ආවර්තීය චලන




මට වුවමනා වුනේ වනවාසී වෙන්න.. හැමදේම ශුන්‍යත්වය මෙනෙහි කරමින්, සමාජයෙන් වෙන්වී, වෙනස්ම ජීවියෙක් ලෙස ජීවිතයේ ඉතිරි කාලය ගෙවා දමන්න. සත්තු , ශාක, විතරක්ම මගේ අසල්වැසියෝ කරගන්න. සියල්ලම අවසන් වෙලා තිබ්බේ අපහසුම විදියට. සියල්ලටම මං නිවැරදි වුණේ එයාලා සතුටක් වෙන අවස්ථාවකදිම පමණයි... ඒ හැර අන් සියල්ලම මං චෝදිතයි..ඒ වගේම එයා නඩු තීන්දුව නඩු ඇසීමක් හෝ නොමැතිව පල කර අවසන්...


මේකත් අවසන් අවස්ථාවක්..( සෑම අවසානයක්ම අවසානයට පෙර අවස්ථාවක්)
අපි රත් වෙච්ච ටකරමක් යට හිටියේ.. අපිවත් ඒ රස්නෙට ගිනි ගත්තා... ටකරම තිබුණේ හරියටම මගේ පපුව මැද... හදවත ඊට දශම කිහිපයක් පහලින්... ඔබ දන්නවා ටකරම් තියෙන්නේ නගර වල.. ඉතින් අපි නගරවාසී...

ඉර අවරගිරින් පහු බහින්න තව කණිසම් හතරකටත් වැඩියෙන් මිස අඩුව තිබුනේ නැහැ. ඒ වනකොටත් අපි කතාව නවත්වලා තිබුනේ. අපි ගැන තවදුරටත් කියවන්න අපිට කිසිම දෙයක් ඉතිරි වෙලා තිබුනේ නැහැ.


" ඔයාගේ අම්මා....!!!"


කතාව පටන්ගත්තට මට දිගටම ඒ හිතේ වට රවුම් ගගහා කැරකෙන කතාව එලියට ඇදලා දාන්න හැකියාවක් තිබුනේ නැහැ. ඒ වන කොටත් ඒ සිතුවිල්ල වට වන්දනාවේ ගිහින්.. මට අමතක වුණා ආයෙත්ම ඊළඟ වචනය.. ,ඒක හොයන්න බැහැ.. ගැඹුරු ජලාශයක ගිලි ගියා වගෙයි.. ගහගෙන ගිහින්, හොයාගන්නවත් නැති තැනකට..  ඒ සිතුවිලි වට වන්දනාව මගේ හදවතේ කැරලි ගැහුවත් , මගෙ දෘෂ්ටියෙන් ඈතට ඈතට ගියත්, මගේ ඇස් ඒ කැරලිකාරිත්වයේ ප්‍රතිඵලය වෙමින් අහස කලු කරන් පොද වැසි වැටුනා වෙන්න ඇති.


"මං දන්නවා එයා කැමති වෙන් නෑ මේකට."


එයා එහෙම කිව්වේත්, මාව ඇදලා අරන් එකපාර ඒ පුළුල් පපුවට කිටි කිටියේ තද කරන් කෙහෙරැලි අස්සේ ඒ උණුසුම් ඇඟිලි දිවෙව්වේ, සෑම තත්පරයක්ම, සෑම ස්පර්ශයක්ම සාමාන්‍ය දෙයක් කරමින්. සිතුවිලිවලින් නිර්මිත වර්ෂාව උරුම කලේ ආදරේ..., අවසාන වතාවට නෙවෙයි.. ඇත්තටම අවසාන වතාවට කලින් වතාව...( හැම අවසානයක්ම අවසානයක් නෙවෙයි, අවසානයට කලින් අවස්ථාව.)


