කුරුලු දඩයම 02

 



කුරුලු දඩයම 01





දවසක් උදෑසනක දුර්ශාන් සොයා ආවේ දුර්ශාන්ගේ හොඳම මිතුරෙක් වන සංධීර්. ඔහුට පුදුමයි මේ දුර්ශාන්ගේ වෙනස. 

"ක්‍රිශෝලියි ඒකිගේ කණ්ඩායමයි මෙහේ ආවට පස්සේ තමයි මේ හැමදේම..." 

සංධීර් ආඩපාලි කියෙව්වා. 


"එහෙම නැහැ..."


"ඇයි ඔබ සවස හමුවීමටවත් මේ දවස් කිහිපය ආවේ නැත්තේ..."


" මට සනීප නැහැ..."


"ආහ්.. මොකද්ද අසනීපය..."


" හිසේ රුදාවක්..."


" මෙච්චර කල්...?"


"හ්ම්..."


"මට නම් හිතෙන්නේ උඹ බොරු කියනවා කියලා."


"උඹට පිස්සු.."


"මට නෙවෙයි පිස්සු උඹට. උඹට ප්‍රේම පිස්සුව ගහලා.."


දුර්ශාන් කිසිම පිලිතුරක් නොදී අලසව නිහඬව හුන් නිසා නැවත සංධීර් කටහඬ අවදි කලා.


"ඇයි ඔබ ක්‍රිශෝලිව බලන්න යන් නැත්තේ...මම නම් හිතනේ ඔය ඔක්කොම අසනීප හොඳ වෙයි.."


" මට වුවමනාවක් නැහැ."


"උඹේ තියන උද්දච්චකම "


දුර්ශාන්ට පිලිතුරක් ලෙස කිසිවක් තිබුනේ නැහැ. දුර්ශාන් ඇත්තටම හුන්නේ හරිම උදාසීනව. ඇත්තටම දුර්ශාන්  තමන්ගේ හිත ක්‍රිශෝලි නිසාමද මේ තත්ත්වයට පත්ව ඇත්තේ කියන ප්‍රශ්නයෙන් පීඩා වින්දා.


දින කිහිපයක් ගෙවී ගියා. දිනක් උදෑසනම දුර්ශාන් කිසිම අරමුණකින් තොරව පියඹන්න පටන් ගත්තා. ඒ ඇත්තටම විශ්මාර් මුකලානේ දකුණු දිශාවට. ඔහු ඒ ගමන දකුණු දිශාවටම පියඹන්න ඇරඹුනේ ඔහුගේ යටිසිතේ වූ කම්පනයෙන් යන්න දුර්ශාන්ට නොදැනුනත් එය එසේ සිදුවීම තිබුනා.

පියඹා යන අතරමඟ නැවතෙමින් බීජ එකතු කරන්නත් ඔහු පෙලඹින් තිබුණා. දින ගණන්, සති ගණන් පසු කරමින් කුඩා පැසක බීජ අධික ප්‍රමාණයක් ඔහු රැගෙන පියඹුවා. අවසානයේ ඔහු මුකලානේ දකුණු දිශාවේ ප්‍රධාන නැවතුම් පල වන සොංගාවට පැමිණ තිබුණා. ඒ තමයි හරිත පෙදෙසේ ප්‍රධාන ජලපෝෂක ප්‍රදේශය. අලංකාර විලක් ප්‍රධාන ගංගාවක් එහි තිබුණා. එතනින් එහාට යන්න අවශ්‍ය වුණේ නැහැ. මොකද එතැන ක්‍රිශෝලිගේ කණ්ඩායම නවාතැන් ගෙන සිටි නිසා. ක්‍රිශෝලි නොසිටියත් ඇයගේ යෙහෙලියන් ගීගයමින් නටමින් උන්නා..  කවදාකවත් නොදැනුනු අමුතු හැඟීමකින් දුර්ශාන් වෙහෙස වුණා. ඒ සතුටත් එක්ක සමිශ්‍ර වුණ ලැජ්ජාශීලි ස්වභාවයක්. කවදාකවත් තමන්ට නොදැනුන ඒ හැඟීම මැඩ ගෙන ඔහු සෙමින් සෙමින් ඉදිරියට ගියා. අවසානයේ දුර්ශාන් දුටුවා... ඔව්.... ඒ , ක්‍රිශෝලි...දුර්ශාන් විඩාවට පත් කල කිරිල්ලිය...


"ඔබ....?"දුර්ශාන්ව දුටු ඈ විස්මයට පත් වුණා. ඒ අතර ඔහුව දුටු අනෙන් කිරිල්ලියන්ද සිය ගායනා නර්ථන නවතා ඔහු දෙසම බලා උන්නා.


"ම්ම්ම්..."


" ඔබ මොනවද මෙහි කරන්නේ..."


දුර්ශාන් උන්නේ ඇය දෙස බලාගෙන. හරියටම නුග ගසක ප්‍රධාන අතු රිකිල්ලේ අගටවන්න දුර්ශාන්,ක්‍රිශෝලිට මුහුණලා ඉඳගෙන හුන්නා. ඔහුගේ අලංකාරම වරල අතු රිකිල්ලා යටින් පොළව දෙසට ඇදුනා. ක්‍රිශෝලිත් උන්නේ විස්මයෙන්. ඔහු තමා දුටුවාට වඩා අප්‍රමාණව අලංකෘතයි. කඩවසම් කුරුල්ලෙක්. එක් වරලක සඟවගෙන තිබුන බීජ පැස සිය තුඩින් ගෙන ක්‍රිශෝලි ඉදිරියට පෑ දුර්ශාන් නිහඬවම ක්‍රිශෝලි දෙස බලා සිටියා. අවට නිහඬ විශ්මයට පත්ව හුන් කිරිල්ලියන් නැවත ප්‍රීතියෙන් ඉපිලෙමින් ගායනා ඇරඹුවා  ඒ බීජ පැස දුටු නිසා. නමුත් ක්‍රිශෝලි සිය නෙත් වලට රුදු වෙස ගෙන අවට සිය මිතුරියන් සියල්ලෝම කැළඹුවා. ක්‍රිශෝලිගේ ඒ බැල්ම දුටු සියල්ලෝම නැවත නිහඬ වුණා.


" ඔබ ආවේ අපට සහය වන්නද එසේ නම්.."


දුර්ශාන් කිසිවක් පැවසුවේ නැහැ. මඳ සිනහවක් පෑම පමණමයි කළේ. කවදාවත් නොමැති ලෙස ක්‍රිශෝලිත් උන්නේ මහ විපර්යාසයකට ලක් වෙලා වගෙයි. සිනහවක් තිබුණේ නැහැ මුහුණේ. ක්‍රිශෝලි බීජ පැස සි‍ය තුඩින් බාර ගත්තා. 


කිසිම වෙනසින් තොරව තුරුපත් රැක ගැනීමේ දූ කුමරියන්ගේ කණ්ඩායම රාත්‍රී ආහාරයට දුර්ශාන්ටත් ආරාධනා කරලා තිබුණා. මොකද කියනවා නම් ඒ වගේ කඩවසම් කුරුල්ලෙක් සිය කාර්‍යයට උදව් කිරීමට ඉදිරිපත් වීමම සියලුම කිරිල්ලියන් අමන්දානන්දයට පත් කර තිබුණේ. එයට කෘතගුණ සලකන්න ඔවුන් කිසිදා අමතක කරන් නැහැ. කිචි බිචි හඬින් විශ්මාර් මුකලානේ දකුණු දිශාවම පුබුදවලා තිබුණේ.

ඔවුන් ආහාර ගත්තා, ඉතාමත් සතුටින්.   


