගාවට. ඒ යනකොට ජනකගේ අම්මා පුතාලගේ හෝම්වර්ක් කරවනවා. කිසා පුතාලා දෙන්නගේ ඔලුව අතගෑවේ ආදරෙන්.



තමන් ආදරේ කරන කාලේ වගේ රසට ස්පෙෂල් කෑම මුකුත් ජනක වෙනුවෙන් කාලෙකින් හැදුවේ නැහැ කියලා මතක් වෙච්ච කිසා රෑට ස්පෙෂල් බතක් උයන්න තීරණය කලා.



"අම්මේ උයන්න ඕන් නෑ අද. මං උයන්නම්." පුටුවක් ඇදන් ඉඳ ගන්න ගමන් කිසා අම්මට කියුවා.


"ඒ මොකෝ දුවේ..  මහන්සි නැතෙයි."


"කමක් නෑ අම්මේ. උදේට උයනවා වගේ රෑටත් උයන්න පුරුදු වෙන්න ඕනා දැන්."


"ලොකු පුතා අදත් පරක්කු වෙයිද දන්නෑ. "


"මං කෝල් කරලා බලන්නම් අම්මේ."


කාලෙකින් වට්ස් ඇප් මැසේජ් එකක් නොයවපු කිසා ජනකට මැසේජ් එකක් යැව්වා.


"පුළුවන් නම් කලින් ගෙදර එන්න..."



ආදරේ කරන කලේ වගේ පුලුවන් නම් ඉක්මන්ට එන්නකෝ වස්තු කියලා ටයිප් කලත් එහෙම යවන්න කිසාට හිතු නෑ. ඒ නිසා වස්තු කෑල්ල ඩිලීට් කලා. "එන්නකෝ" කියලා ටයිප් කලොත් හුරතල් වැඩී කියලා "එන්න" කියලා විතරක් ටයිප් කලා.
කාලෙකින් එහෙම වචනෙකින් වත් ජනකට දැනෙන්න ආදරේ කරලා නැහැ..



ඇත්තටම ජනක බිසී ඇති කියලා කිසාට දැනුනේ වට්ස් ඇප් මැසේජ් එක ඩිලිවර් වුනත් රීඩ් කරේ නැති නිසා. ඒක යවලා රිඩ් කරාද කියලා මිනිත්තුවෙන් මිනිත්තුව බලපු කිසා ජනක කියවයිනේ කියලා උයන්න ගත්තා. ඒත් ටික වෙලාවකින් ආයේ ෆෝන් එක අරන් මං අද ස්පෙෂල් උයනවා කියලා මැසේජ් එකක් ටයිප් කරලත් ඩිලීට් කරලා දැම්මා. පැයකට විතර පස්සේ ජනක මැසේජ් එකක් එවලා තිබ්බා.



" අද ඉක්මනට එන්න පුලුවන් සුදු."


"සුදු..!!" කියන කොටස දැක්ක කිසා හරියට අවුරුදු දහයක් පස්සට ගියා වගේ වුනා. ෆෝන් එක දිහා බලන් ඉන්නකොට ඇඳුනු හීනි හිනාව කවුරු හරි දකී කියලා කිසා තොල් හපාගෙන මකලා දාන්න උත්සහ කලා.



කිසා ඉව්වේ ෆ්‍රයිඩ් රයිස්... දුවලා ගිහින් කීල්ස් එකෙන් බඩු ගෙනාවා.. ඕන කරන ඔක්කොම කෑම උස්සන් ඉක්මන්ට ආවේ හරිම සතුටින්.. ෆ්‍රයිඩ් රයිස් හදලා, චොප්සිත් හැදුවා. චිකනුත් හැදුවා... ඒ වෙනකොටත් ජනක ඇවිත් තිබුනේ නැති නිසා චීලී පේස්ට් එකක් හදන්න ඉස්සෝ කරවල කුඩු කලා...



ජනක ඇවිත් ඉන වටේ අත් දෙකම දාලා තුරුල් කර ගන්නකම් කිසාට දැනුනේවත් නෑ ජනක ආවා කියලා. ජනක ඒ වෙනකොට වොෂ් දාලත් ඉවරයි...  පිටිපස්සෙන් ඇවිත් ඉනවටේ අත දානකොට කිසා බය වුනත් ඒ එක්කම වගේ ජනකගේ සුවඳ දැනුනා. තාම පොඩි කොල්ලෙක් වගේ හුරතල් වෙන්න දඟලන ජනක ගැන බොරු තරහක් මවා ගත්තත්, කිසාට ඒ වැලඳ ගැනීමෙන් දැනුනේ ජීවිතයම අලුත් වුනා වගේ හැඟීමක්...