ඒත් හරියටම කියනවා නම් මට හුඟක් දේවල් කියන්න තිබුණා. මං පූර්ව සුදානමකින් ආව වුනත්, සූදානම් වෙලා ආපු අවසාන කතාව එතන තිබුනේ නැහැ.. කරුණු හොයාගෙන, දවස් ගානක් පුරුදු පුහුණු වෙච්ච මගේ මහන්සිය අපතේ යමින් තිබුනේ.. මේ තරම් අපහසු වුණේ නැහැ උපාධියේ පර්යේෂණ ඉදිරිපත් කිරීම කරන අවස්ථාවෙදීවත්... මගේ ඇඩ්‍රිනලීන් කොච්චර ශ්‍රාවය වෙලාද කියනවා නම් මට මගේ හදවතේ ශබ්දය ඉතාම ප්‍රබලව ශ්‍රවණය වුණා.. ඒ වගේම එකඳු වචනයක්වත් කියාගන්න බැරි තරමට.. දන්නවා නම් ප්‍රොපනලෝල් එකක්වත් බීලා එන්න තිබුණා... ආදරේ මේ තරම් සියුම් හැඟීමක්ද..? හරිම පිවිතුරු...!!! හදවතම, සිතුවිලි ප්‍රවාහයම ගොළු කරනවද මේ තරම්ම....
ආදරණීයන් හමුවෙන දවස් හරිම කෙටි දවස්... ඒ කණිසම් ගෙවෙන්නේ, තත්පර ගෙවනවටත් වඩා වේගෙකින්... ඒ කෙටි සිදුවීම් වල පෙලගැස්මවත් අල්ලගන්න බැරිතරම් වේගයෙන් මතකයත් බොඳ වෙලා බොඳ වෙලා යනවා.. ආදරේ විරහවක් වෙන්න දඟලනම මොහොතක උණුහුමක් හොයාගන්නවත් බැරි තරම් ශීතල වෙන්න පටන් ගන්නවා. ඒ ශීතල ඒ පිරිමි පපුවේ උණුහුමටවත්, නස්න කරන්න බැහැ..හුළං වුනත් එන්නේ, සනීපයට නෙවෙයී, හීතලක් උරුම කරවන්න.... මං ඇස් පියාගෙනම උන්නේ.. ඒ අතැඟිලි මගේ හිසේ සෑම අංශුවකම ස්පර්ශය අරගත්තා.. ඒ අස්සේ හදවත ස්පර්ශ කරන්න අරන් තිබුනේ ආදරේ... මං මටම සපත වෙලා ආපු පොරොන්දු කෝ?


"ආදරේ කරන් නෑ දරදඬුවෙලා කතා කරනවා..."


කොයියෝගේ කතා මගේ හිත ඇතුලේ රස්තියාදු ගැහුවා. ඔහු  එක්ක කොයියෝගේ සිතුවිලි..., එතකොට මාව හොයාගන්නම බැරි වුණා... කොයිතරම් හීතලද ආදරේ... ඒක තනියෙන් විඳ දරා ගන්න අමාරුයි. ඇත්තටම කොයියෝගේ කතාවල තියෙන්නෙ රස්තියාදුව.. මගේ ආදරේ වගේ.. හැමතැනම රස්තියාදුව... අන්තිමට වෙච්ච දෙයක් නැහැ...
ආදරෙත් හරියට වලාකුලු වගේ.. දැන් අලු පැහැ වෙලා බර වෙලා..කඩා වැටෙන්න ඔන්න මෙන්න... ඒ වලාකුලු අරන් කඩලා කඩලා පොලොවට විසික් කරන්න මට ඕන වුනා.. ඒවා හරියට කොට්න් කැන්ඩි වගේ... ඒකේ සිංහල නම එයා දැනන් හිටියේ නැහැ.. බොම්බයි මොටයි කිව්වම එයා හිනා වෙන්න ගත්තා.. ඒ නිසා මාත් පුරුදු වුණේ කොට්න් කැන්ඩි කියන්න....


"මං කිව්වා මේක පටන් ගන්නකොටම.... මං වැඩිමල්.... ...."


එයා එයාගේ දබර ඇඟිල්ල මගේ තොල් මත තියලා මගේ වචන වලට පාර වැහුවා...



"මුකුත් කියන්න එපා...!! අපි මෙහෙම ඉමු...''


