දන්නවද මං දැන් තනි වෙලා...


ඒක මට කියන්න අමාරුයි.. මොකද මං විඳින දුක ඔයාට චුට්ටක් හරි දැනුනොත් ඔය හිත් රිදෙන නිසා..

දන්නවද මං දැන් තනි වෙලා...

මං ළඟදි අහපු ගීතයක්...
ඒ වචන මගේ හිත පසාරු කරගෙන ගියා.  
මගේ හිතේ හිර වෙලා තිබ්බ වේදනාව කඳුලු කැට විදියට එකින් එක ගැලවිලා මේ මහ පොළව බදා ගත්තා.. ඒ කඳුලු කැටත් වත්තන් කරගන්න මහ පොළව බලාන හිටියට මාව තුරුල් කරන් ඔළුව අත ගාන්න ඒ මහ පෞරුෂය නැහැ කියලා මට දැනෙන්න අරන් තියෙන්නෙ.. පහුගිය කාලෙම මං හිටියේ ඒ මගේ ආදරය මාව හොයන් ඒවී කියල හිතන්.. ඒක යුගයකට පස්සෙ ආපු සංක්‍රාන්ති කාලයක්...

හ්ම්.....
ඒ කාලය ගෙවිලා.. 
මං හැමදාම ප්‍රාර්ථනා කරපු ඔයාගේ හිනාව මං දැක්කා.. අහම්බෙන් වගේ...
 ඔයා ලස්සන කෙල්ලෙක්ගේ අතින් අල්ලන් පාර පනිනවා.. හරියටම මාව ඔයා මුලදිම දැක්ක නුගේගොඩ නෝලිමිට් එක ළඟදී...

දන්නවද මං දැන් තනිවෙලා..
අවසාන සුසුම් නැවතිලා...
ඔබ දුන්න කඳුලේ දැවටිලා..
මට මං පවා නැති වෙලා..
දන්නවද මං දැන් තනිවෙලා..

හිත හිරිවැටිලා.. මාව ගල් වෙනකම් අපි ආදරේ කලා... 
ඒ හැම හාදුවකම තිබ්බ ආදරේ..
ඒ හැම ස්පර්ශයක තිබ්බ ඒ රැකවරනය, මං දැක්කා ඒ වාසනාවන්ත කෙල්ලට හිමි වෙලා තියන බව..

හිත රිදෙන්න ඔබ හඬන්න
හිත හැදෙන්න ඔබ බනින්න
හිමි නොවන බව දන්නවා.
හිත තාම ඔබව හොයනවා.

මට කවදාවත් බනින්න ඕන නැහැ... ඔයාට මං දුන්න ඒ ජීවිතය.. ඔයාගේ අම්මා තාත්තා ඔයා වෙනුවෙන් බලන් හිටපු ජීවිතය.. මගෙ තිබ්බ සමාජය විසින් පිලි නොගන්න බව කිව්ව හැම නොගැලපීමක්ම ගලපලා ඔයා දැන් ඇය එක්ක සතුටින් ඉන්න බව මං දන්නවා.. 

ආදරය කියන්නේ ඇත්තටම ළඟ තියාගන්න ඕන දෙයක් නෙවෙයි.. ඒක මහ පරිත්‍යාගයක්.. සංසාර පුරුද්දට වගේ හමුවෙලා ආදරේ කරලා, හැමදේම බෙදාගෙන ගත කරපු කාලය ඉවර වෙලා.. 
පටන් ගත්ත දවසේ ඉඳන් දැනගෙන හිටියා ඔය හිත ඇත්තටම මට හිමි නොවන විත්තිය.. කිසිම දෙයක් නැතිව පටන්ගත්ත ආදරේ අවසාන වෙද්දි, ඔයා හොඳට ඉගෙන ගෙන හුඟක් ලොකු තැනක හිටියේ...  ඉතින් ඒක නේද මට වුවමනා වුණේ... කෙල්ලෝ සල්ලි වලට ආදරේ කරන්නේ කියන එක මං බොරු කලා.. ඔයාට අතේ සතේ නැතුව ජිවීතය පටන් ගන්න උදව් කරල මං ගියා... 

මට රිදෙන්න මං ඉඹින්න.
මට දැනෙන්න ළඟ හිඳින්න.
හිමි නොවන බව දන්නවා.
හිත තාම ඔබ.. හොයනවා...
දන්නවද මං දැන් තනි වෙලා..


හුළං රැල්ලක් හමනකොට මට දැනෙනවා ඔයා මගේ ළඟ ඉන්නව කියලා සමහර වෙලාවට... ඒ සුවඳ මාව ඉඹිනවා.. මට දැනෙනවා... ඔබ මාව ඉඹිනවා කියලා... මං තනිවෙලා හඬනකොට, ඉස්සර ඔය පපුවෙ මං හිස තියාන ඉන්නකොට යන්තම් දැනෙන්න නොදැනෙන්න මගේ හිස අත ගානව වගේ දැනෙන්නවා... දැනුත් දැනෙනවා...

ඔයාව මං දාලා ගියත්.. මං එක්ක ඒ ආදරේ තාම තියෙනවා බබා... ඔයා සතුටින් ඉන්න...

