සුනාමි.

සුනාමියට අවුරුදු 13 යි...
හැමෝම මොනවා හරි ඒ දවස ගැන පෝස්ට් පල කරාවී..
මටත් නිකම් ඉන්න බෑනේ ෆ්‍රෙන්ස්.. ඒ නිසායි මේ ලියන්නේ.
නිකමට මෙතනින් ගොඩවෙලා සුනාමි අත්දැකීමක් විඳ ගන්න ආරාධනා කරනවා. මේ කතාව මං බ්ලොග් එක පටන් ගත්තු කාලේ දාපු එකක්.... හුඟ වෙලාවට ෆ්‍රෙන්ස් ඔයාලා කියවලා නැතුව ඇති....

අම්මා..




දින පොත 1
Day -25

අද දිනය මට මතක නැහැ.. ඇත්තටම මට මතක් කල යුත් නැහැ. අද කිව්වට ඒ අදම නෙවෙයි. සමහර දේවල් තියනවා ඒවා මතක් කරන්න බැහැ.. මට තනියි අම්මේ හුඟක්...

ඇත්තටම අද කියන දවසේ මං අම්මාගේ බ්ල්වුස් එකක් තුරුලු කරන් ඇඳේ ගුලි වෙලා හිටියා.. ඒ සුවඳ... අම්මගේ දාඩිය සුවඳ.. මට අම්මා මගේ ළඟම බව මතක කලා. මීට වඩා ලියන්න මං අකමැතියි..

දින පොත 1
Day - 32

මං අද උදේට ඉව්ව පරිප්පු සහ හාල්මැස්සො. උදේට විතරයි කන්න පුලුවන් වුනේ.. තාත්තා ඇයව එක්කගෙන ඇවිත් තිබුනා.. ඒ නිසා මං සමන්ගේ ගෙදර ගියා.. සුසිමා නැන්දා මට දවල්ට කවන්න හැදුවත් මං කෑවේ නැහැ. මං කලේ නිදා ගත්ත එක දවසම.

දින පොත 1
Day - 33

ආච්චි ආවා.. මාව ගෙදර එක්ක ගියා.. ගෙදර ඔප්පුව නැති වෙලා කියලා ආච්චි පොලිසියේ ඇන්ට්‍රියක් දැම්මා කිව්වා...

"මේ ඉඩම උඹේ අම්මාගේ. උඹේ තාත්තා එක එක වේසියෝ ගෙදර නතර කරගත්තට තුන්මාසයක් යන්න වුනේ නෑ ගෑනී මැරිලා.." ආච්චි එහෙම කෑ ගහලා කියලා මහ කෙල තැම්බක් ගෙදර පඩිය උඩට ගහලා මාව ඇදන් ගෙට ගොඩ වුනා. ආච්චි , අම්මයි තාත්තායි ඉඳපු කාමරේ නතර වුනා.. ඇය බයෙන් වගේ හිටියේ දවසම. තනියෙන් පුංචි කාමරේ හිටියේ.

දින පොත 1
Day - 46

මගේ විභාග ප්‍රතිඵල ඇවිත් තිබ්බා.. කැම්පස් යන්න ලකුණු තිබුනා.. පාසලේදී අම්මා මතක් වෙලා මට ඇඬුනා. රෑට කෑවෙත් නෑ. තාත්තා බීලා ඇවිත් හැමදාම වගේ මටයි ආච්චිටයි බැන්නා..
ශ්‍රියානි ගෙදරින් ගිහින් තිබුනේ දවස් තුනකට කලින්.
_____________________________________

