නොනිමි ප්‍රේමය


සුසුම වුව බිඳී විසිරී
හඬ මවන
කටුක නිහඬ යම,,

නුඹටය.....

දිගු රැයක පවා
නොසැලෙන ප්‍රේමයටය..

තරු වර්ෂ ගණන්
නොහිඳෙන කාලයට.

මේ වැසි අකලට නොවේ..
සමයටය..

මේ ආතුර හද,
මියැදී වුවත්...
පතන්නේ
නුඹටය..
පිදී පරව යන්නට
වුව පතන්නේ
නුඹේ පා පද්මයය



ප්‍රියය


ප්‍රියය..
දවන විට දැවෙන එකත්.
නිවෙන විට නිවෙන එකත්.


ප්‍රේමයය...

ගිනි ගහන උණුහුම වුව,
මිදෙන සීතල වුව..
හමන්නේ ප්‍රේමය දෙසටය..

මේ දරා ගැනීමම අපහසු
වේදනාව 
ශෝකය නම්....

ඉදින්,
ප්‍රේමයමය..
ප්‍රේමය පමණක්මය.




මැනිය හැකිමද..
ඔය ප්‍රේමය.,
ළතෙත් හිත හංගා
රුදුරුකම් කෙරෙන.

පැතුම් පොඩි මිරිකා
ඔහේ ගලන්න ඉඩ හරින..

මේකමද ප්‍රේමය.
සොඳුර...

නුඹ නොදනිතැයි නොසිතමි.
නමුදු නොසොයමි.

ප්‍රේමය නම්,
නොරිදවා 
නොහඬවා
නොසඟවා

පැවසීමය.
සනහස පිදීමය
තෙත හිතින් ස්පර්ශයමය..

ප්‍රති ප්‍රේමයක් නොමැතිව වුව
ප්‍රේමය දලු ලෑමය..
අවසානයේ අතහැරීමය..





සඳ දූ



පියෙක් තමන්ගේ දුවට කොයිතරම් ආදරේද කියා පවසන්න මේ විශ්වයේ භාෂාවක අකුරක්වත් තියෙනවද කියන්න සැකයි. ඒ තරම් මහා ස්නේහයක් මහ ළය මත දරාගෙන වදනක්වත් නොපවසා හුස්ම ගන්න පියෙක්ට මේ වගේ සිදුවීමක් දරා ගැනීමම දෛවයේ කෲරතර දඬුවමක්... 

මේ වචන මේ හඬ, වගේම මෙලඩි එක,යන තුනම සමපාත කරලා කෙනෙක්ට විඳින්න පුලුවන් නම් ඒක විඳීමකට වඩා වඩා දරුණු වේදනාවක් විඳවීමක්ම වෙනවා... ඒ තරම් දරුණුවට ගීතය සවන් දී අවසන් වුණත් හදවතේ වරින් වර සහකම්පන ඇති කරන්න පුලුවන් ගීතයක් තමයි මට දැනෙන විදියට සඳ දූ කියන්නෙ.

ප්‍රතිභා පූර්ණ ගීපද රචිකාවක් වන උමා අසේනිගෙ පදවැලට, වර්තමානයේ දක්ෂ තරුණ තනු නිර්මාණකරු පසන් ලියන්ගේ නිර්මාණය කල තනුවට තුරුණු ගායක තාරක ගුණරත්නගේ හඬ මැනවින් සමපාත වන බව කිවයුතුමය.. ඒ තනුවල අලංකාර විචලන සමඟ  තාරකගේ ගායන විලාසය හැඟීම් ගායනක්ව අපට ඇහෙනවා.. ඒ ගැලපීම් ගැන ඇත්තටම කියන්න වචන නැහැ...


ළයඟින් උපන් හස මල් අරන් දෙලවන තබා ස්නේහයෙන්
නුබ මිණි පහන් දෝතින් අරන් පැළඳුවා උවනතේ.
වැහි කෝඩයෙන් නොතෙමා හොරෙන් ඉර කිනිති හංගා ළයේ.
මහමෙර තරම් දුන් ස්නේහයෙන් සිහින බොඳ වී ළයේ...

සිය ළයේ කැකැරෙන සෙනෙහසින් තමන්ගෙම දුවට සතුට පමණක්ම පුදමින්, ඇගේ මුළු ලොවම එලිය කරලන්නට වෙහෙසෙමින්, වර්ෂාවෙන්, ඉර එලියෙන් සේම කිසිඳු පීඩාවක් නොවන්නට වගවෙමින් තිබුන පිය සෙනෙහසක් විය.නුමුදු මහ දුක් දොම්නසක් සමඟින් පියාණන්ගේ සියල් සිහින හදවත තුලම බොඳව යන්නට වන.

මේ කුලු එවා අසනිය සලා
නුඹ බෝම හැඬුවා නිති..
සඳ දූ මගේ සුසුමන් වරා
සුරඹුන් තුරුල්ලේ නිදී..

සිදු වූ දරුණු වරද නිසාවෙන්, කඳුලු වැසි වස්සමින් ඇය බොහෝ හැඬවීය.. දැන් ඉතින් ඒ සුසුම් අවසන් කර ඇය සුරංගනාවන් ගේ තුරුලේ සැතපීගෙනය...