ඉර්ෆාන්...



ඉර්ෆාන්   ඉතින්..
මං බුර්කාව නොඅඳින
දුහුල් ඇඳුමට ප්‍රිය,
කතෝලික කෙල්ලක්මි.
මට නෙත් හසුන් එව්වට...

අපි අසල්වැසියන් බව ඇත්ත..
ඒත් ප්‍රේම කරනු කෙලෙස..
ඔබ මගේ මූලික හිමිකම් 
හොරකම් කරන්නම 
මග බලන බව පමණක්ම දනිමි..

ඔබේ ඔය නෙත් හසුන් වල ප්‍රේමය කෙලෙස නමුදු...
ඔබගේ වෛවාහක බිරිඳ වූ කල
රාත්‍රිය බිහිසුනු වෙනු ඇත.
හඬමින් සීතල පොලවෙහි 
නිදන්නට වෙනු ඇත..

මේ දුහුල් සුව ඇඳුම් පසෙකලා
ලෝගු පොරවන්නට වනු ඇත.
ඔබ දෙවියන්ගේ තිලිණ ලෙස පවසමින්
පෝලිම් විලස දරුවන් මවනු ඇත...

මේ තරුණ කය මැදි වියේදිම
මහලු කරනු ඇත..
තහනම් වැට කඩොල් බැඳෙනු ඇත..

අවසානයේ මූලික හිමිකම් සියල්ල මගෙන් උදුරනු ඇත..

ප්‍රේමය නම් ස්වර්ගයක් නොව
අපායක්ම වනු ඇත...

*************************************

පසු සටහන:
තමන් අදහන ආගම යනු උපතින් තමන්ට උරුම වෙන දෙයක් නොව තමාගේ කැමැත්තෙන් අදහන්නක් විය යුතුය.  ඒ  සඳහා ආර්ථික භෞතික ලාභ ප්‍රයෝජන නොමැතිව හා බල කිරීමකින් තොරව ආගමක් ඉගැනීමේ ප්‍රවේශයක් ලොව තිබිම වැදගත් වනු ඇත.. නමුත් ආගමක හරය බුද්ධියෙන් විමසා වැරදි අතුරෙන් නිවැරදි දේ තේරීමට බුද්ධිමත් වීම පුරවැසියකුගේ අවශ්‍යතාවකි..





ඒ සියලු වරදවල් මම පවර ගනිමි.

ඒ සියලු වරදවල් මම පවර ගනිමි.

සිනාසුන තැන් වල 
විසිරු වූ කඳුලු ඇට
මා විසින් වගා කොට 
වතුර දමා සත්කාර කල බැව්,
ඔබ කරන චෝදනා 
නොසඟවා හර කරමි...
මම මගේ ගිණුමට...

ඔබට යන්න ඉඩ හරිමි..
ඈත දුර ලෝකයට..
මමත් මගේ සුවඳවත් 
නොහමනා ලෝකයට...

නමුත් තවමත් ශේෂ වූ ප්‍රේමය.
කැබලි නොකර රුවාගමි..
හදවතේ පත්ලට...

යලි හමුවෙනා දිනෙක 
පෙන්වමි..
ඒ අරුම ප්‍රේමයම හොවා හදවතින්...
රිදුම් දෙන තැන් සමඟ...

Carrier guidance




මං මේ ලියන්නේ, ලියන්න හිතාගෙනම හිටපු ලිපියක් .. මේ ලිපියෙන් ඇත්තටම තමන්ගේ වෘත්තීය තෝරාගන්නේ කොහොමද යන්නයි කතා කරන්නේ...
ඇත්තම කියනවා නම් මටත් නිවැරදි  carrier guidance එකක් ලැබුණේ නැහැ.. ඉතින් මං කැමති මට පුලුවන් හැමෝටම carrier guidance කරන්න..

මේක ලියන්නේ මගේ දැනුමින් නිසා සමහර විට වැරදි අඩුපාඩු තියෙන්න පුලුවන්.. නමුත් බහුතර කරුණු නිවැරදි බව සහතිකයි..

මුලින්ම සාමන්‍ය පෙළ ශිෂ්‍යයෙක්ගෙන් මං පටන් ගන්නම්... සාමාන්‍ය පෙළ කියන්නේ ජීවිතයේ ලොකුම හැරවුම් ලක්ෂ්‍යක්.. හුඟක් හොඳ ප්‍රතිඵලයක් එනවා කියන්නේ ඉතින් තමන්ට කැමති ඕනම විෂය ධාරවක් උසස්පෙළ යටතේ කරන්න පුලුවන් කියන එකනේ.. 

සාමාන්‍ය පෙළ සමත් නොවුණ අවස්ථාවක, තමන් කැමති අංශයෙන් යන්න රජයෙන්  පවත්වන full time වගේම part time , පාඨමාලා හුඟක් තියෙනවා.. ඒ වගේ එකකට අවශ්‍ය කෙනෙක්ට ඒලෙවල් නැතිව වුණත් apply කරන්න පුලුවන්. NVQ level  කියලා දෙන්නේ ඒ ඒ පාඨමාලා වල මට්ටම්. 