දින පොත 2

Page 78  

ඇත්තටම මං හුඟක් දේවල් ඉවසන් හිටියේ ඔයා නිසා. මාව හොස්පිටල් ඇඩ්මිට් කරන්න මූලිකම හේතුව තාත්තා. මං දැනන් ඉන්නත් කලින් පුතා හොයාගෙන තිබුනා කියලා දැන ගත්තම ඒ දේවල් මට ඉවස ගන්න බැරි වුනා.. මං ජොබ් එකත් අතෑරියේ පුතාව හොඳට ආදරෙන් බලා ගන්න ඕන හින්දා.. සාලිය ඉස්සර ඉඳලා මනමාලයා කියලා ස්ටාෆ් එකේ යාලුවෝ මට කියලා තිබුනට, එයා මට ආදරෙ කරයි කියලා මං විශ්වාස කලා පුතා හම්බුනාට පස්සේ හැමදේම වෙනස් වෙයි කියලා මං හිතුවා..ඒත් පුතාට ඉස්කෝලේ යන්නත් බැරි තැනට එයා වැඩ සිද්ධ කරලා තිබුනා කියන්න මං දැන ගන්න කොට පහු වෙලා.. මං ගෙදර ඔප්පුව ඔයාගේ නමට හරවලා සම්පත් බැංකුවේ සේප්පුවක දැම්මා ඊයේ. සමහරවිට මං ඉක්මනින් යන්න යාවී.. තව මට ඉවසන්න බැහැ පුතේ.. මං ඉල්ලන්නේ මෙච්චරයි. තාත්තා වගේ හැදෙන්න එපා.. තමන්ගේ ගෑනිට ආදරේ කරන්න..

දින පොත 2
Page 79

මං ටිකට් කපන් ආවේ බලෙන්. ප්‍රෙෂර් වැඩි කියලා දොස්තර කිව්වට මට හිතුනා ගෙදර ඇවිත් මගේ පුතාව තුරුලු කරන් නිදා ගන්න.. ඒත් පුතා පාඩම් කරන්න සමන් පුතාලගේ ගෙදර  ගිහින් තිබුනා.
මං හවස ප්‍රේෂර් බලන්න තනියෙන් ත්‍රීවිල් එකක හංදියේ දොස්තර ළඟට ගියා.. බෙහෙත් බීලා හැමදාම පුලුවන් නම් ප්‍රෙෂර් බලා ගන්න කිව්වා.  ප්‍රෙෂර් වැඩි නිසා...

දින පොත 2
Page - 80

අම්මා ගෙදර ආවා. කාර් එක කෝ කියලා ඇහුවා සාලියගෙන්, සාලිය හරි උත්තරයක් දුන් නෑ.. මගේ කාර් එක ගැන අනික් අයට තියන වුවමනාව මොකද්ද කියලා සාලිය කෑ ගැහුවා. මං අම්මට කිව්වට කතාවට යන්න එපා කියලා අම්ම ඇහුවේ නැහැ. සමහර විට අර ගෑනිටම වියදම් කරලා කාර් එක විකුණන්න වුනා ඇති සාලියට. මං හෙව්වේ නැහැ ඒවා...

පුතා ගෙදර නැති එක හොඳයි කියලා මට හිතුනා. සාලිය බීලා ඇවිත් මට වද දුන්නා එදත්.

දින පොත 2
Page - 83

මං මහ ගෙදර ගියා. අම්මත් කලේ බනින එක. මට ජීවිතයම එපා වෙලා. ගෙදර ගිහින් නිදහසේ ඉන්න බැරි වුනා.. මං පන්සලට ගියා. මට මතක් වුනා සාලිය එක්ක පන්සල් ආපු දවස්..

දින පොත 2
Page - 86

පුතා ගෙදර එද්දි සාලිය හිටියේ නැහැ. පුතා පාඩම් කරන නිසා මං මුකුත් කිව්වේ නැහැ. මං කිව්වට නිදා ගන්නකොට මගේ ළඟට එන්න කියලා පුතාට ඒක විහිළුවක් වුනා..

දින පොත 2
Page - 95

එග්සෑම්  පටන් ගත්ත ළඟ නිසා මං පන්සලේම හිටියේ. උදේ හවස බෝධී පුජා තිබ්බා. මගේ හිතත් සැහැල්ලු වුනා..
සීතාදේවි උපාසිකාව හම්බුනේ එහෙම. එයා කිව්වා මාව ආරාමෙට එක්ක යන්නම් කියලා.

දින පොත 2
Day - 99 

එග්සෑම් පටන් ගත්තා. පුතා සතුටින් හිටියා, සාලිය ගෙදර ආවේ නැහැ මාස දෙකකින්. මං හෙව්වෙත් නැහැ.

දින පොත 2
Page - 109

එග්සෑම් ඉවරයි කියලා පුතා ට්‍රිප් එකක් ගියා. දවස් හතරක.
මං ආරමෙට ගියා.
හැමදේම හොඳින් සිද්ධ වුනා.. සල්ලිත් ටික ටික මගේ පොතේ ඉවර වෙවි තිබුනේ. මං මල්ලිට කිව්වම පනස්දාහක් එයැයි දාලා තිබ්බා.