එදා රෑ නින්දක් තිබුණේ නැහැ දුර්ශාන්ට. මොකද කියනව නම් ඔහුට අවැසි වුණේ ක්‍රිශෝලි සමඟ ගෙවෙන මොහොතක්... රාත්‍රියේ ඔහු නිහඬව සිය වෘක්ෂයෙන් ඉවත්ව නැගෙනහිර දෙසට පියෑඹුවා.. සොංගාවට නැගෙනහිරට වන්නට තිබුණේ, විශාල විලක්..විශ්මාර් වනාතරයේ ඉතාම අලංකාරම ස්ථානයක් වූයේ එම විල් ප්‍රදේශය යි. ඒ යන විට තනිවම ගීයක් මුමුනමින් උන්නේ ක්‍රිශෝලි.. දුර්ශාන් සිය අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගන්න කල්පනා කලා.. ක්‍රිශෝලි ළඟට ලං වුණේ සිය හදවතේ දොරගුලු ඇය ඉදිරියේ හරිනවා කියන බලාපොරොත්තුවත් සමඟයි. 


"ඔබ, මා ලුහු බඳිනවා නේද..?"


"ඔබට එසේ සිතෙනවා නම් ක්‍රිශෝලි මගේ බලාපොරොත්තුව තේරෙනවා ඇති නේද.."දුර්ශාන් කලේ ඇයගේ ප්‍රශ්නයට අදාල පිලිතුරෙහි සිය බලාපොරොත්තුව සඟවා එල්ල කිරීමයි.. 


එයින් තරමක් ගැස්සුනු ක්‍රිශෝලි ඉතාම ආඩම්බරයෙන් ඔහුගෙන් විරුද්ධ දිශාවකට නෙත් අතැහැරියේ පිලිතුරක් නොමැතිවයි. 


දුර්ශාන් පියඹා ක්‍රිශෝලිගේ දෙනෙක් ඉදිරිපිට‍ට ගියෙ ක්‍රිශෝලිගේ හැඟීම් තේරුම් ගන්න. ක්‍රිශෝලි උන්නේ සතුටෙන්... ඒත් ඇය කෙතරම් බුද්ධිමත්ද, එමෙන්ම උඩඟුද කියනවා නම් හැඟීම් විරහිතබවක් සිය මුවඟට නගා ගන්නට තරම් යුහුසුළු වෙනවා.. 


"ඔබ සමඟින් විවාහ වන්න මං කැමති.... දන්නවද.. මං ඔබ මගේ වාසස්ථානයෙන් පිටත් වූ දවසේ සිට උන්නේ ඉතාමත් කනස්සල්ලෙන්..."


"මට අවැසි නැහැ පෙම් කරන්න..."


ඒ රුදුරු පිලිතුරෙන් දුර්ශාන් කණගාටු වුනත් ඔහු පසුබට වුණේ නැහැ.


"ඔබට මං කියන් නැහැ. මට හදිස්සියි කියලා.. මට අවැසි වුණේ මගේ ආදරය ඔබට කියන්න පමණයි.."


කිසිම කතාවක් නැතිව සැනෙකින් ක්‍රිෂෝලි එතැනින් පියඹා ගියේ දුර්ශාන් පැනයක පටලවමින්.


සියල්ල හොඳින් සිදු වේවී.. දුර්ශාන් එහෙම සිතමින් එදා රාත්‍රිය පහන් කලේ කිසිඳු කුකුසකින් තොරව.


අරුණෝදයේ අවදි වුණ දුර්ශාන් දුටුවේ තමන් අසල තිබුණ ලිපියක්.. එය ලියා තිබ්බේ ලා හරිත පැහැ පත්‍රයක...


දුර්ශාන් ඔබගේ ආදරය වෙනුවෙන්... මගේ ආදරය විනාශ කරන්නට නොහැකි බව ඔබ තේරුම් ගන්න.


ආදරණීය දුර්...,

ඔබ මා කිසිම ලෙසකට එක් වෙන්නේ නැහැ... ඔබට අපේ එක්වීම සත්‍යක් කරන්න අවැසි නම් දකුණු වියළි තීරුව බාර අරන් හරිත තීරුවක් කර පෙන්වන්න... ඒක අභියෝගයක්.. දශක ගණනක් යන අභියෝගයක්.. මම නිවැරදි නම් දශක දෙකකින් අභියෝගය අවසන්..


ක්‍රිශෝලී....


******************************


ඉදිරියට >>>>>>


මන්දාකිනියේදී

මට පුංචි කාලේ ඉඳලම ආසවක් තිබ්බා. පොළව අතහැරලා අහසට යන්න.. හදිස්සියේ දවසක මට උඩට නගින්න අවස්ථාවක් ලැබුණා.. ඒ  බැලුමකින්... බැලුමක් කිව්වට ඇත්තටම ඒක පැරෂුට් එකක් වගේ එකක්.. හැබැයි මමමයි ඒක පිම්බුවේ. මමම පුම්බගෙන ටික ටික මං ඉහලට නැග්ගා.. මුලදි නම් මට හුඟක් මහන්සි වෙන්න සිද්ධ වුණා.. ඒත් ටික දුරක් යද්දි මට එයාව සෙට් වුණා.. ඊට පස්සේ මට ශක්තියක් ආවා.. ඒ ශක්තිය එයා.. ඒත් ඇත්තටම එයා කලේ මගේ ශක්තියෙන් වැඩ ගත්ත එක.. ඒක මට තේරුණේ කතාවේ අන්තිමට.. එයා මට උදව් කළේ නම් පොඩ්ඩයි.. හැමවෙලේම එයාට මහන්සි. ඒ නිසා මමම හුලං පිම්බුවා. එයා ආවේ මගේ පස්සෙන්. එල්ලිලා.

ඒත් ටික ටික උඩ යනකොට මට දැනුන දෙයක් තිබ්බා.. ඒ දේ, මං ඇත්තටම උඩ යද්දි අමතක කරලා තිබුනේ. මොකද මං ඒ දෙයට ඇත්තට බය වුණා.. හරිම සැහැල්ලුවෙන් මං උඩ ගියා. මං බය වුණ කාරණය තමයි එයා උඩදී මාව අතහරී කියලා.. එහෙම වුණොත් මං වැටෙන එක වළක්වන්න බැහැ.. මට ඒකට බය වුණා. ඒත් මං ඒක මතක් වෙන වාරයක් පාසා අමතක කළා.. බය නිසාම මං ඒ ගැන දිගටම හිතුවේ නැහැ.. මොකද හිතුවොත් මට පිස්සු හැදෙන්න ඉඩ තිබුණා.

අනේ හරිම ලස්සනයි. මං එයා එක්ක එහෙම කිව්වා. එයා කලේ මං දිහා හිනා වෙවි බලන් හිටපු එක විතරයි. ඒත් ටික ටික උඩ යද්දී එයාට අපේ තනිකම ගැන විශ්වාසයක් ආවා. එතකොට එයා මට ආදරෙයි කියලා මං හුඟක් විශ්වාස කරන්න පටන් අරන් තිබුණේ..

හදිස්සියේ එයා කවුරුත් නැති වළාකුලකදි මාව කිස් කලා.. මාව කොච්චර කුල්මත් වුණාද කියනවා නම් මං ගිහින් පළවෙනි මන්දාකිනියේ වැදුණා.. ඒක සිද්ධ වුණේ හරියට ආලෝකයේ වේගෙන් වගේ.. අපි උඩට ගියෙත් හුළඟේ වේගයෙනේ.. මාව ඒ ආලෝකේ වේගයෙන් ගිය යෑමට ලොකු ශොක් එකක් ආවා. ඒත් ඒ ශොක් එක වැඩි වෙලා තිබුණේ නැහැ. මොකද එයා මාව පළවෙනි මන්දාකිනියට වැටුනට පස්සෙ හුඟක් කිස් කරන්න පටන් ගත්ත නිසා.