උදා වූ යෞවනය

මං ස්කෝලේ කාලේ කතා ටිකක් ලියන්න හිතුවත් ලියන්න උනේ නැහැ. මේක මුලින් පල කරන්නත් මං බලාපොරොත්තු වුනේ නැහැ. මොකද ඔයාලා හදිස්සියේවත් මං ගැන නරක විදියට හිතුවොත්.. (හී.. හී... මං දන්නෝ දැන් උනත් හොඳට හිතන් නෑනේ... ඒ නිසා ඔන්න ඔහේ පොස්ට් එකක් නැතුව මගේ බ්ලොග් එක වේලි වේලී තියන කොයි හරි වෙලාවක මං මේක පෝස්ට් කරනව කියලා හිතන් කෙටුවා..)

ඉතින් මෙහෙමයි කතාව, කතාවෙ නම උදාවූ යෞවනය කියලා තියන නිසා සමහර විට දන්නවා ඇති මොන සම්බන්ධවද කියලා මේ කියන්න හදන්නේ..

අපි හත වසරෙදි අපිට විද්‍යාව උගන්නපු ගුරුවරියමයි පන්තිභාර හිටියේ.. ඉතින් හුඟක් වෙලාවට අපි හිටියේ ලැබ් එකේ.. ඉතින් දවසක් ලැබ් එකට ගිය වෙලාවේ අපිට හම්බුනා පොතක්. පොත අධ්‍යාපන ප්‍රකාශන එකක්... ඉස්සරහ කොල්ලෙකුයි, කෙල්ලෙකුයි ඉන්නවා, රතුපාට මල් තිබ්බ පොතක්, දවස් ගානක් ඔය පොත් ලැබ් එකේ ඩෙස්ක් වල ලාච්චු  වල දැක්කට මං ගණන් ගත්තේ නැහැ. ඒත් දවසක් යාලුවෝ ටිකක් හැංගිලා වගේ හොරෙන් මේ පොත කියෝනවා..

ඉතින් මාත් යන්තම් ටිකක් හරවලා බැලුවා.. මට ඒක ඇල්ලුවේ නෑ..( ඇත්තම කියනව නම් ඒක මං හරියට බලලා නැහැ. ඒක මං දැන ගත්තේ පස්සේ)

ඔහොම හත වසර ඉවර වුනා.. අට වසරට ආවා.. දවසක් රිලීෆ් පීරියඩ් එකකට මේ ටීච ආවා.. ඇවිත් ද්වීතීක ලිංගික ලක්ෂණ ගැන කියා දීලා මට එන්න කියලා පොතක් දුන්නා පන්තියේ ළමයි බෙදාගෙන කියවන්න කියලා. සතියකින් පොත් රිටන් කරන්නත් ඕනා..

මුලින්ම මං එකක් ගෙදර ගිහින් කියෙව්වා. හප්පා, ඒක ඒ කාලේ හැටියට සුපිරි.. මුල්ම පාඩම තිබ්බේ ද්වීතීක ලිංගික ලක්ෂණ වෙනස් වීම් ගැන.. ඉන් පස්සේ ප්‍රජනක පද්ධති ගැන වෙන වෙනම තිබ්බා...

පොත බුක් වෙලා පන්තිය වටේ පෝලිමට යනවා.. ඒ අස්සේ, ටීචර්ස්ලා උගන්වන පීරියඩ් වලත් ළමයි කියවනවා. ඒක තමා ප්‍රධාන මාතෘකාව. කියවපු අයට ප්‍රශ්න ගොඩයි.. අපේ ප්‍රශ්න ඉදිරිපත් කරන්නත් කවුරුත් නැහැ.. හරිම ලොකුයි ඉතින් ඒ ප්‍රශ්න..

ඔය අතර දවසක් පොත ඩෙස්ක් එකේ ලාච්චුව අස්සේ දාගෙන බුද්ධ ධර්මය පීරියඩ් එකේ කියෙව්වා මගේ යාලුවෝ දෙන්නෙක්...
අපිට බුද්ධ ධර්මය ඉගැන්නුවෙ අහිංසක තරුණ සර් කෙනෙක්, අළුතෙන් පත්වීම් අරන් ආපු.. දැන් ඔන්න සර් උගන්නනවා.. යාලුවෝ දෙන්නා, පොත කියවනවා.. පොඩි හිනාත් ඒ අතර යනවා. ඒකේ තියන ඒවට කුල්මත් වෙලා... කොහොමහරි සර් දැක්කා පොත..  පොතේ ඇතුල ඩෙස්ක් එකේ ඉස්සරහා පැත්තෙන් ලාච්චුව අස්සන් දැක්කා. මං හිතන්නේ සර් දන්නවා ඒ පොත ගැන.. ඉතින් දැන ගත්තා පොතේ තියෙන්නේ මොනවද කියලා.. දැන් ඉතින් කාට කියන්නද, ගෑණු ළමයිනේ., තරුණ සර් එක්ක දඟ ගැහැණු ළමයි.. අපිට වඩා සර්ට කරගන්න දෙයක් නැති වුනා වගේ.. කරකියා ගන්න දෙයක් නැතුව සර් පොඩ්ඩක් වෙලා හිටියා..
පස්සේ, " ඔවා කියෙව්වට කමක් නෑ, විභාගේ හොඳට කරගන්න ඕනා." සර් කිව්වේ එච්චරයි.