දින පොත 2
Page - 115

මට භාවනා කරලා සිත සන්සුන්ව තියා ගන්න පුලුවන් වුනා.
ගෙදර ආවා උදේ. රෑ පුතා ආවා.
මං බත් කැව්වා කාලෙකට පස්සේ පුතාට අදත් පුතාට පුලුවන් නම් නිදා ගන්න එන්න කිව්වා මාත් එක්ක. අදත් පුතා හිනා වුනා.මං කිව්වා උඹ ලොකු වුනාට තාම මට පොඩි තමයි කියලා.

.................................................................

අම්මා....!!
අනේ මගේ අම්මා...!!!
අහිංසක අම්මා, ජීවිතයේ දුක විඳපු සතුට හෙව්වේ මගෙන්. මටවත් ඒ සතුට දෙන්න බැරි වුනා. ආයේ අම්මාගේ තුරුලේ කවදාවත් හම්බෙන්නේ නෑ නේද.
දෙවියනේ මට පව්...
අහිංසක මගෙ අම්මා.. දුක හමාර කරලා ගියා..... ආයේ මේ වගේ දුකක් අම්මට මොන භවෙකදිවත් වෙන්න එපා.... අම්මේ මට තනි.... හැමදාම තුරුලුවෙලා ඉන්න ඉක්මන්ට මං එන්නම්.....


අවැසි හයිකුවක්




අවසාන හුස්ම පොද හෙලන්නට
දිනගනිමි සුපෙම්වත නිහඬවම
දිගු කවි මට හරිම වෙහෙසමය,
ඉඩ ඇත්තේ එකම හයිකුවට.

ඉදින් ඔබ මුසු කරනු හැඟුම් පොද,
ඔබ්බවා ප්‍රේමයක සුගම බස
ව්‍යංගය වුවත් මට කමක් නැත,
මියැදුනු පසුත් මට විඳ ගන්න...


අපි අපේ...

සිහින කැන් දෝතකුඳු සඟවාම
කවි ලියා අහවරව හිනැහීම
මට වඩා පුරුද්දට ගිහින් නොවැ,
අපි අපේමයි ඉදින් හැමදාම...

හිමිකරු



මගේ නෙත් මත වැතිරගෙන ඔබ
බලා උන්නේ ජීවිතේ දෙස.
ඔහේ කියවන ඔබේ ඇස් වල
කියෙව්වේ මං ආදරේ ගැන.

මේ තරම් ප්‍රේමයක් ගෙනවිත්
තැබුවේ ඔබ මගේ අබියස,
අසරණව මම බලා හුන්නේ
ප්‍රේමය හරි විසල් තරමට

සන්තුෂ්ටියකි ප්‍රේමයක් වින්ඳට.
උගැන්වු මුලකුරුත් නුඹෙමය.
ප්‍රේමයක මහ සනහසක් වෙද
නුඹයි හිමිකරු සදාකාලික...

ප්‍රේමයක් අබියස...




ඇත්ත! ඔබට තිබුනේ අමුතුම මාන්නයක්..
ඒත් මගේ පණ්ඩිත කම ඒ මාන්නේ අබියසදී දිය වුනේ හිමකිරමක් දවල් දොලහ කනිසමට පිච්චෙන අව්වට වැදිලා වගේ...

ඔයාට වුවමනා වුනේ මගේ සතුට.. ඒත් මගේ සතුට ඔයා ළඟ බව ඔයාට මතක නැති වුනා.. හැමදේම ඉක්මන් වෙන්න ඕන නැහැ.. හැමදේම පරක්කු වෙලා හරි හොඳට තිබුනම ඇති... මට වුවමනා වුනේ එහෙම...

අපි ජීවිතය හඹා ගියා, මා සතුටින් තැබීමට ඔබ සතුටින් යැයි පෙන්වීමටත්, ඔබ සතුටින් තැබීමට මට සතුටින් යැයි රඟන්නත් සිදු වුනා..
කාලයේ නියමයෙන් අපි අපිට දඬුවම් දුන්නා...

ඒත් අපිට අපේ හිත්, ප්‍රේමය යට කරමින් මහ ජනී ගංගාව හා එකත් පසව ගලන්නට සිද්ධ වුනා..

ඒක ඔබේ වැරැද්ද තනිකරම... මාව තනි කරපු එක.. ඔබ සිතුවා මං වෙන විවාහයක් කරගනී කියලා.. මං හිතුවා ඔබ වෙන විවාහයක් කර ගනී කියලා.. අපි වෙන් වෙන් වශයෙන් අපේ විවාහ දෙස බලන් උන්නා.