පළවෙනි මන්දාකිනියේ ඉඳන් දෙවනි මන්දාකිනියට වැඩිදුරක් තිබ්බේ නැහැ. ඒත් අපි පළවෙනි මන්දාකිනියේ නවතින්න තීරණය කළා.. අපි ඇත්තටම අවුරුදු දෙකක් එතන ගතකළා. එයා පළවෙනි මන්දාකිනියේදී කලේ මාව කිස් කරන එකයි හග් කරපු එකයි විතරයි. මං මුලින් අකමැති වුණත් පස්සේ මටත් ඒවා ඕන වුණා. මං පස්සේ දැන ගත්තා කිස් සහ හග් එයා කඩා ගත්තේ ගස් වලින් කියලා. ඒවා තිබ්බේ පළවෙනි මන්දාකිනියේ හුඟක් ඇතුලට වෙන්න. එයා එක පාර හුඟක් කඩාගෙන ඇවිත් ගොඩ ගහගන්නවා. පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ මට දෙන්නේ ඒවා. මායි එයයි තනියෙන් හිටියේ. කවුරුත් අපිට බාධ කරන්න හිටියේ නැහැ.

ඒත් මං පස්සේ දැන ගත්තේ මං තනි කරලා, ගෙදර යන්න ජෙට් එකක් හොයාගෙන තිබුණා.. එයා දවස් දහයකට සැරයක් ජෙට් එකේ නැගලා අම්මලව බලන්න ගියා..එයාගේ අම්මා මාව දැනන් හිටියා. ඒත් මං බැලුමක නැගලා මන්දාකිනියේ නැවතිලා ඉන්නවා කියලා දැනන් උන්නේ නැහැ.

මායි එයයි දවසක් දම්පාට වළාකුලකින් බ්ලුබෙරි අයිස්ක්‍රීම් එකක් අරන් කෑවා.. ඒකේ ෆොටෝ එකක් එයාගේ ජංගමේ වෝල්පේපර් එකට දාගෙන හිටියා. දම් පාට වළාකුලේ තිබ්බ රෙස්ටුරන්ට් එක හරියට ශ්‍රී ලාංකික ෆුඩ්ස් කඩයක් වගේ. එයාගෙ අම්මා හිතලා තියෙන්නේ ඇත්තටම ඒ ලංකාව කියලා. එයා වැරැද්ද නිවැරදි කරන්න ගිහිනුත් නැහැ.. කොහොම කොහොම හරි එයා ගෙදර යන එක අඩු කලා. මොකද එයාට ජෙට් එකට තෙල් ගහන්න එයාට සල්ලි තිබ්බේ නැහැ.  ඇත්තටම පස්සේ පස්සේ අපේ වියදම වැඩි වුණා. මොකද අපි ෆයිෆ් ස්ටර් හොටෙල් වලට යන්න පුරුදු වුණා පළවෙනි මන්දාකිනියේ ඉන්දෙද්දි. එහේ ලස්සන ෆයිෆ් ස්ටර් හොටෙල් තිබ්බා.

කන්ඩලම වගේ හැමතැනම ගස් එක්ක පොඩි වැවක් ඈතට පේන හොටෙල් එකක් තිබ්බා. අපි ඒකට තමයි වැඩිපුරම ගියේ.. කන්ඩලම ගියා වගේ ෆීලින් එකක අපි හිටියා..


ඒත් මං එක දවසක් ඒ ෆයිෆ් ස්ටර් හොටෙල් එකේදි, මාවයි එයාවයි එක පාරට දෙවනි මන්දාකිනයට වැටුණා. අපි හිතුවෙවත් නැති විදියට ඒක සිද්ධ වුණේ.. හදිස්සියේ.. දෙවනි මන්දාකිනය හරිම සුවපහසු තැනක්. දේදුනු පායලා, හොඳ සනීප කාලගුණයක් තිබ්බේ.. හරියට ස්විස්ටර්ලන්තය වගේ.. ලස්සන කියලා නිම කරන්න බැහැ.
,

ඔන්න ඔහොම අපි දෙවනි මන්දාකිනියේ නවාතැන් ගත්තා.. ඒ වෙනකොට එයා ගෙදර එක්ක තිබ්බ සම්බන්දතාවය හුඟක් දුරට නතර කරලා තිබුනේ. ඒත් එයා ෆයිබර් තාක්ෂණ ආයතනයකට කතා කරලා පොළවේ ඉඳන් ෆයිබර් රැහැන් වගයක් දෙවනි මන්දාකිනියට ඇදගෙන තිබ්බා. ඒ නිසා ඒ ෆයිබර් තාක්ෂණයට පින් සිද්ධ වෙන්න එයා ගෙදර එක්ක ජංගමයෙන් වීඩියෝ කෝල්ස් ගත්තා.. එයාගේ අම්මා, ඒ කියන්නේ මට මේ ලෝකේ වැඩියෙන්ම වෛර කරන තැනත්තිය ඇඬුවා කෝල් එකෙන්. අනේ පුතේ ගෙදර එන්න කියලා ඔයා ගෑණි ඔයාව රවට්ටන් ඉන්නේ කියලා. ඒත් එයා කිව්වා මං එයාට හුඟක් ආදරේ බව. මං එයාට උදේම නැගිටලා උයලා දෙන බවත්, දෙවනි මන්දාකිනියේ හිටියට ඔන්ලයින් තාක්ෂණය ඔස්සේ එයා ජොබ් එක කරන බවත්.. ඒයාට අම්මා කිව්වෙම මං එයාව රවට්ටන් ඉන්නවා කියලා. මං මුකුත් නොකියා නිහඬව හිටියා ඒ හැමවෙලේම.

එයා හුඟක් හොඳට ජොබ් එක කලා. ඒ නිසා එයාට හදිස්සියේ අපි හිතුවෙවත් නැති මොහොතක ප්‍රමෝෂන් එකක් හම්බුනා. ඒ නිසා එයා තීරණය කලා තුන්වෙනි මන්දාකිනියේ පදිංචි වෙන්න.. අපි ඉන් පස්සේ තුන්වෙනි මන්දාකිනියට යන්න ගත්තා. ඒක පළවෙනි මන්දාකිනයට ආපු විදිය වගේවත්, දෙවනි මන්දාකිනියට ආපු විදිය වගේ වත් පහසු වුණේ නැහැ. අපිට මහන්සි වෙන්න සිද්ධ වුණා.

අපි මහන්සි වෙලා තුන්වෙනි මන්දාකිනයම සල්ලි වලට ගන්න වැඩ කලා. ඒත් හුඟක් කල් තිබුණේ නැහැ ඒ මහන්සිය. එයාට ප්‍රයිවෙට් ජෙට් එකක් තියන සුරූපී මොඩ්ලර් කෙනෙක්ව සෙට් වෙලා තිබ්බේ හදිස්සියේ ආපු මිස් කෝල් එකකින්. ඒක මං දැන ගන්න කොට හුඟක් පරක්කු වැඩියි. මගේ බැලුමත් ඒ වෙනකොට හැකිලිලා තිබුණේ.
දවසක් රණ්ඩුවක් වුණා ඒ මොඩ්ලර් නිසා. එයා ගහපු පාරකින් මගේ බැලුම පිපුරුණා.


කොච්චර හයියෙන් බැලුම පිපිරුණාද කියනවා නම් ඒ ශබ්දය නිසා මන්දාකිනි තුනම දෙදරුවා. ඒව වල භූමිකම්පා ඇති වුණා..

අන්තිමට මාව වැටුණා. ඒ වැටිල්ල කොච්චර නරක ද කියනවා නම් මං පොළවත් හාරගෙන පොළවේ මධ්‍යයටම ගමන් කරනවා මට දැනුණා.. ටික ටික මට උණුසුම දැනුණා.. ඒක එන්න එන්න වැඩි වුණා.. අන්තිමේදී ලාවා ගඟක මාව ගිලුණා..


කුරුලු දඩයම-01

කුරුලු දඩයම 01

විෂ්මාර් මුකලානෙක හරියටම මධ්‍ය ලක්ෂ්‍යක විසල්ව වැඩුන මහ තරුණ නුග ගහක හිමිකරීත්වය හිමිව එහි උන්න තරුණ විහඟෙක්, දුර්ශාන්..

ඒ මහ විසාල මුකලානෙම කෙළිදෙලෙන් ජීවිතය ගත කරන තරුණ කෙල්ලන් සංගමයක නායිකාව කිශෝලි..