මට කියන්න වුවමනා වුණේ ඔයා දැනන් හිටියා අපේ නොගැලපීම්, අම්මට කිව්වා කියලා ඔයා කිව්වා නේද කියලා..


මුහුදු හුලඟ සනීපෙට අපේ සිරුරේ වැදුනා... නැවත වතාවක්ම ඒ වෙන් වීම නොවෙන බව පමණක් මේ සියුම් ස්පර්ශ වලින් මට තේරුම් ගියා... ශුන්‍යත්වය කෙසේ වුවත් මේ ආවර්තීය චලනයට මං පුරුදු වෙලා...

හිස්තැන්

සුසුම් හෙලා කුමට,
සපත කෙරුවාට ආදරය..
මෙය නුඹේ ක්‍රමයැයි අදහමින්
මියෙන තුරු  හිඳින්නම්
බලාපොරොත්තුවේ දෑස් දල්වගෙන..

නොහිඳියා නම් මේ තරම් දිගු දුරක්.
පෙම් නොකල බවම පමණක්ම
අදහන්න තිබුණා නොවෙද..
මේ තරම් පොඩි ගමනක අවුරුදු ගණනක නවාතැනක්ව
නුඹ මා හුන් දින ගණන්..
වකවානු නොසිඳේවී මතකයෙන්..

තුති පුද කරන්නම්..
මේ තරම් සවියක් වූවාට
මෙතරම් කාලයක් ළඟින් හිඳ,
දුර ගියත් කෙටි තත්පර වලින්...
ඒ හිස්තැන් මතක කාටද..

ඔබ නිවැරදිමය


සොඳුර...
ඔබ කවදටත් වඩා නිවැරදිය..
ඔව්...
මම අසහනෙනි...

ඔබට පෙම් කර
අසහනෙනි.
ඔබ ගැනම
හිත හිතමින් අසහනෙනි.
මේ තරම්
කවි ලියන්නෙද අසහනෙනි...

ඉතින්..... වස්තු,
ඔබ නිවැරදිමය..
මම අසහනෙනි...

සෘතු


වසන්තය එතරම් දිගුව
මා කුල්මත් කල තරමට
ශ්‍රීෂ්මය කෙටි වෙතැ‍යි
හිත විප්ලවයක..

අපේ ආදරයත් හරියටම
සෘතු වගෙයි...
වසන්තය, ග්‍රීෂ්මය,
සරතය, සිසිලය..
මේ අවදි කුම වුවත්
ආදරේ නොපැරදෙන
එක තමයි පුදුමය...

ග්‍රීෂ්ම, නුඹ මා ඈත් කල
හදවත් ආදරෙන් පුරවන ලදුව,
සරතයේදී ඉතා කෙටි තත්පර වලින්,
නුඹ මා ළං කරවයි.
වසන්තයේදි නුඹ මා
තදින් සිප වැලඳගෙන
ආයේ නො‍යමි දුරකට
සපත කරවයි..
ආයේ සිසිරයේ
ආදරය ග්ලැසියර්ව මිදෙමින්
අපි අපෙන් වෙන් කරවයි...

අපේ ප්‍රේමය කෙසේ දැයි
විමසුවොත් කවරෙකු හෝ
සෘතු හතර පවසමි ..
නුඹ වඩාත් ලංව විසුයේ
වසන්තයේදි බවත්
මේ ගත වෙන්නේ ගිම්හානය බවත්
නොසඟවමි....

නිශාචර



නිශාචර කිරිල්ලියෙක්ට පුලුවන්ද තමන්ගේ ඇඳට ආදරය කරන කොල්ලෙක්ට ආදරයෙන් උමතු වෙන්න...

එහෙම කිව්වම ඒ ප්‍රශ්නයේ රහස් කතා කිහිපයක්ම තියෙනවා..ඒ කියන්නේ පටලැවිලි කිහිපයක්... මං කැමති පටලැවිල්ලකින් පටන් අරන් පටලැවිල්ලකින් ඉවර කරන්න.. හරියට ජීවිතේ වගේ...