ළය ගිනි නිවු සිලිලාරිණි.
සල්ලාල ගින්නේ දවා.
ඉගිලි ගිහින් සාහස බිඟුණ්
නෙලුමියක පෙති සිඳ දමා..
මොර දුන් හැඬුම් පිළිරැව් අරන්
විල් හුළඟ හමා තරම්.
උහුලා දරන් ඉනු කෝම මං
මගෙ මැණික පවසන් වරක්..

තමාගේ සයුරක් තරම් සතුට වුණ ඇය, සලෙල් පහසක් ගිනි තියා දවන්නට විය.. ඒ සාහසිකයන් ඇයගේ පහස ගෙන කෲර ලෙස සැඟව ගොස් ඇත. ඇයගේ හැඬුම් හඬ විල් හුළඟත් හමන විට පිළිරැව් දෙන බැවින් පියාණන් කෙලෙස ඉවසන්නද...

සංසාරයේ නොයනා ගමන්
නෑ මැණික බය නෑ ඉතින්..
සඳ දූ මගේ නිදියන් සුවෙන්
නුඹ නෑර හිඳිමි ළඟින්..

නොයනා ගමන් ගිය නිසා ඇය..., කිසිඳු බියක් නැත... දැන් සුවසේ නිදාගන්න... පියාණන් ඇය හා අතනොහැර ඉන්න බව පවසමින් ගීතය අවසාන වෙයි..

ඒ වේදනාව ඔබ මගේ හිතම සසල කරනු නිසැකය.. ඒ, ගායනයේ වේදනාව වචන සමඟ හොඳටම පෑහිලා වේදනාව දනවන්න තරම් ප්‍රබල නිසාමය... 

කිසිඳු රූප රචන අවශ්‍ය නොවන මෙවැනි නිර්මාණ රූපයක් නැතිව හැඟීමක් පමණක්ම හිතේ ගැඹුරේ තැන්පත් වෙන අතිශය විචිත්‍ර නිර්මාණයන් ය...
#අරු

සනහස මැවී බොඳවුණ එක නිමේෂෙක.
තොටුපල පෙනි පෙනී හැරගිය පාරුවෙක.
සිතිජය දැන දැනම හොයමින් ඇසිල්ලෙක.
කුමකට පෙමම තව පූදිනු නුරාවෙක.

තනිකම තුටකි, තොටුපල හැර ගිය දාක.
නැවියෙකු වේද පාරුව පැද ගියදාට.
මදහස මැවෙන නෙත අග ඇති කඳුලෙකද.
ශෝකය නැතැයි කා හට නම් කිව හැකිද.

යන යන මඟේ නුඹ කාටත් මල් පිපියන්.

සතුරු වෙසින් රට හාවෝ පැන යද්දී
පතුරු ගැලවි ගැලවී සියුමැලි වෙද්දී
පදම් කල යකඩ මෙන් හරි බර වෙද්දී
සිත නොවෙ ගලක් අවසානේ ඉතුරු විණි.

කළුවර රෑට දුම් දමනා ලයිට් කණු
සෙවනක් වෙන්න උසට උසේ සිට ගත්තු
හවහක ඇවිත් ඉස ඉඹ අතගා බලනු
රත් වුණ යකඩ මෙන් ලෝ බොර සේ පුළිගු.

සතා වෙසින් නොව දෙවියන් සේ වෙසෙසින්
රෑට රෑට මඟ මරුවෝ රඟ පාමින්
අත ගුලි කරන් මිට මොලවන මොණර කොලෙන්
හෙට මගෙ දරුවන්ට කුස පිරෙනවා එපින් බෙලෙන්..

තුඃ ගාමින් මා දුටු  ඒ මඟමරුවන් .
අසුබ ලකුණ  මා වුණ කර්මය වැනසෙන්.
බෝසත් ලෙසින් සුදු පිරුවට ඇඳ පැලදන්.
යන යන මඟේ නුඹ කාටත් මල් පිපියන්.

අරු 


ප්‍රේමය...

මාසික වේදනාවෙන්
පෙළෙමි.. 
කියා ගත නොහී..

නුඹ පැමිණ 
"මහන්සි අද හරිම සුදු.. "යැයි පවසද්දි..
මගේ වේදනාව 
දිය යටට කර 
පාගා පයෙන්..

හනි හනික තේ එකක් සාදමි...

එකම එක හාදුවක් දෙනවද..
ආදරෙන් නළලතට...

මේ කවි නුඹට ....



බරටම දැනෙන හුස්මක් සුසුමක් වීලා
ගහගෙන යාවී මාරුතයම කලඹාලා
ඒ සුසුමෙන් උපදින කවි පබඳාලා
නිහඬව ඉන්නේ නුඹ දකිනවා රිසි වීලා

අඹ ගහෙ හැදෙන්නේ අඹ ඵල නොවේද
මඩෙ වුව පිපෙන්නේ නෙලුඹු නොවේද
සැඟවු නියා ආදරයක් බිඳේ ද
මේ කවි සියල් නුඹ නමටම නොවේද


නොනිමි ප්‍රේමය

සුසුම වුව බිඳී විසිරී හඬ මවන කටුක නිහඬ යම,, නුඹටය..... දිගු රැයක පවා නොසැලෙන ප්‍රේමයටය.. තරු වර්ෂ ගණන් නොහිඳෙන කාලයට. මේ වැසි අක...