NVQ කරන කෙනෙක්ට UNIVOTEC නැත්තම් 
වෘත්තීය තාක්‍ෂණ විශ්වවිද්‍යාලයෙන් උපාධිය දක්වාම ඉගෙනීම කටයුතු කරන්න පුලුවන් අවම ගාස්තු සහිතව. නැතිනම් විවෘත විශ්ව විද්‍යාලයේ වුණත් ඉංජිනේරු උපාධිය ලබා ගන්න පුලුවන්. NVQ level වලින් විවෘත විශ්වවිද්‍යාලය  ඉල්ලන මට්ටම් සහිතව.
මේ පිලිබඳ තොරතුරු වෘත්තීය හා නිපුණතා අමාත්‍යංශයට අයත් වෙබ් සයිට් වලින් ගන්න පුළුවන්.

උසස් පෙළ කරපු කෙනෙක්ට තියන පළමු බලාපොරොත්තුව විශ්වවිද්‍යාලයකට තේරෙන එක.. එහෙම නැති නම් එක එක විශයන්ට අදාලව හුඟක් මාර්ග තියෙනවා රැකියාවකට යන්න.. 

ඒ කොහොම වුණත් කියන්න ඕනම දේ තමයි ඔබ ඉගෙනීමට පෙර තමන් යන්න ඕනා වෘත්තීය ගැන තීරණය කරන එක අවශ්‍යම දෙයක් කියන එක. මොකද ඒකත් හරියට අශ්වයා ගියාට පස්සේ ඉස්තාලේ වහලා වැඩක් නැහැ වගේ උපාධිය ඉවර වුණාට පස්සේ ඒ උපාධියට අදාල රැකියාව තමන්ට සුදුසු නැහැ හෝ කැමති නැහැ කියන එක පුද්ගලන්ගෙන් 90% කටම තියන සිතුවිල්ලක් වෙන එක..

ලංකාවේ උපාධිධාරීන් බහුතරයක්ම හිතන්නේ ඕනම උපාධියක් ගත්තම ඒසී කාමරයක 8-4 රැකියාවක් රජය විසින්ම තමන්ට පුදන්න ඕනා කියලා.. ලංකාවේ රජය අපිට නිදහස් අධ්‍යාපනය දීලා, නිදහස් සෞඛ්‍ය දීලා, නිදහස් උසස් අධ්‍යාපනයත් දීලා, මව්පියන් රජයේ රැකියා නැති නම් මහපොලත් දීලා, තව අඩුවට හොස්ටලුත් දීලා රැකියාවත් රජයෙන්ම බලාපොරොත්තු වෙන එක ඇත්තටම නිවැරදි සිතුවිල්ලක්ද කියන දේ අපි හිතන්න ඕන කාරණයක්.

රටක ආර්ථිකය ගොඩනගන්න පුලුවන් තරුණ ශ්‍රමය රජයේ කාර්‍යාලයට යට කරන එකත් ලොකුම ව්‍යසනයක්. මේ කාරණයත් එක්ක දළ දේශීය නිෂ්පාදනය ඉහළ නැංවීමට තරුණ ශ්‍රමයෙන් කිසිඳු දායකත්වයක් ලබා ගන්න රජය බලාපොරොත්තු වෙන් නැහැ. ඇත්තටම මේ විදියට රට ඉදිරියට යන්න බැහැ කියන දේ අවධාරණය කරන්න ඕනා.

ඉගෙන ගත්ත දෙයින් ආයෝජනය කරන්න ඕනා තමන්ට, අවදානම බාර අරන් ව්‍යාපාරයක් අරඹන්න පුලුවන් වෙන්න ඕනා.. කෘෂිකර්ම උපාධියක් ගත්ත කෙනෙක් ඊට අදාල නිෂ්පාදනයක් දේශීය වෙළඳපලට වගේම විදේශීය වෙළඳපලට හඳුනවා දෙනවා වගේ.. රජය වියදම් කර උපාධි ලබා දුන්නත්, එවැනි නව නිශ්පාදකයින්, තරුණ ව්‍යවසායකයින් ඉතාම අවමයි.

මේ කරුණු ටික කිව්වේ ඇත්තටම ඔබට හිතන්න උදව්වක් වෙන්න..

හරි දැන් බලමු පොදුවේ යන්න තියන මාර්ග.

රජය විසින් පිරිනමන උපාධි හා පාඨමාලා
1. රජයේ විශ්ව විද්‍යාල
2.  විද්‍යා පීඨ
3. උසස් ජාතික ඩිප්ලෝමා ආයතන හා වෙනත් තාක්ෂණික ආයතන- HND, NDT, NCT, TTI, සංචාරක අමාත්‍යංශය යටතේ පවතින හොටෙල් ක්ෂේත්‍රය ඉගැනුමට රජයේ ආයතන
4. හෙද හා පරිපූරක වෛද්‍ය සේවයේ ඩිප්ලෝමා සඳහා
5. කොතලාවල ආරක්ෂක විශ්වවිද්‍යාලය හෝ කැඩෙට් තනතුරු වලින් පසු ත්‍රිවිධ හමුදාවේ නිලධාරී සේවය (officer ranks)
6. නීති විද්‍යාලය

රජයේ ගාස්තු සහිත ඉගැනුම් අවස්ථා
7. විවෘත විශ්වවිද්‍යාලය.