මේ කතාවත් එහෙම එකක්.. හුඟක් පටලැවිලි ඇති.. ලිහා ගන්න එක බාර මගේ කතාව හොරෙන් කියවන ඔබටමයි...

මං නිශාචර වුණේ ඇත්තටම ප්‍රථම ප්‍රේමයේ විරහවෙන් පස්සේ.. දැන් තියන ප්‍රේමය මාව නිශාචර කරලා තියන්න උදව් වෙන පරිබාහිර දෙයක් විතරයි.. ඇත්තටම මං හිතන් හිටපු ප්‍රේමය වර්ණවත් දෙයක්. ඒත් මේ ප්‍රේමය (ප්‍රේමයක් තිබේ යැයි පෙන්වන විවාහයක්...) පටන් ගත්ත දවසේ ඉඳන් මට දැනුනේ හැත්තෑව දශකයේ සිනමාපටයක් වගේ..ඇත්තටම ඒක ප්‍රේමයකට වඩා මවා ගත් ප්‍රේමයක් කිව්වොත් හරියටම හරි.. ඒකේ ඇතුලාන්තේ ප්‍රේමයක් තිබුනේ නැහැ.. ප්‍රේම කරනවා යැයි අපි විසින් අපිවම රවට ගත්තා.. ඒ රැවටිල්ලට සමාජයත් රැවටුනා.. අන්න ඒකෙන් අපි සතුටු වුණා...

නිශාචර වෙන්න ගත්ත මුල්ම කාලේ ලස්සන රාත්‍රී තරු රටා එක්ක කතා කරන්න බොහෝ දේවල්, තරු රටා අස්සේ කතා හොයන්න වෙලාවල් මට රෑ යාමයේ තිබුන ප්‍රධාන රාජකාරී..ඒක ඇබ්බැහීවීමක්.. ඒත් ඒ මගේ ප්‍රථම ප්‍රේමයේ විරහවෙන් පස්සේ... කියන්න තේරෙන් නැහැ, අබ්බැහි වීමක් කියන්නේ කොච්චර නරක දෙයක්ද කියලා.. මගේ ජීවිතය ඇබ්බැහි වීම් වල එකතුවක් වුණා. ඒ කියන්නේ නිශාචර වීමට ඇබ්බැහි වීම කියන්නේ ඇත්තටම මුල්ම ඇබ්බැහිය නෙවෙයි.. ඒත් මං දන් නැහැ., මුල්ම ඇබ්බැහිය මොකද්ද කියලා, සමහර විට කවුරුත් කියන්න අකමැති රහසින් කරන දේ වෙන්න ඇති ගැහැණු ළමයි... ඒක වෙන්න ඇති මගේ පලවෙනි ඇබ්බැහිය.. තාමත් මට ඒකෙන් ගැලවෙන්න බැහැ.. තනි වුනාම මං ආසයි මගේ සියුම් සෛලවල සතුට හොයන්න.. පසුබිම් සංගීතයක් එක්ක, කොට්ටයක් තුරුල් කරන් මිනිත්තු කිහිපයක් මං වෙනුවෙන් ගත කරන්න..

එයා මම, රෑ..., එයාගේ ස්ප්‍රින් මෙට්ටේ තියන ඇඳ.. ස්ප්‍රින් මෙට්ටේ මං මෙතන හයිලයිට් කලාද මන්දා... මට තිබ්බ කොහු මෙට්ටේට වඩා එයාගේ ඇඳේ හාන්සි වෙලා හරි ඉන්න මං ඇබ්බැහි වුනා. ඉතින් මේ හැමදේම ඇබ්බැහි. එක දෙයක් කියලා වෙන් කරන්න බැහැ.. රෑ මැදියමෙත් ඇහැරගෙන ඉන්න එකත් මට ඇබ්බැහීවීමක්..  මගේ තරු රටා ඇබ්බැහි වීම නැවතුනේ නැහැ, හැඟීම් වල උච්චතම අවස්ථාවේ ඉඳන් හෝරා කිහිපයක් ගත වෙනකම් ප්‍රාණය නිරුද්ධ ජීවියෙක් වගේ හිටියට, මට රෑ එකහමාර පහු වෙනකොට තනිකම කියන ඇබ්බැහියට පණ එනවා. මං ළඟ තියන මොනම හරි දෙයකින් මං ආවරණයක් සොයාගෙන වැරෙන්ඩා එකට පා තියනවා.. එතකොට තරු රටා දිලිසි දිලිසි ඉන්නවා.. මා එක්ක හිනා වෙන්න බලාගෙන.. මට කල්පනා කරන්න දේවල් හුඟක් තිබ්බා.. සංසකගේ ලේ වලට ඉඩ දෙනවද, මගේ හැඟීම් වලට ඉඩ දෙනවද කියන්න... කොහොම වුණත් අම්මා කෙනෙක් තෝරගන්නේ අවසානේ තමන්ගේ දරුවව නිසා දෙවනි තෝරාගැනීමයි ජයගන්නේ... එතකොට පහසුවෙන්ම සංසක ජයගෙන..