අන්තිමට අපිට අපි නැති වුනා.. දැන් අවුරුදු කීයක් ගෙවිලද....

ඒත් සිදු වුනේ අපිට අපි නැති වුන එක විතරද, ඒ කාලය... ආයේ ගන්න බැහැ... අපිටම කියලා අපේ රුහිරයෙන් කලලයක් නිර්මාණය කරන්න බැහැ.. අපි දැන් වයසයි. ඔව්... හුඟක් වයසයි.. ඒත් අපිට පුලුවන් මැරෙන්න තියන පුංචි කාලයේ තුරුල් වෙලා ඉන්න...

ඒත් දැන් මං පතන එකම දෙය, අපේ හුස්ම එකම වෙලාවකදි සිඳෙන්න කියලා...
ඔව්..!!! එතකොට ඔයාටත්, මටත් දුකක් නැතුව මේ අවසාන කාලය ගෙවන්න පුලුවන්... අපි ඊළඟ බවයෙදි හරි හුඟක් කල් එකට ජීවත් වෙන්න පතමු.. අඩුම තරමේ අවුරුදු විස්සක්වත්....


ඔබම වෙන්න..

පොඩ්ඩක් ළඟින් ඉන්න...
යන්තම් අහන්න...
පරවෙලා වැටෙන මේ මල් එකිනෙක අහුලන්න...
පරවුනේ ඇයිදැයි අහන්න...
කුරුල්ලෝ ගයන මිහිරි ගීත තෝරන්න...
එන්න,ඇවිත් යන්න එන්න...

ඒ අමුතු කතන්දර අහන්න...

මේ වැසි කෝඩෙට හිර වෙලා,
මගේ කාමරේ පොඩ්ඩක් නැවතෙන්න...
අකැමැතිද කියන්න..
හීතලට ගුලි වෙන්න,
ඔය තුරුල මට දෙන්න...

මතකද මුල්ම හමුවීම..
ආදරේ උතුරන්න ආයෙත් එලෙසම බලන්න...
මට ඇහැකි ඔය පපුවට හිස හොවා,
ඔබ මුමුණන ගීයක් අහන්න...
ඒ එක්කම,
එකම එක තොල් පෙත්තක් බරට තියා සීතලට මත් වෙන්න...

තේකක් ඕනදැයි කියන්න.
කහට වැඩියෙන් ඉඟුරු එක්ක හදන්න,
තේ රස බලනකොට හෙමින්,
ළඟින් ඉඳන් හොරෙන් ඉඹින්න..
කන්පෙත්ත පොඩ්ඩක් හපන්න...

ජනේලේ ළඟ ඉන්න
මාව හොරෙන් ඇවිත් තුරුලු කරන්
තේ රස කර කර
මාරුවෙන් මාරුවට බොන්න,

මගේ නවැතැනට එන්න ආයෙමත්ම...
ආදරේ උතුරන්න පෙම් කරන්න
මගේ ළඟින් නැවතෙන්න....
එකම එක සීතලම සවසක,
ආයෙත්ම අපි අපිට හමුවෙන්න..
ඉඩ දෙන්න ඔබට ඔබම වෙන්න...

අහවර තැන

ඉවාන් පාවුලුෂා,
ඔබ ඇති තරම් නටන්න..
මට විඩා නිවන්න...
මේ නැටුම තවම අහවර නැත,

දන්නවද,
ඒ අහවර තැන ඔබ...!
ඔව්...!!!
ඒ අපේ මලගම....!!!

කවුරුත් නොඑන,
ධවල නෙතු නොහැරෙන,
පාළුම හුදෙකලා..,
වීදි කොනේ සුසුම්ලන,
අපේ මලගම...!!!