8.සාගර විශ්ව විද්‍යාලය

රජයේ නොවන තරමක පිරිවැයක් අවශ්‍ය ඉගැනුම් අවස්ථා.
9.  පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල
SLITT
NSBM
NIBM
CINEC

10. වෙනත් පාඨමාලා 
CIMA, CIM, SLIM, Chartered Accountancy 


 
රජය තරඟ විභාග වලින් ලබා දෙන විවිධ රැකියා
බැංකු
කළමනාකරණ සහකාර

මෙවැනි හුඟක් විශාල අවස්ථා තිබෙන නිසා එකින් එක බලන්න ඕනා වාසි අවාසී.. ඒත් ඇත්තටම ඒක සාපේක්ෂයි. එක්කෙනෙක් කියන දෙයක් තමන්ට අදාල නොවෙන්න පුළුවන්. ඒ නිසා හොඳට හිතලා නිවැරදි කියලා තමන්ට හිතන මාර්ගයට විතරක් අවතීර්ණ වෙන එක තමා සුදුසුම දේ. 

තව හොඳම අවස්ථාවක් තමයි උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශය විසින් පිරි නමන පිටරට ශිෂ්‍යත්ව. ඒවා පිලිබඳ හුඟක්දෙනෙක් දන් නැහැ. සම්පුර්ණයෙන්ම නොමිලේ සහ අර්ධ වශයෙන් ලැබෙන ශිෂ්‍යත්ව තියෙනවා. ඒවා පිලිබඳ උසස් අධ්‍යාපන වෙබ් අඩවියෙන් තොරතුරු ගන්න පුලුවන්.උ

අපි....

හතරරියන් සහ දෙරියන්..
මං කිව්වේ එහෙම ...

ඒත්...
ගලිවර් හා ලිලිපුට්ටි වගෙද...

කැමති...

කිව යුතුම දේ 
කවියකට නැඟීමම අපහසු..
ඊටත් ඔබට කියවීමට තබා
කියවා රිදුන පසු 
නුඹේ වදන යළි යළි කියවීමම 
හුඟක් අපහසු...

"මං දන්නවා ඒ මං ගැනම ලියූ බව.."
යන කෙටි පණිවිඩය
පැමිණීමට පෙර, 
නිවනක්‍ බව සීතීමම
කෙතරම් අඥානද...

මේ මෝඩි තවමත් ආදරේ බව 
රහසක්ද...
රිදවන්නට පෙර මගේ සියුම් ඉසියුම් හැඟුම්
කවි කිරීමම අවැසි..
නුඹ මගේ බව අසන්නට පමණක්ම කැමති...

විසංයෝජන


"මිස් කතා කරන්න කැමති ෆෙමිනිසම් ගැන නේද... ලියන කවි වලත් තියෙන්නේ ෆෙමිනිසම්... ඩොමෙස්ටික් ව‍යල්න්ස් ගැන තකහනියක්ම අවලාද කියලා..."

රාහුල් මගෙන් ඇහුවේ ඒ ගැන කතා කල හැකි වෙලාවක නෙවෙයි... මොකද මං හිටියේ අදිසි කම්පනයක... එක දිගට කම්පන සියයකටත් අධික ප්‍රමාණයකට මුහුණ දුන්න මං හිටියේ එල්ලෙන්න පිදුරු ගහක් හරි හොය හොය... 
කිසිම පිලිතුරක් දුන් නැති වුණත් රාහුල් දිගටම කතා කරමින් හිටියේ...

"මැඩම් දන්නවද සමහර ගෑනු කැමති මිනිහගෙන් ගුටි කන්න... මසොකිස්ටික් ගෑනු ඉන්නවා හරියට.. එතකොට ඒක ඩොමෙස්ටික් වයල්න්ස් වෙන්නේ නැහැ... මැඩම් කියනවා වගේ.."

"ඒ ගැන මං ලියන කියන දේ වල තියනවා නම් එහෙම වෙන්න ඇති. මං මසොකිසම් ගැන දන්නේ නැහැ රාහුල්. මං ඒවට කැමතිත් නැහැ....." කතාවට තිත තියන්න මං ඉක්මන්ට කියලා දැම්මේ රාහුල්ගේ කතාවට බාධා කරමින්...

මට ඉක්මනට ගෙදර යන්න ඕන වුණා.

කඩා වැටුණ ජීවිතය ගොඩ ගන්න කල්පනා කරන්න ඕනා..  ඇන්තනීගෙන් ශෝට්ලීව් රික්වෙස්ට් කරන්න පුළුවන්.. කවදාවත් නොගන්න ශෝට් ලීව් ගැන අහන ඒවට පිලිතුරු මං ගාව නැති බව මං දැනන් හිටියා. 
මගේ අපිලිවෙල ඩෙස්ක් එකේ ෆයිල්, පෑන් පැන්සල් තියෙන තැන් වලින් තියන ගමන් හිටියේ...

රාහුල් කියන්නේ ට්‍රේනින් ආපු පොඩි කොලු ගැටයෙක්... ඌට මාව පේන්නේ අදහන්න වටින ජර්නලිස්ට් කෙනෙක් විදියට..