මට තේරුණේ නැහැ මට පටලැවිලි සිදු වුණේ කොතනින්ද කියලා.. ඒ වගේම මං කවි ලියන්න ගත්තේ කොයි කාලෙද කියන්න දන් නැහැ. හැමෝම කිව්වා වගේම කවිත් හරිම පටලැවිලි.. කාටවත් තේරුන් නැහැ. ඒ නිසා කවුරුත් කියවන් නැතුව ඇති. කවියක් ඇතුලේ ඔබ්බලා තියන කතාව හොයන්න වෙහෙස වුණ එකම කෙනා තමා සංසක.. දැන් ගොරව ගොරව නිදා ගන්න ප්‍රාණය... ඒ සද්දෙට මට මුල්ම කාලේ තරහ ආවට මං දැන් තරහ කියන ස්නායුව කපලා තියෙන්නේ.. තරහා ගත්තා කියලා එයා මගේ විදියට හැඩ ගැහෙන් නෑනේ. මෙතන සම්බන්දතාවය පවත්වාගෙන යන්න ඕන එකම දේ, එයාගේ විදියට මං හැඩ ගැහෙන එක... ගැහැණු කියන්නේ එහෙම ජාතියක්... සංසක කියන පටලැවිල්ලේ මාත් පටලැවුනා.. දැන් තියෙන්නේ ඔන්න ඔහේ පටලැවෙන විදියට පටලැවෙන්න..

ඊළඟ පටලැවිල්ල ආරම්භ වුණේ මං ට්‍රේනින් එකකට ප්‍රංශයට යන්න වුණාම. මුලින් සංසක ගෝරනාඩුව ආරම්භ කරන්න මුල් වෙඩිල්ල තිබ්බත්, තමන්ගේ තත්වයත් මට ලැබුණ අවස්ථාවෙන් උච්චත්වයට පත් වෙනවා කියන හැඟීම එක්ක ඒ වෙඩිල්ල පුස්සක් වුණා. එයා මාත් එක්ක නොකිව්වට, ස්ටාෆ් එකත් එක්ක මගේ පම්පෝරිය ගහනවා කියලා මං දැනන් හිටියා.. වයිෆ්ට ට්‍රේනින් එකක් ඇවිත් පැරිස් යන්න. මාස තුනක්...

අපි මුල්ම තිත්ත ඇත්ත අරන් බලමු, අන්න එතන තමා මේ පටලැවිල්ලේ ආරම්භය... දොස්තර කෙනෙක්ට ඕන උනේ නැහැ තමන් ආදරේ කරපු නර්ස් එක්ක වෛවාහක සම්බන්දතාවයකින් සමාජ ගත වෙන්න. ඒ වගේම සුප්‍රිම් කෝට් ජජ් කෙනෙක් ළඟ ලේසියෙන් ප්‍රැක්ටිස් වෙන්න යන්න කිසිම දැන හැඳුනුම් කමක් නැති අලුත් ලෝයර් කෙනෙක්ට පුළුවන් වෙන්නෙත් නැහැ.. ඊටත් ලේඩි ලෝයර් කෙනෙක්ට.. ආදරය කියන්නේ පැටලැවිලි සාගරයක්... අන්න එහෙම ආදර දෙකක් ගැලවිලා අලුත් ආදරයක් විදියට පටලැවුණේ හරිම අමුතු විදියට.. ලේඩි ලෝයර් එක්ක දොස්තර වෛවාහක සම්බන්දතාවය..