කිශෝලිගේ සංගමය කියන්නේ ඉතින් තුරුපත් රැක ගැනීමේ දූ කුමරියන්ගේ කණ්ඩායම.. ඒ කණ්ඩායමේ උන්න හැමෝගෙම බලාපොරොත්තුව වුනේ විෂ්මාර් මුකලානේ ලෝකයේ විශාලතම වන ලැහැබ බවට පත් කිරීම. ඒක ලෙහෙසි පහසු කටයුත්තක් වුනේ නැහැ. මොකද මිනිස් සත්වයා විෂ්මාර් වන ලැහැබේ දකුණු කොටසින් විනාශ කරමින් තිබුණේ. කිශෝලි හිටියේ වන ලැහැබේ උතුරු කොටසේ. කිශෝලිගේ සහචර රංචුව කියන්නේ, දවසකට පැල දහයකට උප්පතිය දීම එයාලගේ කාර්‍යය කියලා. ඉතින් අරුණෝදේ අවදි වුන වෙලාවේ පටන් කරන්නේ වන ලැහැබේ රූස්ස වෘක්ෂ වල බීජ එකතු කරන එක. ඒක කාලයක් කලාම ඔවුන් යනවා ඒවා පැල කිරීමේ ව්‍යාපෘතිය ආරම්භ කරන්න.

එහෙම ව්‍යාපෘතියක් කරන්න යන දවසක මේ තුරුපත් රැක ගැනීමේ දු කුමරියන් විඩා නිවන්න තෝර ගන්නේ දුර්ශාන්ගේ විසල් නුග ගස.

එදා ඇත්තටම දුර්ශාන් රාත්‍රී සාදයකට ගිහින් උන්නේ..

එදා සාදයේදී හැමෝම දුර්ශාන්‍ට අභියෝග කලා, ඊළඟ විවාහය දුර්ශාන්ගේ විය යුතු බවට.

"දුර්ශාන්.. ඊළඟ සාදය විශ්මාර් වල මධ්‍යයේ හරියටම..."

"ඒ කොහොමද සංධීර් ඒක වෙන්නේ...."

"ඊළඟ අවස්ථාව ඔබෙයි.." එක හඬින් හරිත පැහැ කුරුල්ලන් සැවොම හඬ නැගුවා.

ඇත්තටම දුර්ශාන් තමයි එතන කඩවසම්ම කුරුල්ලා. ඔහුගේ පමණයි අඩියකටත් වඩා පසුපස වරල දිගු වුණේ, අනෙක් හැමෝටම තිබුනේ කුඩා පියාපත් වරලක්.... දුර්ශාන්ගේ වරල හරිත කහ මිශ්‍ර වුන අලංකාර වර්ණයක්.. ඒ කඩවසම් බවට සමහර කිරිල්ලියන් වශීව උන්නේ.. සමහර කෝඩුකාරයෝ නම් ඒකට උන්නේ ඉරිසියාවෙන්. කොහොම උනත් දුර්ශාන් හරිම ආඩම්බර තේජසින් උන්න කුරුල්ලෙක්.. ඒ වගේම එතන උන්න හැමෝම පාහේ කිරිල්ලියක් සරණපාවාගෙන උන්නේ. ඊළඟ අවස්ථාව ඇත්තටම දුර්ශාන්ගේ

" මට තවම වුවමනා නැහැ. මේ තනි ජීවිතය සැපයි... "

දුර්ශාන් පැවසුවේ ආඩම්බරයෙන්... ඒත් තවම තම හදවත සසල කරවු කුරුලු කුමාරිකාවක් හමු නැති බව සිතමින් විශ්මාර් එක දිගට මීවිත, වීදුරු කිහිපයක්ම අවසන් කලා.

"මොකද දුර්ශාන් ඔබේ ජීවිතය.. තනි නිවහනක් එක්ක හොඳ නාඹර වයස... අඩුව එකම දේ සුන්දර කුමාරිකාවක්..."

"සිදු වෙන දේවල් අදාල විදියට සිදු වේවී..."

එසේ කියමින් දුර්ශාන් නිහඬ වුණා..
දුර්ශාන්ගේ නිවහනේ සිට හැතැක්ම තිහකට එහා තිබුණු, සදාහරිත කල්පයේ තමයි රාත්‍රී සාදය තිබුණේ.. ඒක සංවිධානය කර තිබුනේ දුර්ශාන්ගේ යහළුවෙක්.. ඒ තමාගේ විවාහය තිබුණ නිසා.
ඇත්තම කියනවා නම් දුර්ශාන් හොඳ කන බොන කුරුල්ලෙක්නේ... ඒ නිසා ඔහුට නිවහනට එන්න හැකි වුනේ නැහැ. ඔහුගේ තනියට සංධීර්, පවත්, අල්කේෂ් උන්නා.. ඔවුන්ටත් වැටුන වැටුන තැන නින්ද ගිහින් තිබුණේ.. ඒ සදාහරිත කල්පයේ මහ රූස්ස ගසක මුල.

ඊළඟ දවස උදා වුනා. දුර්ශාන්ගේ යහලුවන් සියල්ලම දුර්ශාන් විසල් නිවහන කරා ඇදෙන්න වුනේ කාලෙකින් හමුවීමක් නොමැති වූ බැවින්..
නිවහනට යන විටත්, එතැන ආගන්තුකයන්ගේ ආක්‍රමණය සිදු වී හමාරයි.

ලස්සන උදෑසන කිරිල්ලියන්ගේ ගී රාවයක් තමන්ගේ නිවහන දෙසින් ඇදෙන්නට වුයේ කෙසේද යන්න කල්පනා කරමින් දුර්ශාන් , සේම ඔහුගේ කණ්ඩායම වන ලැහැබේ මධ්‍ය ලක්ෂයට ඇතුල් වුණා. ලස්සන කිරිල්ලියන් ගී ගයමින් තමගේ පාදයේ බීජ පුරවා ගත් පැසවල් එල්ලගෙන උන්නේ. සමහරුන්ගේ කුරුලු හොටයෙන් ඒ බීජ සහිත පැස එල්ලිලා තිබුණේ
මේ කුමන කාර්‍යක්ද කියලා හිතමින්, නමුත් කිසිඳු අවසරයකින් තොරව තමන්ගේ ඉසව්වට පැමිණ කිරිල්ලියන්ට ගෝරනාඩු කරන්නට දුර්ශාන් ඉදිරියට ගියා..

"ඔබ කවුද, අනවසරයෙන් මගේ නවාතැනට පැමිණෙන්න..."

"ඔබගේ නවාතැන!!!... හහ්හහ් හහ්..."

හරිම උද්දච්ඡ ලීලාවෙන් හිනා හඬ නැගුවේ එතැන හුන් ලස්සනම කිරිල්ලිය..  ඒ තමයි කිශෝලී...

"ඔබ නොදන්නවා වුණාට මේ මගේ නවාතැන.. මෙතරම් පිරිසිඳුව, පිලිවෙලට තියන මේ නවාතැන ඔබ සිතුවාද, ඔබේ පාරම්පරික නවාතැන් පොලක් කියා..."

කිරිල්ලියගේ උද්ධච්ඡ සිනහවට කෝප වුන දුර්ශාන් ගෝරනාඩු කලා...

" ඔබ මෙහි සිටියේ නැහැ, අවසර ගන්න..."

"මම මෙහි නොසිටි නම් ඔබ සදාකල් මෙතැන? එසේද.."

දුර්ශාන් තම දිගු වරල සොලවමින් ගෝරනාඩු කලා. කිශෝලි කිරිල්ලියක් වුවත් දුර්ශාන්ට දිනන්නට අවස්ථාවක් දෙන්න සූදානම් වූණේ නැහැ.

"මේ ගස් වැල් වලට තනි හිමිකාරයෝ නැහැ. මේ හැම ගහක් වැලක්ම අපේ. "

කිශෝලි එහෙම කියනකොට දුර්ශාන්ට දෙන්න පිලිතුරක් තිබුනේ නැහැ. ඒ නිහඬතාවට පිලිතුරක් දෙන්න කිශෝලි නැවතත් කතාව ආරම්භ කළා.