" සමහර ෆෙමිනිස්ට්ලා ෆෙමිනිසම් කරන්නේ ෆැෂන් එකට.. ගෙදර ගිහින් බලන්න ඕනා මිනිහට වඳින වැඳිල්ල..."

ටිකක් සද්දෙට මිස්ට කාපිරි කිව්වේ මට ඇහෙන්න.. කාපිරි කියන්නේ කාඩ් එක උගේ... ඇත්ත නම දැන් මට මතකත් නැහැ.. කිසි දෙයක් නොකියා මං ගියේ ඇන්තනීගේ ඔෆිස් එකට.. ඒ යනකොට ඇන්තනී කොම්පියුටරය බදාගෙන ටයිප් කරනවා.. කණ්නාඩි කුට්ටමත් හැලෙන්න ඔන්න මෙන්න. ඒ ගැනත් කිසිම නිනව්වක් නැහැ...

"එක්ස් කියුස් මී... "

මං දිහා බැලුවේ ඇන්තනි නොබලන ගානට. ආයේම කොම්පියුටරයට මූණ ඔබා ගෙන...

" යර්ස් , ඩාර්ලින් සෙනේකා, "

" මට ශෝට් ලීව් ඕනා..."

පුදුමෙන් වගේ ඇන්තනී කොම්පියුටරයෙන් මුහුන අරන් බැරැරුම් මුහුණක් අලව ගත්තා...

" කවදාවත් නැතුව මොකද.."

" කවදාවත් නැති දේවල් කරන්න වෙනවා.."

" ඉස් එවුරිතින් ඕකේ?.."  කණ්නාඩිය නලලට ඔබා ගන්න ගමන් ඇහුවේ.. ඒ ඇස් මගේ ඇස් වල ගිලුනා. මං තාමත් හිටගෙන...

මං ඒ බැල්ම මඟ හරින ගමන් කතා කලා.

" නොට් ඇට් ඕල්.............
මං ශෝට් ලීව් ගන්නද..."

" ඕකේ... බට් වට් හැපන්ඩ්..."

" මං යනවා මිස්ටර් ඇන්තනී.. මට රෙස්‍ට් එකක් ඕනා.."

එහෙම කියලා  මගේ පුටුවට ආපු ගමන්ම මං බෑග් එකත් අරන් එලියට එන්න ආවා..

"මැඩම් යනවද..... මෙච්චර ඉක්මනට.." රාහුල් මගෙ පස්සෙන් එන්න අරන්..

"මං කලින් යනවා රාහුල්.."

එහෙම කියාගෙන මං ආවේ ජංගමයට මුහුණ ඔබන්... ඒ ටැක්සියක් හොයන නිසා... මේ වෙලාවට කාර් එකක් ඕනා අඬ අඬ යන්න... කාර් ඒසී එකේ එන අමුතු සුවඳ තවත් මාව හඬවනවා කියලා මං දන්නවා...

රිසෙප්ශන් එකට එනකම්වත් ඩ්‍රයිවර් කෙනෙක් මාව තෝරගෙන තිබුනේ නැහැ. මල ඉලව්, ටැක්සි සමාගමත් එක්කත් මට මල පැන්නා.. රිසෙප්ශන් එකේ කෙල්ලත් මං එන කොට කන්න වගේ බලන් හිටියා...

" මැඩම් කලින් අද.."

මුන්ට ඕන ඉලව්වක් නැහැ.. මං යන්තම් හිනාවක් දාලා සැටි එකේ වාඩි වුණේ කාර් එකක් එනකම්..

මුස්ලිම් ඩ්‍රයිවර් කෙනෙක් මගේ ඉල්ලීම අරගෙන තිබුනේ...

වෙන වෙලාවක නම් ඒක කැන්සල් කරන්න තිබ්බා. කවුරුත් නැති වෙලාවක මං ජාති වාදි වුනොත් වෙන්නේ මට ඉක්මන්ට ගෙදර යන්න බැරි වෙන එක..

රැඩිකල් විප්ලවවාදි සන්තානයක් නොහිතපු ප්‍රේම විප්ලවයක... සනුකව හොයාගන්න ඕනා, කොහෙන් හරි.. පරිසරවේදියෝ කැලේකට ගියාම කොහොන් හොයාගන්නද, මාසයක්, අවුරුද්දක්... දවස් කිහිපයක්.. මං දන් නැහැ... පුරුද්ද තිබුණට මේ වෙලාවේ ඒක ප්‍රායෝගික නැහැ.. එක්කෝ මං ගෙදර යන එක නවත්තලා ලංකාවේ කැලේ ගානේ යන්න ඕනා...

මං නිකමට සනුකගේ නම්බර් එක ඩයල් කලා.. 
ෆෝන් එක ඔෆ් බව හෝ කනෙක්ෂන් නැති වෙච්ච නිසා ප්‍රතිචාරයක් නැති බව හඬවමින් රෙකෝඩින් එක ගියා. මට ඉලව් ටෙලිෆෝන් කම්පැනිය එක්ක තරහා ගියත් මට කරන්න කියලා දෙයක් තිබ්බේ නැහැ..