ඉන් පස්සේ පොත පැත්තකින් තියලා පාඩමට ඇහුම් කන් දෙන්න මගේ යාළුවෝ දෙන්නා තීරණය කලා.. ඒ උනාට වෙච්ච ලැජ්ජාව නිසා පාඩම තේරුනාද කියන්න දන්නේ නෑ මං.

කොහොම හරි අපිට ඒ සිදුවීම නම් අමතක වෙන් නෑ..

ඉතින් අපේ යෞවනය උදා වුනේ එහෙමයි..



නමුත් දැන් අවාසනාවකට, ඒ පොත සමහරුන්ගේ විරෝධය මත ඉවත් වෙලා. ලංකාවේ පාසල් අධ්‍යාපනයට ලිංගික අධ්‍යාපනය නොමැති වීම නිසා, කොළඹ හා කුරුණෑගල  දිස්ත්‍රික්ක වල ඒඩ්ස් පාසල් ළමුන් අතර සුලභ වෙලා කියලා පහුගිය කාලේ සංඛ්‍යා ලේ්ඛන වලින් පත්තර වල පල වුනා. ඒවලට හේතු සොයා බැලීමත් සමාජ රෝග වලක්වා ගැනීමේ ක්‍රම පිලිබඳවත් යොවුන් හා තරුණ ළමුන් දැනුවත් කිරීමත් අත්‍යවශ්‍ය කාරණයක්.

සමහර වෙලාවට පත්තර වල තියන පාඨක ගැටළු වලට පිලිතුරු කොලයේ සමහරු අහලා තියන ප්‍රශ්න ගැන හිතනකොට මොනවද මේ අහපු ප්‍රශ්න කියලා හිතෙනවා... ඉතින් ඇත්තටම පාසල් කාලයේම ලිංගික අධ්‍යාපනය ලබා දීමෙන් පුදුමයක්ව පවතින ඇතැම්කරුණු ළමුන් අතර මෙන්ම තරුණ පිරිස අතර සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත් වෙනු ඇත.

අනෙක සෙක්ස් සර්ච් කරලා පලවෙනි තැන දිනා ගන්නත් හේතුවක් තමා පාසල් ළමුන්ට සුදුසු ලිංගික අධ්‍යාපනයක් නොලැබීම.. කුතුහලයෙන් පිරි යෞවනය නොදන්න සියලා සොයා බැලීමට හා, උත්සහ කර බැලීම නිසා අනවශ්‍ය ගැටලු ඇති වෙනවා. ඒ සියල්ලටම හේතුව සුදුසු අධ්‍යාපන ක්‍රමවේදයක් නොමැති කම.. මේ සඳහා සුදුසු වැඩපිළිවෙළක් යෙදීම කාලීන අවශ්‍යතාවක්.


තරුණ වැන්දඹුවගේ අඳෝනාව.




අනගි පොල් වුව ළපටි කාලෙක,
කැකුලු මල් ලෙස හැලී වැටුනය
වපුල බීජය ඉපල් වූවම
හිරුත් ගිනි කර සෙමර සැලුවය.

අගුණ කොල වුව, සිනා සැලුවය,
කැකුණ ගෙඩි එක දෙක වැටූනෙය.
වැකෙන කට කයි වාරු එක දෙක,.
කැකුලු හිතනම් එමට තැලුවය.

මයුර වැස්සේ පෑව මනමල්
හැගුම් අස්සේ සියල් එලිවෙද්
සෙබඩ අවලස්සනම වූවත්
නොබිඳුනේ ඇගෙය හිරි ඔතප්.

අවුරුද්දේ එක දිනෙකදී දරුණුවන,
හදවතේ කැක්කුමක රහසක්
කිසිකෙනෙක් නොදත් මූලයම
වැලලුනම විරහවක දුක්මුලක්.

කාස්ටකයට වැටුන දිය පොද
උරා ගත්තට හරි සීරුවට
ඉරිතැලෙන්නේ, හදගැබේ තල,
මෙදුක් සඟවා සදාකාලික.


කුරුලු දඩයම 02

  කුරුලු දඩයම 01 දවසක් උදෑසනක දුර්ශාන් සොයා ආවේ දුර්ශාන්ගේ හොඳම මිතුරෙක් වන සංධීර්. ඔහුට පුදුමයි මේ දුර්ශාන්ගේ වෙනස.  "ක්‍රිශෝලියි ඒකිග...