"සමහරවිට මේ වෘක්ෂය අපි වවපු එකක් වෙන්න පුලුවන්. මොකද අපි තමයි,තුරුපත් රැක ගැනීමේ දූ කුමරියන්ගේ කණ්ඩායම. අපි දැන් අවුරුදු සියයකටත් වඩා පෙර සිටන් තුරුපත් වැවීමේ කර්තව්‍යය සිදු කරන්නේ.  අපි දැනුත් යන්නේ ඒ කාර්යයටමයි."

මේ දිනය කොහොමටවත් දෛවෝපගත දිනයක් වෙයි කියලා දුර්ශාන් සිතුවේ නැහැ.

එකතු කල බීජ තම පැසේ සඟවගෙන මහත් අපහසුවෙන් නමුත් ඉතාම සන්තුෂ්ටියෙන් සිටින කිරිල්ලියන් දුටු දුර්ශාන්, තමා මෙන්ම තමන්ගේ යහළුවන් කිසිදා මෙවැනි ඵලදායී කර්තව්‍යක් සිදු කර නොමැති බවත්, කවදාහෝ මෙවැනි දෙයකට තමනුත් සහභාගී විය යුතුබව දුර්ශාන් සිතුවා.

මේ තමයි එහෙනම් සුවිශේෂී නිර්භීත කිරිල්ලියන් කණ්ඩායම...එසේ සිතුවත් දුර්ශාන්, එලෙස පැවසුවේ නැහැ......

"අපි මේ යන්නේ දකුණු කොටසට.. මම නම් හිතන් නෑ ඔබ මෙතැන සතුටින් සුවපහසුවෙන් උන්නත් හෙට අනිද්දා වෙනකොට මේ සුවපහසු වෘක්ෂයවත් ඉතිරි වෙන්නේ නැහැ කියලා ඔබ දන්නවා ඇති කියලා."

කිශෝලි එසේ පැවසුවේ තම පියාපත් ගසමින්. කිසිවක් නොදැන හුන් දුර්ශාන් නිහඬවම උන්නා.

"ඔබට තුති නොදැන හෝ අපිට නවාතැන් සැපයුවට.. අපි යනවා.." නැවත වතාවක් සියහඬ අවදි කල කිශෝලි දුර්ශාන් ඇතුළු තරුණ කඩවසම් කුරුල්ලන්ට සමු දුන්නා.

ඔහු දැන සිටියේ නැහැ, මේ කිරිල්ලියන් තමා සිතනවාටත් වඩා නිර්භීත බව...

දු‍ර්ශාන් දවස් කිහිපයක් ගෙවා දැමුවේ හරිම දුර්වලව.තමන්ගේ මේ දුර්වල ස්වභාවයට හේතුව සිතා ගන්නටත් නොහැකිව කියාගන්න බැරි රිදුමක් පපුවේ මැද්දෑවට වෙන්න තියාගෙන කල්මැරුවා..

---------------------------------------

ඉදිරියට >>>>


මනමේ කුමරි 03- අවසාන කොටස.

 

ගේට්ටුවෙන් එලියට එද්දීම මට ත්‍රීවීලර් එකක් හම්බුනා. මං ඒකේ නැගලා එක්ස්ප්‍රස් හෝල්ට් එකට ගියා...


මං හෝල්ට් එකට ඇවිත් විනාඩියක් ගත වුණේ නැහැ.. ඔහු ආවේ මෝටර් බයික් එකක යාලුවෙක් එක්ක.. ලොකු බෑග් එකක් ඔහු අතේ තිබුණා. මං නොදැක්ක ගානට හිටියේ මට ඔහුට ප්‍රතිචාර දක්වන්න නොතේරුණ නිසා..


එයා මාව ෆ්ලෝ කරලද. 


මට තේරුණේ මාව ක්ලාන්ත වෙනවා වගේ... මං හෝල්ට් එකේ බංකුව උඩින් වාඩි වුණේ කරකියාගන්න බැරුව..


"ඇයි නංගි....?" ඒ එයා... කලබලෙන් වගේ එයා ඇහුවේ මගේ වෙනස දැකලා වෙන්න ඇති..


"දැන් හොඳද...?" මගේ ඇස් ඉදිරිපිට හිටියේ එයා.. මට නිරුවත් වුණා වගේ හැඟීමක් ආවේ.. 


මං හිටියේ බඩගින්නේ කියලා දැනන් හිටියට ෆේන්ට් වෙයි කියලා මං හිතුවේ නැහැ.. මං හෝල්ට් බංකුවේ යන්තම් වාඩි වුණාට පස්සේ කිසිම දෙයක් මට මතක නැහැ. මං හිටියේ වේදනාව අමතකව ගිය සිහිසුන් පිලිමයක්ව...


"මට ගෙදරට ගිහින් දාන්නවෙයිද.?"


මං දිහා බලන් මනමේ කුමරා හිනා වුණා...


ඒවෙලාවෙම ආපු කොළඹ ඒසී එකක් නතර කරගත්ත එයා මාව ඇදගෙන නැග්ගේ කිසිම ස්ට්‍රේන්ජර් ස්වභාවයක් නැතුව... මාත් ඔහුට අවනත වෙලා හිටියා වගෙයි.


ළඟම හිස් අසුන් දෙකක් තිබ්බේ වාසනාවටද නැත්තම් අවාසනාවකට ද කියන්න මං දැනන් හිටියේ නැහැ..


තිහාරිය... ඔහුම ටිකට් දෙකක් තිහාරියට කැඩුවේ ඇයි කියන්න මං දැනන් හිටියේ නැහැ...ඔහු අපේ ගෙදර එනවද... ඔහු දන්නවද ඒ කියන්නේ අපි දැන් ගාල්ලේ නෙවෙයි ඉන්නේ කියලත්.  ඒ වගේම තිහාරියේ කියලත්.


සීතාව රාමා බලන්න එනවා වගේද ඔහු එන්නේ....


රෝස්ට ජැක් ආදරේ ප්‍රකාශ කලා වගේ හැඟීමක් මට ආවේ...


මං අම්මට කෝල් කලා... මං පේරාදෙණියෙන් නැග්ග බව කියන්න..


"මේ කිරි පැකට් එක බොන්න.." අයිතියක් තියනවා වගේ මනමේ කුමරා මට කිරිපැකට් එක දික් කලේ... මාත් සුවච කීකරුව ඔහුට කිරි පැකට් එක කිසිම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමකින් තොරව බිව්වා.


" ඇයි ෆේන්ට් උනේ කාලා හිටියේ නැද්ද...?"


"හ්ම්..."


"නංගි ඇයි බය වෙලා දිව්වේ... "


එයාට ඕන වෙලා තිබ්බේ මා එක්ක කතා කරන්න.. මට මොනව වෙලාද කියන්න මං දැනන් හිටියේ නැහැ... 


"නංගි.. මං ගැන හිතන්නේ මොනවද...."


ඔහු අසන්නේ කුමක්දැයි මට තේරෙන්නේ නැත.. මා ඔහු ගැන කිසි දෙයක් දන්නේ නැත. මා දන්නේ මගේ හිත ඔහුට ආදරය කරන බව පමණි.. 


"මොකද්ද.. ලාරා අයියේ.. ඔයා ගැන මං මොනව හිතන්නද..."


"ඒක තමයි..." එහෙම කියලා හුඟක් ගැඹුරට සුසුමක් හෙලුවා.. ඒ සද්දෙට නාව ඇදිලා ගියා වගෙයි..


ඒ ඇස් මගේ ඇස් වලට එබිලා ඇහුව විදියේන් මාව පිච්චිලා ගියා.. මට ඒ ඇස් දිහා බලන් ඉන්න පුලුවන්කමක් තිබුනේ නැහැ.. මගේ තිබුණ හැම ශක්තියක්ම අවසන් වුණා වගේ හැඟීමක් මට දැනුනේ. මට මේ අවස්ථාවෙන් පලා යන්න වුවමනා වුණත් හැමදේම මාව හිර කරලා තිබුණේ.. මගේ උගුර කට වේලිලා ගියා.. මං ඇස් බිමට හරවන් හිටියා..