"රැඩිකල් ලිපි ලිව්ව ගෑනී, ඔය කරගෙන තියෙන්නේ.." මගේ හිතින්ම දෝංකාර දෙන්න ගත්තා.

කෝල්ස් වැඩ නොකලත් සනුකට මේල් දාන එක ප්‍රැක්ටිකල්.. අනිවාර්යයෙන්ම ඊමේල් චෙක් කරන්න ඕනා එයා සතියකට වතාවක්වත් එයා.

ටැක්සි කාරයා ඇවිත් තිබුණා.. මං ඉක්මන්ට එලියට ඇවිත් ටැක්සියට නැග්ගේ ඉක්මන්ට ඔෆිස් එකෙන් චුත වෙලා යන්න ඕනා නිසා.

" උඩහමුල්ලට.."

"මිස් කැෂ් ට්‍රිප් එකක්ද?"

"කාඩ්."

ටැක්සි කාරයගේ මූණ ඇඹුල් උනේ කාඩ් කිව්වම.

උන් මොකට දුවනවද මන් දන් නැහැ. 

" නැහැ මිස් දුර කාඩ් ට්‍රිප් හම්බුණාම අපිට දවස කවර් කරගන්න බැහැ.."

ටැක්සි කාරයා ආඩපාලි කියන්න අරගෙන තිබ්බේ... මං ඇහෙන් නැති ගානට නිහඬව හිටියා... 

කුස ඇතුලෙන් දරුණුවට රිදිල්ලක් ආවා.. මං සූදානම් නැති වුණත් දෛවය ක්‍රීඩාව පටන් අරන්...

Urgent!!! Meet me at my place immediately..

Senekaa.

ඊමේල් එක එහෙම යවලා ඊමේල් පිටුව දිහාම බලන් හිටියා.. කවදා සනුක මේ ඊමේල් එක දකීවිද කියන්න මං දන් නැහැ...

විනාඩි හතලිස්පහක ගමන ටැෆික් නිසා තවත් පරක්කු වෙමින් තිබුනේ.. නවාතැනට ඉක්මනට යන්න වුවමනා වුණත්, ටැක්සිකාරයටත් ඉක්මනින් මගෙන් නිදහස් වෙන්න වුවමනා වුනත් ට්‍රැෆික් එක ඊට ඉඩ දුන් නැහැ.. පැය එකහාමාරක ගමනකින් පස්සේ මං නවාතැනට ආවා.. දොර වැහුව ගමන්ම හැම ඇඳුමක්ම ගලවලා නාන කාමරයට වැදුනේ මගේ පපුව ඇතුලෙන් බුර බුරා නැගෙන ගිනි දලු නිවෙන සීතල වතුරක්.. ඇත්තටම මං නෑවා කියලා ඒ ගිනි රස්නේ නවත්තන්න බැහැ.. ඒත් කුඩා බිඳුවක් තරම් සහනයක් මට අවැසි වුණා.. අන්තිමට මං කිසිම ඇඳුමක් නොහැඳම ඇඳේ වැතිරුණා...

සනුකගේ සුවඳ මගේ සයනයෙන් එන්න ගත්තා. මාසයකින් නොදැකපු සනුකගේ ආත්මයම මගේ වටා සැරිසරනවා වගෙයි... මං බෙඩ්ශීට් එක මාරු කලා... ඒත් ඒ සුවඳ හමන එක මට නවත්තන්න බැරි වුණා.. 

එහෙම්මම මට නින්ද ගිහින් තිබුණා.

අලුත් දවස් එකින් එක ආරම්භ කරමින් අවසන් කරමින් සතියක් ගෙව්වා.. ෆ්ලැට් එකෙන් එලියට නොයන දවස් කවදාවත් නැතුව ගෙවුණා. නින්ද සහ බඩගින්නටම පමණක් කුසට වැටෙන ආහාරයකින් හෝ දෙකකින් දවස ගෙවුණා.. දුරකතනයත් දවස පුරාම තිබුනේ ඕෆ් එකේ.. 

සතියට කිසිම ඊමේල් එකක් ලැබුණේ නැහැ.. හැමවෙලේම මේල් චෙක් කරනමින් ගෙවුණා. සනුක මේල් එක දැක්කද නැද්ද කියන්නවත් මං දැනන් හිටියේ නැහැ.

හත් වෙනි දවස් උදා වෙලා තිබුණා. උදේ අට වුනෙත් නැහැ.. ගෙදර බෙල් එක රින් වෙන්න ගත්තා.. මිස්ටර් ඇන්තනී වෙන්නත් පුලුවන්. මං නොකියම වැඩට නොගිය නිසා එක්ක යන්න ආවා වෙන්නත් පුලුවන්.. මං දොර හැරියේ නැහැ. ගෙදර නැහැ කියලා ආයේ හැරිලා යාවි. ඒත් බෙල් එක මිනිත්තු පහළවක් තිස්සේ රින් වුණා.