අරුගේ ලෝකයේ පලවෙනි උපන්දිනය

කාලය නවත්තන්න පුලුවන්ද කියලා ඇහුවම ඔබ කියවී, කවදාවත් බැහැ කියලා... ඒත් භෞතික විද්‍යාවට අනුව හැමදේම රාමුවක තියනවා නම් කාලයත් යම් රාමුවකට අයිති දෙයක් කියලා කිව්වොත්, අනිවාර්යයෙන්ම රාමුවෙන් පිටතට ගියහම කාලය නැවතිලා තියේවී නේද කියලා මට හැමවෙලේම හිතෙනවා... ඉතින් මට අද කියන්න තියෙන්නේ කතාවක්වත් කවියක්වත් නෙවෙයි අරුගේ ලෝකයේ පලවෙනි උපන්දිනය අද තමයි. ඒ කියන්නේ මං බ්ලොග් ලෝකයට ඇවිත් හරියට අවුරුද්දක්. ඒ කාලය නැවතුනා නම් මේ තරම් විශාල පෝස්ට් ප්‍රමාණයක් බ්ලොග් එකේ නැහැ නේද කියලා හිතෙනකොට, වෙලාවට මට කාලය නතර කරන්න බැරි, කියලා සතුටු හිතෙනවා මාසෙන් මාසේ පොස්ට් ගණන බැලුවම බ්ලොග් එකේ තියන..
මගේ හැම නිර්මාණයකම පලවෙනි පාඨකයා මගේ නංගි, එයා තමා හුඟක් වෙලාවට වැරදි කියන්නේ... එයා නැත්තම් අරු කියලා කෙනෙකුත් නෑ වගේ තමයි ඉතින් ඇත්තටම...
තව මගේ කෙටිකතා කවි කියවන පාසලේ, කැම්පස් එකේ යාලුවෝන්ටත් ස්තූති පුද කරන්න ඕනා මට වචනයකින් හරි දෙන දිරියට...
ඒ වගේම ඇත්තටම මං බ්ලොග් එක ලියන්න ගත්තේ බ්ලොග් කියවලා පරිණත වෙච්ච කෙනෙක් විදියටත් නෙවෙයි.
බ්ලොග් එකක් හදන්න මට ආසාව තිබුනා හුඟක් කල් ඉඳලා. ඒත් මට හදන්න තේරුමක් තිබ්බේ නැහැ..
ගිය අවුරුද්දේ මේ දවස් වල මං හිටියේ පොඩි සර්ජරි එකක් කරලා ගෙදරට වෙලා.. ඒ දවස් වල තමයි හිතට ආවේ කම්මැලි කමට බ්ලොග් එකක් කරන්න.. ප්ලේ ස්ටෝ ගිහින් බ්ලොග් කියලා සර්ච් කරපුවම ආපු ඇප් එක ඩවුන්ලෝඩ් කරලා ආපු දුර තමයි මේ.. ඉතින් අද වෙනකම් බ්ලොග් එක කලේ මං මගෙ ෆෝන් එකට පින්සිද්ධ වෙන්න...
අඩුම තරමේ සින්ඩියක් කියන්නේ මොකද්ද කියලාවත් මං බ්ලොග් එක පටන් අරන් හුඟ කාලයක් යනකම් දැනන් උන්නේ නැහැ.. ඒක කිව්වේත් රෝමා... අයියට පිං සිද්ධ වෙන්න ටික දෙනෙක් මගේ බ්ලොග් එක ගැන දැන ගත්තා... එයා තමයි මං හිතන්නේ බ්ලොග් ලෝකයේ මගේ මුල්ම පාඨකයා... ඉන් පස්සේ එයා මගේ බ්ලොග් එක සින්ඩි වලට දාගන්න මට වඩා මහන්සි වුනාද මන්ද.. ඒකට නම් මං හැමදාම ස්තුති කරන්න ඕනා..
ඉන් පස්සේ  දුමී, බක්කරේ, කොලොම්පුරේ අසංග, සොඳුරු සඳවති අක්කා, කටුසු හදවත, අමා, ලිඛිතා, සයුරි, ඉෂානි, කප්පිත්තා වගේ හුඟක් අය ආවා.. ඒවගේම ඉයන් මාමට, තරිඳු මල්ලිට, මිතිල මල්ලිට ස්තූති කරන්න ඕනා... මට අත හිත දීපු එකට මං නොදන්න සමහර දේවල් වලට කියලා දුන්නට...
මගේ බ්ලොග් එකේ දෝෂයක් නිසා සමහර සින්ඩි වල පෙන්නනෙත් නැහැ.. අටම්පහියේ අටම් අයියටත් ස්තූතියි කරන්න ඕනා මගේ බ්ලොග් සින්ඩියට ඇතුල් කලාට.
ඒ වගේම නම් නොකියපු මට වචනයකින් හරි උදව් කල සහෝදරයන්ගේ සහෝදරියන්ගේ නම් අමතක වුන නම් සමාව ඉල්ලනවා..
හුඟක් අය කියන්නේ අරුට ගැලපෙන්නේ කතා කියලා, ඒත් ඉතින් මං හුඟක් ලියන්නේ ආදරය, විරහව, අසම්මත බැඳීම් ගැන.. පොඩ්ඩක් වෙනස් විදියට හිතලා ලියන්න ගත්තත් මට ඒවා ඉවර කරගන්න බැරි වෙනවා..
කොහොම වුනත්, හුඟක් අය එන බ්ලොග් එකක් නොවුනත් මගේ පුංචි ලෝකයට එන ඔය හැමදෙනාටම හුඟක් ස්තූතියි, ආදරණීය සහෘදයන් නොසිටියා නම්, පලවෙනි උපන්දිනයවත් සමරන්න වෙන්නේ නැහැ. මොකද අරු බ්ලොග් ලෝකෙන් අතුරුදහන් වෙලා තියෙන්න තිබුනා.. ඉතින් මගේ අකුරක් හරි කියවපු හැමෝටම හුඟක් ස්තූතියි...
ඉතින් දෙවනි උපන්දිනයට ඔයාලා මා එක්ක ඉඳීවි කියල ප්‍රාර්ථනා කරනවා....