ඒ වෙද්දි පිලිමතලාව හරියේ.. තව හුඟ දුරක් තියනවා මට බහින්න.. එතකම් මං මේ අවස්ථාව මඟහැර යන්න ක්‍රමයක් නැහැ. 


"මං දන් නැහැ..." හුඟ වෙලාවකට පස්සේ මං උත්තර බැන්දා. 


මං ඇස් පියන් නිදා ගන්න හැදුවේ බොරුවට.. මට ගැලවෙන්න වෙන ක්‍රමයක් මතක් වුන් නැති නිසා.. 


ඔහු ටික වෙලාවකින් මං නිදි  හිතන්, මගේ ඔලුව අත ගාන්න පටන් ගත්තා.. හරිම ආදරෙන් ඒක කලේ.. මට ඉවස ගන්න බැරි වුණා.. ඇත්තටම කිව්වොත් මට නින්ද නොගිය එකට ආස හිතුනා.. ඉන් පස්සේ ඔහු මගේ උරහිසට ඉහලින් ඔහුගේ අත දාලා මගේ හිස ඔහුගේ උරහිසේ රඳව ගත්තා.. ඉන් පස්සෙත් දිගින් දිගටම ඔහු මගේ ඔලුව අත ගගා හිටියේ... 


"දැන් නැගිටින්න, නංගි.. ගෙවල් ළඟයි.." එහෙම හරිම හෙමින් කියද්දි මං ඇහැරුණේ.. එතකොට මං ඔහුගේ තුරුලේ හිටියේ.. මට ලැජ්ජ හිතුනා.. පොළව පලාගෙන යන්න හිතුණා.. 


"මං දැන් ඔයාට දෙයක් කියන්න යන්නේ.. තව ඉවසන් ඉන්න බැරි නිසා... " මං ඒ ඇස් දිහා බලන් හිටියා.. මං අහන්න බලන් හිටපු දේ කියන්න යනවා වගෙයි..


නංගි මං ඔයාට කැමතියි..මං බලන් හිටියා.. එහෙම කියයි කියලා...


"මට ස්කොල් එකක් හම්බෙලා තියෙන්නෙ  නංගී ස්පෙෂල් ට්‍රේනින් එකකට ජැපෑන් වලින්.. මගේ ඉනොවේෂන් එකට.. කවුරුත් දන්නේ නැහැ. ප්‍රොෆෙසර් සුදත් මට ඒක හදලා දුන්නේ.. මං රිසාල්ට් එනකම් ඉන් නැහැ නංගී. නෙක්ස්ට් වීක් එකේ යනවා.."


මං ඒ ඇස් දිහා බලන් ඉන්දෙද්දි එයා එහෙම කියලා දැම්මා..


ඇත්තටම මට සතුටක් දැනුනා.. මගේ ඇස් දිලිසෙන්න පටන් ගෙන ආයෙත් කළු වලාවකින් වැහුනා.. ඒත් මං බලාපොරොත්තු වුණ දේ කවදා අහන්න පුලුවන් වෙයිද.. ඒ කියන්නේ මෙයා ලංකාවෙනුත් යනවා...

මං බිම බලා ගත්තා...


" කන්ග්‍රැජුලේෂන්ස්..." එහෙම කිව්වේ නොකියා බැරි කමට... 


"' ඔයාට දුකද..?"


"'මං දුක් වෙන්නේ ඇයි... සතුටුයි මට... ඔයාට හොඳ චාන්ස් එකක් ලැබිලා තියෙන්නේ.. ඔයාට ට්‍රේනින් එක ඉවර වෙලා ජොබ් එකකුත් ලැබේවී..."

මං බිම බලාගෙන බොරුවක් කියගෙන ගියා. එයා නවතීවී.. එහෙම ස්ටේබල් වෙයි..

එක අතකින් එයා සතුටින් ඉඳීවී.. ජීවිතය ජයගෙන...


මං හැරිලා බලද්දි ගෙවල් ලං වෙලා. අම්මට කෝල් කලෙත් නැහැ.. 


" මං ගෙදරට කෝල් කලේ නෑනේ.."


"අම්මා කෝල් කලා මං ආන්සර් කලා.."


කිසිම ගාණක් නැතුව ඔහු කියලා දැම්ම..


මාව ගිනි ගත්තා වගේ හැඟීමක් ආවේ...


ඒත් මට අම්මට කෝල් කරන්න ඕන වුණත් මට ඒකට ශක්තියක් ආවේ නැහැ...


මං අයියට කතා කළා. අයියා කිව්වේ පාරේ ඉන්න බව.


"'නංගි... මගේ කතාව ඔයා අහන් නැද්ද..."


"'මට කියන්න දෙයක් නැහැ අයියේ.."


මං මොනවා කියලා කියන්නද.. මනමේ කුමාරයට මං කැමති කියන්නද.. නැත්තම් දැක්ක දවසේ ඉඳන්  අපිව රැග් කරපු ලාරා අයියට කැමති කියන්නද...


"' නංගි මේ බලන්න.. මට තව ඉවසන්න අමාරුයි... අවුරුදු තුනකට වැඩි, මං ඔයාව දැනගෙන.. ඔයා කැම්පස් එකේ කරපු කියපු හැමදේටම මං ඇහැ ගහගෙන හිටියේ... නංගි.. මං දිහා බලන්න.."


බිමට හරවන් හිටපු මගේ මුහුණ එයාගෙ පැත්තට හරවලා, එයා මගේ ඇස් දෙකට එබුනා...


"'මං ඔයාට ආදරෙයි.. මට රට යන්න ඉස්සෙල්ලා ඔයාට මේක කියලා මට ඔයාව මගේ කරගන්න ඕන වුණා.."


මට කියන්න දෙයක් ඉතිරි නොකරම එයා කියලා දැම්මා...


ඇත්තටම මනමේ කුමාරයා ....

මට ආදරේ කරනවා... මට විශ්වාස කරන්න බැහැ..


_________________________________________


අවසානයි...


මනමේ කුමරි 02

පළමු කොටස මෙතනින්.


මේක හීනයක්ද. මනමේ කුමරු මගේ ඉදිරියේ...  ඔහු ඔටුන්න ගලවා ඇත. නමුත් ඒ වස්ත්‍ර ඉවත් කොට නැත. තවමත් රුධිරය ලෙසට රතු පැහැ දියරයක් ඔහුගේ ළය මතය. 

"ලේ..." මගේ ඒ වචනෙන් ඔහු සිනාසෙන්නට විය.. නමුත් මා සිටියේ බය වී සේය. දුක භය මගේ මුහුණේ ඉරියව් වලින් ඔහු හඳුනා ගන්නට ඇත. 

"ලේ නෙවෙයි ළමයෝ තීන්ත.." ඔහු පැවසුවේ සිනහසෙමින්‍ ය. මට පොලව පලාගෙන යන ලැජ්ජාවක් දැනුනේ ඔහුගේ හිනා හඬ විසිරෙද්දී...

"ආ... මේ බෙලි මල් එක බොන්න.. මං හකුරු කෑලි දෙකක් ඔයාට ගෙනාවා..." ඔහු මගේ අතට බලෙන් බෙලිමල් එක දුන්නා.. 

"මොකද නිකම් ගල්භූත වෙලා.. "

"එහෙම නැහැ.. " මං අපහසුවෙන් කියාගත්තට, ඔහුට මගේ වෙනස හඳුනා ගැනීමට අමාරු නැති බව මං දැනන් හිටියා.

මං බෙලි මල් එක අරන් නැගිට්ටා. ආයෙත් මට මනමේ නාට්‍ය බලන්න බැහැ. මනමේ කුමරු මැරෙනවා බලන්නේ කෙසේද..

" කොහෙද යන්නේ?"  මගේ බාහුවෙන් ඔහු අල්ල ගත්තේ හරිම තද විදියට. ඇත්තටම මට රිදුනා..

"ආව්..." මං ඇඹරුනේ රිදුන නිසා..