මං වැඩිය නොහිතා දොර හැරියා.. දොර ඉදිරිපිට හිටියේ සනුක... අතේ බෑග් එකත් එක්ක මල් බොකේ එකක් තිබ්බා.. මට දැනුනේ සතුටක් නෙවෙයි.. උදාසීන බවක්... බලාගෙන හිටිය කෙනා මගේ ඉදිරියට ආවා වුණත් මට දැනීමක් නැති කෙනෙක් ගානය වැටිලා තිබුණා... ඇත්තටම ස්නායු පද්ධතියම අඩපණ වුණා වගෙයි... මගේ ප්‍රතිචාරය බලාපොරොත්තුවෙන් හිටපු සනුක මගේ ක්ෂණික වැලඳ ගැනීම නැති වුණ නිසා මාව වැලඳ ගත්තේ දෙතොල් මත හාදුවක් තබන ගමන්.. මං ඉතාම කුඩා ඉඩ ප්‍රමාණයකට ඉඩ දෙමින් ඔහුගෙන් ඉවත් වුණා.. ඔහු මා අනුගමනය කරමින් නිවසට ඇතුල් වුණා.. මල් කළඹ තවමත් ඔහුගේ අතේ.. ඔහුම මේසය මත තිබෙන මල් වාස් එකට මල් ටික දැම්මා...

" සෙනේ... ස් එවුරිතින් ඔකේ?"

"නෝ.."

" වට් හැපන් බේබී.."

සැටියේ වාඩි වෙලා උන්න මාගේ අසලින්ම වාඩි ගත් සනුක මාව තුරුලට ගැනීමට මගේ උරහිසට ඉහලින් සිය අත යැව්වා... 

මට වැලඳ ගැනීම් අවශ්‍ය නැහැ... 

මං කිසිම ප්‍රතිචාරයක් නොදක්වා ගියා කාමරයට.. හංගලා තිබ්බ ස්ට්‍රිප් එක හොයා ගන්න මට වැඩි වෙලා ගියේ නැහැ.. බොක්ස් එකෙන් එලියට අරන් මං එයාගේ අතට දුන්නා. 

ඒ මුහුණ.. මට ඒ එක්ස්ප්‍රේෂන් එක තේරුන් නැහැ. සමහර විට ඒ මැවුණ එක්ස්ප්‍රේෂන් මික්ස් එකක් වගෙයි. සතුට, දුක, භිය මට වෙන් කරලා අඳුර ගන්න බැරි වුණා..

මං ඇස් පියා ගත්තා... ඒ මුහුණේ වූ කතාව නොදකින්න..

ඔව්.. මං බබාව නැති කරනවා... එයාගේ තීරණය එතකොට මාව රිදවන් නැහැ... මං තීරණය කලා... 

"මං බබා නැති කරන්න හිතලා ඉවරයි.."

...............

" ඔයා මොකද කියන්නේ.."

නික්මට වගේ මං ඇහුවා එයාගේ තීරණය...

" මොකද්ද ඉතින් කියන්න තියෙන්නේ සෙනේකා... බබාව අපි හදමු... ඊට කලින් අපි මැරි කරමු..."

විශාදය වළක්ව ගන්නේ කෙසේද..


මේ කොටසින් මං කතා කරන්න බලාපොරොත්තු වෙන්නේ depression වල ප්‍රතිකාර වගේම වළක්වා ගන්න ක්‍රම.. මේ ක්‍රම ඕනෑම මානසික රෝගයක් සඳහා යොදන්න පුලුවන්.. ඒත් depression ගැන කතා කරන නිසා ඒ ප්‍රතිකාර හුඟක්ම ගැලපෙන්නේ විශාදය නැත්තම් depression වලට..
මානසික රෝග වලට ප්‍රතිකාර කරන ක්‍රමය ඖෂධීය ප්‍රතිකාර හා ඖෂධීය නොවන ප්‍රතිකාර යනුවෙන් කොටස් දෙකකට බෙදා දක්වන්න පුලුවන්..

Depression වලදී මේ වර්ග දෙකේම එකතුවක් ලෙස ප්‍රතිකාර කරනවා නම් වඩාත් හොඳ ප්‍රතිඵල ලබා ගන්න පුලුවන්.
Depression වලට ඖෂධීය ප්‍රතිකාර ලබා ගැනීමේ හැකියාව තියෙනවා.

ප්‍රධාන ඖෂධ කාණ්ඩ කිහිපයක් තියෙනවා. ඒවා දෙන්නේ විශාදයේ දරුණු බව අනුව. වෛද්‍ය නියමයන්ට අනුව.


නමුත් ඔබට විශාදය උපරිමයට පත් නොවේ නම් ඖෂධ නොමැතිව වුවත් මනෝ වෛද්‍ය උපදේශනය හා මනෝ වෛද්‍ය ක්‍රම වලට යන්න පුලුවන්. 

උපදේශනයට අමතරව ඇති ප්‍රතිකාර ක්‍රම ලෙස,
1. Cognitive Behavior Therapy 
2. Behaviour Therapy
3. Interpersonal Therapy
4. Mindfulness-based cognitive therapy (MBCT)
MBCT ප්‍රතිකාර ක්‍රමයේදී නම් කරන්නේ භාවනාව වගේ දෙයක්.. ඒ නිසා මානසික තත්වය සෞඛ්‍යමත්ව තබා ගැනීමට සිත එක් තැන් කරන භාවනා සේම කලා කටයුතු වලට සිත යෙදීම ඉතාම ප්‍රතිඵලදායකයි.