ඉන්පස්සෙයි මට ඒ ස්ප්‍රින් මෙට්ටේ හම්බුනේ...

ෆෙමිනිසම් කරන කෙනෙක් විදියට ඔයා හෝමෝ සෙක්ෂුවල්ස් වලට ගත්තු ස්ටෙප්ස් මොනවද... වින්සි මගෙන් ඇහුවේ ට්‍රේනින් එකේ පලවෙනි දවස නිමාවෙලා අපි අපිට බෙදා ගන්න දීපු රූම් එකට ආපු වෙලාවේ... මගේ පිලිතුර වුණේ කිසිම දෙයක් නැහැයි කියන එක.. වින්සි කැනඩාවෙන් ආපු ෆෙමිනිස්ට් කෙනෙක්.

කොහොමවත් ඒ ගැන හිතලා නැද්ද. මගේ එක්ස්ප්‍රේෂන්ස් දැකපූ වින්සි ආයෙම ඇහුවේ පුදුමයෙන්... අපේ ඒ කතාව නැවතුනේ කොතනින්ද දන්නේ නැහැ..

ඇය කිසිම විලිබියක් නැතුව මගේ ඉදිරිපිට නිරුවතින් ඉන්න පටන් ගත්තේ මගෙ හිත ආයෙම පටලැවිලි කරන ගමන්... අන්න එහෙමයි ඒ පටලැවිල්ල ආරම්භ වුණේ.. ස්ත්‍රී පුරුෂ සම්බන්දතාවයක නැති නිදහසක් ස්ත්‍රී- ස්ත්‍රී සම්බන්ධතාවයක තිබුණා. හැමදේම මුලින් අහනවා, ඔයා මේකට කැමතිද... අකමැති නම් කමක් නැහැ... කිසිම ආක්‍රමණශීලි බවක්, දෘඪ බවක් නැහැ...

අන්තිමට මං ෆෙමිනිසම් වලට වගේම හෝමෝ සෙක්ෂුවල් රයිට්ස් ගැනත් හුඟක් දේවල් ඉගෙන ගෙන ඒ වගේම ඒක සාධාරණීකරණය කරන්න පටන් අරන් තිබුණේ.

මං කොහේ හිටියත් කවදාහරි ඔයාව හොයන් එනවා ඩාර්ලින්.. කවදාවත් නොදැකපු ලෝකයක් ඔයා මට දුන්නා.. ඒකට මට, ඔයාට තෑන්ස් කරන්න වචන හොයාගන්නත් බැහැ.. වින්සි එහෙම කිව්වේ එලියට එන්න බැරුව අපි දෙන්නා ට්‍රේනින් එක ඉවර වෙලා ප්‍රංශෙදි වෙන් වෙන මොහොතේ. අඬ අඬ.. මටත් ඇඬුනේ ඇයි කියන්න මං දන් නැහැ.. මත් පටලැවිලා තිබුණේ.... ඒක හරියට මල් අතුරපු ලෝකයක ඉඳලා එක පාර ග්‍රීෂ්ම ඉඩෝරයකට යනවා වගේ හැඟීමක්.. මං ශ්‍රී ලංකා එයාර් ලයින් එකට ගොඩ උනාම මට දැනුනේ මගේ හැමදේම නැති වුණා වගේ හැඟීමක්... ඒත් ඇත්තම කතාව කටුනායක ගුවන්තොටුපලේ මට හැමදේම වුණ සංසක බලන් ඉන්න එක...

හැමදේම පටලැවිලි....