" ඕ... සොරි සොරි.." මනමේ කුමාරයා බය වෙලා..

" මං යනවා හොස්ටල් එකට.. තැන්ක් යූ.." මං මගේ අතේ තිබ්බ බෙලි මල් එක පෙන්නලා ස්තූති කලා..

"යන්නෙපා...!"

ඔහු එහෙම කිව්වා වුණත් මං ආයෙත් හැරෙන්න කියලා මගේ හිත කිව්වේ නැහැ. මගේ ආඩම්බරකම ඉදිරියට ඇවිත් තිබුණා.  මං නෑසුන ගානට ඉක්මනින් එතනින් එලියට ආවා.. එතකොට ඊළඟ ෂෝ එකට කට්ටිය එලියේ රැස් වෙලා හිටියා.. මං නිශාලා උකොහෙද කියලා හෙව්වේ නැහැ. එහෙම්මම කාමරයට ආවා.. හෙටින් වැකේෂන් පටන් ගන්නවා.. හවස බස් එකේ ගෙදර යන්න හිතාගෙන හිටියත්, මට ආයෙත් ඔහුව බලන්න වුවමනා වුණා. මගේ හිත හිටියේ සීතල යුද්ධයක. හදවතේ එක අර්ධයක් පැවසුවේ ඔහුව අවසාන වතාවට හමුවන්න කියලා. අනික් අර්ධය ඒ යෝජනාවට කිසිසේත්ම කැමත්ත දුන්නේ නැහැ..

මං හැමදේම අමතක කරලා බඩු පැක් කලා. මං නිශාට මැසේජ් එකක් දැම්මා. මං ගෙදර යන බව කියන්න.. ඒ වෙනකොට මනමේ දෙවනි ෂෝ එක ඉවර ඇති. රෑට තියන පාර්ටි එකට කට්ටිය ලැහැස්ති වෙනවා ඇති. ඒක තිබ්බේ නෙට්බෝල් ස්ටේඩියම් එකේ නිසා නිශාට හොස්ටල් එකට එන්න වෙලා . ඇය කෝල් කලා මගේ මැසේජ් එක ගියපු වහාම. 

" පිස්සු කියවන්න එපා.. පාර්ටි එකට ඉඳලා හෙට උදේම යමු.. "

"බැහැ නිශා මං ගෙදර යනවා..."

"ලාරා අය්..........."

නිශා ඔහු ගැන කියන්නට ගොස් කතාව නැවැත්තුවා.. ඊළඟ වචනය කියනකම් මං බලන් හිටියා.. තත්පර කිහිපයක් ගත වෙන්න ඇති... ඒ නිහඬ බව දරාගන්න බැරිවුණා.. 

"නිශා...."

ඒත් කතාවක් නැහැ...

"මං එනකම් ඉන්න. පොඩි දෙයක් තියෙනවා කියන්න...."

"අහ්..."

"හරිද ඉන්නවද...."

"හරි.. ඉක්මන්ට එන්න.. "

මං ෆෝන් එක කට් කරලා ඇඳේ වාඩි වෙලා කල්පනා කලා.. ලාරා.. ඒ ඔහුය.. ඔහු ගැන නිශා කියන්නට තැත් කලේ කුමක්ද..  මට නිශා එනතුරු ඉවස ගන්නට බැරි වුණා.. ඔහු ගැනද කියන්න දෙයක් තියෙනවා කිව්වේ.. මගේ මුලු ඇඟම ගැහෙන්න ගත්තා.. වතුරෙන් ගොඩ දාපු මාලුවෙක් වගේ...

ඇයට එන්නට විනාඩි දහයකට වඩා ගත වෙනු ඇත.. 

ලැප් බෑග් එකත්, ඇඳුම් බෑග් එකත් නැවත මගේ කුඩා හෑන්ඩ් බෑග් එකත් දෙවනි වතාවට චෙක් කරන්නට සිතුවේ මං ඉන්න විපර්‍යාසය එක්ක මා අවශ්‍යම බඩුවක් මඟහැර යන්න ඉඩකඩ වැඩි නිසා... 

"හංසි..." නිශා ඉතා ඉක්මනින් පැමිණියාය. 

"ඇයි හදිස්සියේ යන්නේ..?"

"ම්.. අම්මා එන්න කිව්වා." මම බොරුවක් කිව්වෙමි. 

"දැන් ගියොත් රෑ වෙනවනේ..."

"අයියා ඒවී එක්ක යන්න නුවර පාරට. අනික පැය හතරයිනේ.."

ඒ සමඟම නිශාගේ ෆෝන් එක රින්ග් වෙන්න ගත්තා.

එහෙනම් ඔයා පරිස්සමෙන් යන්න... තත්පර කිහිපයක කෝල් එකෙන් පස්සේ ඇය කිව්වා.. කෝල් එකේ මොනවා කිව්වද කියන්න මට තේරුනේ නැහැ.. ඒත් නිශා ගේ මුනේ තිබ්බේ හොර පෙනුමක්. ලාරා අයියා නැත්තම් මනමේ කුමාරයා ගැන කිසිම දෙයක් නිශා කිව්වේ නැහැ... මං බලන් හිටියේ දැන් මොනවාහරි කියයි කියලා ...

ඒත් නිශා මුකුත් කිව්වේ නැහැ.. 

මං බලාපොරොත්තු සුන් වෙච්ච හැඟීමෙන් හොස්ටල් එකෙන් එලියට ආවා.

ඉදිරියට >>>


මනමේ කුමරි.. 01


මං කැමති වුනේ නැහැ මනමේ කුමාරයා මැරෙනවට. මට වුවමනා වුනේ මනමේ කුමරියම වෙලා වැද්දව මරන්න, අවසානේ වෙනස් කරන්න... මොකද එයා මැරෙනවා මට බලන් ඉන්න බැරි උනා. ප්‍රේක්ෂකාගරයේ හිටපු මගේ හුස්ම හිරවෙනවා වගේ දැනුනා. මං පුටුවටම ඇලිලා හිටියේ. මගේ පිට කොන්දත් පුටුවට ඇලිලා.. ඇස් පිය සැලුන් නෑ.. මං එයා දිහාම බලන් හිටියා. මනමේ කුමරා දිහා... එයා එහෙම නාට්‍යයට වුණත් මෙහෙම මැරෙනවා බලන් ඉන්න බැරි මට කවදාවත් එයාව හිමි කර ගන්නවත් බැරි වෙනවා කියලා මං දැනන් හිටියා.. ඒක බගාදා හොඳයි කියලා මං මගේ හිතට කිව්වා.. හදිස්සියේ එයාට අසනීපයක්වත් හැදුනොත් මගේ ඉදිරිපිට මටම සිහිය නැති වෙයි වගේ..


"මොකෝ බන් අඬන්නේ.."
නිශා මගේ අතට ගැහුවා.. මාව උඩ ගිහින් බිම වැටුනා වගෙයි.. කුමක් කියන්නද කියල හිතුනෙත් නැහැ. කඳුලු වැක්කෙරිලා ඒක පිහිද ගන්න ඕන කියල වත් දැනුන් නෑ.. අඩුම තරමේ මට පණක් තිබුනේ නැහැ වගේ..

පේරාදෙණියට ආපු මුල්ම කාලේ , එයා තමයි අපිව රැග් කරන්න ආවේ.. තව කිහිප දෙනෙකුත් සමඟ. සමහරු මගේ කොණ්ඩෙට එක එක ඒවා කියලා බනිද්දි, එයා හැදුවේ හැමොගෙන්ම මාව බේරගන්න.. ඒත් එයා බේරනවා වගේ ඇවිත් මට බනින්න ගත්තා. එයා බනින්න ගත්තම මාව ගැස්සෙනවා. සමහර දවසට කඳුලු බේරුණා. මං ඒවා හංගගෙන හිටියා. නැත්තම් තව බැනුම් අහන්න වෙන නිසා.