මේ ප්‍රතිකාර වලට අමතරව විශාදීය ලක්ෂණ තමාට දැනෙනවා නම් හෝ කවදා හෝ දැනී තිබේ නම් මං කියන දේවල් ටික අත් හදා බලන්න.

පළවෙනි එක තමා විශාදීය ලක්ෂණ එන්න ඇගේ උෂ්ණ බව බලපානවා. ඒක ආයුර්වේදයට අනුව පැහැදිලි දෙයක්. ඒ නිසා උෂ්ණයි කියන ආහාර වර්ග නතර කරන්න. උදාහරණ විදියට ඉස්සෝ, දැල්ලො, අන්නාසි , අච්චාරු වගේ ආහාර වර්ග ගැනීම නතර කරන්න.

ඇඟ සීතල කරන ආහාර වැඩිපුර ගන්න. සව්, නෙල්ලි වගේ දේවල් ගන්න.. පුලුවන් නම් අරලු පෙති මාස හයකට සැරයක් ගන්න..
ඊට අමතරව අනිවාර්යයෙන්ම කොයි විදියකවත් තනිවෙන්න බලන්න එපා.. හැමවිටම සමාජයට යන්න. පාඩම් කරන්න වුණත් පුස්තකාලයකට වගේ යන්න. බෝඩිමක තනිව නම් ඉන්නේ  කිහිප දෙනෙක් ඉන්න බෝඩීමක් හොයාගන්න. තමාගේ ප්‍රශ්න විශ්වාසවන්ත වැඩිහිටියකුට පවසන්න. අඩුම තරමේ විශ්වාසවන්ත යහලුවෙකුට වුණත් කමක් නැහැ. 

ඒ වගේම ඔයාට කලා හැකියාවක් තියේ නම් අනිවාර්යයෙන්ම ඒක ආරම්භ කරලා දිගටම කරගෙන යන්න, චිත්‍ර ඇඳීම, ගායනය, වාදනය, චිත්‍රපට නැරඹීම, ලිවීම වගේ දේවල් කරන්න.

ඒ වගේම තමාගේ ආගමට බර වෙන්න. ආගමික දර්ශන වලින් හුඟක් වෙලාවට සිතට සහනයක් එනවා. ඒ වගේම බෞද්ධ කෙනෙක් නම් අඩුම තරමේ ගාථා කියන්න අවශ්‍ය නැහැ, බෝධියක් යට පැයක් දෙකක් වාඩි වෙලා ගත කරන්න.. 

මට හුඟ කාලයකට කලින් ලිපියක් කියෙව්වා ඇයි බෝධියක් ළඟ පොඩි කාලයක් ගත කරාම නිදහසක් දැනෙන්නේ කියලා. ඒ ලිපියේ තිබ්බා, අපේ සිරුරේ වගේම හිසේත් ධන සෘණ ආරෝපණ තියෙනවා, අපි ප්‍රශ්නයක ඉන්නවා කියන්නේ ඒ ආරෝපණ අපිළිවෙල වෙලා තියෙන්නේ කියලා. ඒ කියන්නේ තියෙන්න ඕන විදියට නෙවෙයි.. 

 ඒ වගේම බෝ කොලෙත් ආරෝපණ තියනවා. ඒ අපිළිවෙල වෙලා තියන අපේ හිසේ ආරෝපණ බෝ කොළේ ආරෝපණ මඟින් නිවැරදිව පිළිවෙලට සකස් කරනවා කියලා... ඒක විද්‍යාත්මකව කල්පිතයක් වෙන්න පුලුවන්. නමුත් කෙසේ හෝ බෝ ගහක් යට ගත කලාම ආතතිය මඟ හැරෙනවා..

තව දෙයක් තමා දර්ශීය කාලසටහනෙන් බැහැරව මුහුදු වෙරළක ඇවිදින්න, විනෝද චාරිකා , ශොපින් යන්න වගේ දේවල් කරන්න පුලුවන් නම් සාර්ථකව විශාදීය ලක්ෂණ නවත්ත ගන්න පුලුවන් වෙනවා..  
විශාදීය ලක්ෂණ කියන්නේ ඇත්තටම ආතතිය දීර්ඝ කාලිනව පැවතීම නිසා ඇතිවන්නක්.. ඒ නිසා ආතතිය මඟ හරවා ගන්න එක වඩා වැදගත්..

ක්ෂණිකව විශාදය හැදෙන එක නම් සුලභ නැහැ. ඒ නිසා අපේ මනස නිරවුල්ව තබා ගන්න එක තමයි හුඟක්ම වැදගත් දේ...

මේ ලිපිය හුඟක් අය බලගෙන හිටපු ලිපියක්.. අවුරුදු ගණන් පරක්කු වුණාට සමා වෙන්න හොඳේ...

දන්නවද මං දැන් තනි වෙලා...

ඒක මට කියන්න අමාරුයි.. මොකද මං විඳින දුක ඔයාට චුට්ටක් හරි දැනුනොත් ඔය හිත් රිදෙන නිසා.. දන්නවද මං දැන් තනි වෙලා... මං ළඟදි අහපු ...