අලුත්ම පටලැවිල්ල වින්සි තව දවස් තුනකින් ලංකාවට එන එක....
ඒත් ඒකත් නෙවෙයි... මට වුවමනා නැහැ මගේ මේ ජීවිතය ආයේ පටලවගන්න.. මොකද පැරිස් ගිහින් ආපු මං වරදකාරී හර්ද සාක්ෂිය එක්ක වරද සොය සොයා ඉන්නකොට අවුරුදු ගාණකින් ඕනෑම කන්දක් තරණය කරන්න සසංකට මං ඉඩ දීලා තිබුණේ...ඒකෙන් මගේ ගර්භාෂේ ඇතුලත ජීවියෙක් වර්ධනය වෙන්න පටන් අරන් මගේ ලෙයෙන්...

ඉතින්  නොහිතපු විදියට ආපු පටලැවිලි එක්ක ඇත්තටම බ්ලොක් ලිස්ට් පටලැවිල්ල වුණේ මගේ අලුතෙන් නැගගෙන ආපු ආසාව.. මං තීරණය කලා මගේ දරුවව තෝරගන්න ඒක තමයි හැම පටලැවිල්ලක්ම ලිහන්න පුලුවන් එකම ශක්තිය....

"සංසක.... නැගිටින්න... කියන්න දෙයක් තියෙනවා...." අමාරුවෙන් නැගිට ගත් සංසක මගේ මුහුණ දිහා බැලුවේ හරිම තරහින්...

" මං ප්‍රෙග්නන්ට්..."

ඒ තරහ මුහුණ දිලිහෙන්න ගත්තේ බලන් ඉද්දිම...

රිදුම්..


නුඹේ ඔය නිහඬ බව
පරදවයි හුස්ම වුව..
බර වෙච්ච හුදෙකලා කඳුලු කැට
රිදව රිදවා සුරවයි ප්‍රේමය...

කන්දකින් වුව ඇද හැලෙන්නේ ප්‍රේමය,
දිය ඇල්ලක්ව...
එය වැටී රිදව ගන්නට හදවතේ මධ්‍ය අංශුවත් ඇත...
නුඹ අහසක්ව නැඟ දේදුන්නක්ව බැස යනු ඇත...
මියෙන රිදවීම් රිද්ද රිද්දාම...

සැනසුමක් වුව හදවතේ මැද
මියෙන එකයි පහස...
රිදවගෙන චුම්බනයක රත් වෙන එක
මැරි මැරී හුස්ම යැදීමක්මය..
මේ සියලු රත්ව ගිය ප්‍රේම අන්දරයම
දියව අලුව සැඟව යන රත් ගිනි පුලඟුවක් සේමය..

Before next summer



Before the next summer
Should be written our romantic story  in the epigraph..

Instant shocks,
cruel storms
should be omitted,
to avouch the ancestral history
It should be socialized as a scripture
This is a wonderful spring.

Your craziness and our frantic french kisses, as well as,
Our intimate cuddles With dates and times to be documented.

Before next spring,
So that fantastic history you will be able to read again and again ...

****************************************


This is my first translated poem of this poem.

ග්‍රීෂ්මයට පෙර



මීළඟ ග්‍රීෂ්මය එලැඹෙන්නට මත්තෙන්
ලේඛන ගත කල යුතුය ප්‍රේමය....

හදිසි කම්පන වුව,
චණ්ඩ මාරුත වුව අතැර.
දිර්ඝ පෞඩ ඉතිහාසයකට වග වීමට,
ශීලා ලිපියක් ලෙසින් සමාජ ගත කල යුතුය..
මේ අරුම අරුමෝසම් වසන්තය..

නුඹේ ඉපිලීම්, මෙන්ම,
අපේ ප්‍රංශ හාදු වැසි...
දින වකවානු සහිතව,
මල් පිපෙන චුම්භන සමඟින්
ලියැවිය යුතුය..

මීළඟ වසන්තයේදී නැවත ඒ ලිපි දිගැර කියවීමට නුඹටම...

ආවර්තීය චලන

මට වුවමනා වුනේ වනවාසී වෙන්න.. හැමදේම ශුන්‍යත්වය මෙනෙහි කරමින්, සමාජයෙන් වෙන්වී, වෙනස්ම ජීවියෙක් ලෙස ජීවිතයේ ඉතිරි කාලය ගෙවා දමන්න. ...