ඒත් දවසක් මට බනින කොට වුණ සිදුවීමක් පිලිබඳ යෙහෙලියන් විහිළු කලේ මට මගේ හැඟීම් අමත කරන්න බැරි විදියට.  ඒ සිදුවීමෙන් මං තේරුම් ගත්තා, මගේ ප්‍රේමය එයම බව.. 

"උඹේ කඳුලු දැකලා ඒ අයියට බනින්න ඕනා ඊළඟ වචනෙ ලොප් වෙනවා බන්. ඒක හොඳයි. එතකොට අපිව රැග් වෙනවත් අඩුයි. උඹව රැග් කරන්න ගන්නවා නම් හොඳයි හැමදාම මුලින්."
නිශා, පියුමි හැමෝම මට ඒක කියලා තියනවා.. ඒත් එයා දිහා මං කෙලින්වත් කවදාවත් බලලා තිබුනේ නැහැ.. 

ඒ වගේම කවදාවත් ඔහු ඒ පිලිබඳ නාම මාත්‍රයක ඉඟියක් මගේ තුන් වන වසර අවසන් වනතුරුත් කර තිබුනේ නැහැ.. 

කහොමත් පියුමි නිශා තරම් පැහැපත් නැහැ.. මං තලෙලු කෙල්ලෙක්.. ඒත් එයත් මට වඩා සුදුයි.

" උඹ එතකොට ගාල්ලේ.."

"හ්ම්"

"ඇයි උඹ බකමූණෙක්ද හ්ම් ගාන්නේ...... බකමුණී..."

"නැහැ."

"තෝ දන්නේ නැද්ද පහිඳි ජ්‍යේෂ්ඨ උතුමන්ට ගරු කරන්න."

"දන්නවා ජ්‍යේෂ්ඨ උතුමනි."

මං බයෙන් වගේ මුමුණද්දි, ඔහු ආයේ මා ඇමතුවේ පෙරටත් වඩා නපුරු විදියට.

"දන්නවා නම් ජ්‍යේෂ්ඨ උතුමන් වන්දනා කරන ගාථාව කියලා වැඳපන්"

මම එහෙම ගාථාවක් දැන සිටියේ නැත. එමෙන්ම අදටත් දන්නේ නැහැ.

අඬන්න බලන් හිටියට අහස කළු කරගෙන වැස්ස ආරම්භ කරමින් තිබුනි. කඳුලු දැක්කා නම් නැවත බැනුම් අහන්න වන බව දැන සිටියෙමි. නමුත්, පුදුමය නම්,ඒ බව දුටු ඔහු මට කිසි දෙයක් නොකියා අපිව පැන්නුවේය.

"දැන් පල, පස්සේ අල්ල ගන්නම්.. ගාථාව පාඩම් කරගෙන තියා ගන්න."

නමුත් ඉන්පසු කිසිදිනෙක ඔහු නැවත එම ගාථාව ඇසුවේද , නැවත වත් කරන්නවත් පැමිණියේ නැත.
වත් කාලයද අවසන් විය.

වත අවසන් උනේ කාඩ් දැමීමෙන් පසුය. කාඩ් දැමීමට පෙර තමන් වේදිකාවට නැග තමා ගැන විස්තරයක් කල යුතුවිය. පසුව තමාට ඒ වනවිටත් කාඩ් එකක් ලැබී නැත්තම් කාඩ් එකක් ලැබේ. කාඩ් එකක් ඒ වනවිටත් ඇත් නම් කාඩ් එකද කිව යුතුය. මා මගේ විස්තරය කියා අවසන් වූ පසු, මගේ කාඩ් එක දැන ගැනීමට බලා සිටියෙමි.

" උඹේ කාඩ් එක මොකද්ද "

මට ගාලු කුමාරි කියලා කාඩ් එක පට බැන්ඳෙත් එයාමයි. සමහරුන්ට නැට්ටිච්චි, කටුස්සි, වගේ කාඩ් දාද්දී මට දැම්ම කාඩ් එකට මං දොහොත් මුදුන් තියලා එයාට හිතින් වැන්දා.. කාඩ් එක මට කැම්පස් එකේ ඉන්නකම් කියන නමනේ. සමහර විට කැම්පස් අවුට් වුනත් ඒ නමම කියන වෙලාවල් තියෙනවනේ පුරුද්ද නිසා.. කැත නමක් උනා නම් එපා වෙනවනේ..

මනමේ කුමරු මැරී තිබුණා.. වේදිකාව මත ලේ විසිරිලා තිබුණා.. මනමේ කුමරි දුකින් වැලපෙමින් හිටියා.. ඒත් ඇත්ත මනමේ කුමරි හිටියේ ප්‍රේක්ෂකාගරයේ... 

ටික වෙලාවකින් මනමේ කුමරිය වැද්දා සමඟ යන්න පටන් ගත්තා... ඒත් වැද්දා ඇයව හැර ගියා...

ඒ වෙනකොට නාටකය අවසන්ව තිබුණා..

සියල්ලම බෙලි මල් දන්සලට ගිහින් තිබුනේ මාව ශාලාවේ තනි කරලා. පෝලිමේ ඉන්න අකමැති නිසා බොහෝ දෙනා ඉක්මනින් පෝලිමේ මුල අල්ල ගන්න දුවන්නේ.. ඒත් මගේ කල්පනාව දුර ඇදී තිබුණයින් මට නැවත බෙලිමල් බොන්න යන්න සිතුණේ නැහැ. අදින් පසු ඔහුව මට ආයෙත් දකින්න නොලැබේවී.. 

මට වුවමනා වුණෙ ආයෙත් මනමේ නාට්‍ය බලන්න. දෙවනි ශෝ එක තව පැය එකාමාරකින් ආරම්භ වේවී.. ඇත්තට මට අවශ්‍ය වෙලා තිබ්බේ මනමේ කුමරයව මගේ හිතේ නිදන් ගත කරන්න. ඒ දර්ශන හිතේ දෘඩව තැන්පත් කරගන්න. අමතක නොවන ලෙසටම..

ඒ වගේම මට අවැසි වුණේ මගේ මනමේ කුමාරයා එක්ක කාත් කවුරුත් නැති වනයකට ගිහින් ප්‍රේමයෙන් දිවි ගෙවන්න.. ඒත් වැද්දෙක් ඇවිත් මනමේ නාට්‍යයේ වගේ නොවිය යුතු දෙයක් වුණොත්.. මං බය වුණා..

ඇත්තටම  මනමේ කුමරිය මා වූණා නම් කොහොම මා\"තින් සිදුවූ වරදට මටම සමාව දෙන්නද...මට කවදාවත් ඒ විදියට කියන්න බැරි වේවී.. මම ඒ සැනෙන්ම වැදි රජුගේ කඩුව පැහැර ගෙන සියදිවි නසා ගනිවී. නැතුව කොහොම වැද්දා සමඟ යන්න හිත හදා ගන්නද..

“මා ප්‍රිය සැමියා මරුමුව වැටුණා -

කිම ද කළේ ඔබ මේ අපරාදේ

යහතින් සිටි ඔහු ඔබ ඇන මැරුවා -

මේ ඔබ දෝසා - මේ ඔබ දෝසා”

එසේ  වැදි රජුගේ දෝෂාරෝපණය කිරීම ඇත්තටම වැරදියි.. වරද තිබුණේ කුමරියගේ අතේ.. 

"ආ.."

මගේ ඇස් ඉස්සරහා මං වෙනුවෙන් බෙලි මල් කෝප්පයක් දික් කරන්. කවුද... මං හිතුවේ නිශා කියලා.. ඇත්තටම ඒ මනමේ කුමාරයා.. මම දකින්න ආසාවෙන් හිටපු මනමේ කුමාරයා.. 


මතු සම්බන්ධයි.


කුරුලු දඩයම 02

  කුරුලු දඩයම 01 දවසක් උදෑසනක දුර්ශාන් සොයා ආවේ දුර්ශාන්ගේ හොඳම මිතුරෙක් වන සංධීර්. ඔහුට පුදුමයි මේ දුර්ශාන්ගේ වෙනස.  "ක්‍රිශෝලියි ඒකිග...