අන්තිම දවස



"ස්ස්.."
බියර් ටින් එක කැඩුවේ මං, ඒ වෙනකොටත් එයා බ්‍රැන්ඩි වීදුරු දෙකක්ම හිස් කරලා තිබුනේ...
අපි හිටියේ එයාගේ මහල් නිවාසේ බැල්කනි එකේ.. යන්තම් පොද වැස්සක් වැටෙමින් තිවුනේ... මං ආස උනේ මේ වගේ වැස්ස වෙලාවක මත් වෙමින් ආයේ මත් වෙන්න.. අද තමයි හොඳම දවස...
එයා... මං... මහල් නිවාසය... ලිකර්... වැස්ස...
හැමදේම..!!!
මේක තමයි අන්තිමට දවස...
"ඔයා බොන්න පුරුදු වුනේ කවදා ඉඳන්ද සුදූ..?"
එයා ඇහුවේ පුදුමෙන් වගේ... මං බියර් ටින් එක බීපු වේගේ දැකලා..
ඒක එයාව හිමින් හූරන්න පුලුවන් ප්‍රශ්නයක්...
මං... ඔව්..!! ඇත්තටම සුදු නපුරුයි.. විශේෂයෙන්ම එයාට.. මොකද මේ ආදරය කියනේ වෙනස් වෙන දෙයක්.. ඒ පාට ඇතුලේ තිබ්බේ දේදුන්නක්.. ඒත් එයාමයි ඒක අඳුරු වලාකුලක් බවට පත් කලේ... හැමදේම මහ මූසල පාටකින් වෙලාගෙන තිබුනේ...
"ඔයා මාව අතෑරපු දවසේ ඉඳන්..."
මං කිව්වේ එයාගේ ඇස් දිහා බලන්, ඩිරෙක්ට්ලි...
එක පාර ගැස්සුනා ඒ ඇස්... ඉන් පස්සේ බලන් ඉද්දිම මුහුන කලු වුනා...
"සොරි කවී..."
එයා උන්නේ හරියටම මගේ ඉදිරිපිට ඩිවාන් එකේ.. මට එයාව රිද්දන්න ඕන වුනාට එයාට රිදුනම මටයි වැඩියෙන් රිදෙන්නේ... මං මුල ඉඳන්ම බලන් උන්නේ එයාගේ මුහුන දිහා... හරියට නෙලුම් මලක් වගේ... ලස්සනට පිපිලා තිබුන නෙලුම බලා ඉද්දිම පර වෙලා පෙති එකින් එක හැලුනා.. ඇත්තටම පර වෙන්න තරම් සැහැස් වචන කිව්වේ මං..
මං හිටිය පුටුවෙන් නැගිටලා එයාගේ ඩිවාන් එකේ වාඩි වුනා.. එකේ මට ඇති තරම් ඉඩ තිබුනා.. මං හුඟක් කෙට්ටු නිසා... මාව ස්පර්ශ වෙද්දිම එයා වෙවුලුවා... මට ඒක දැනුනා...
"ඇයි මාව අතෑරියේ කවී..."
මං ඇහුවේ එයාගේ ඇස් මගේ ඇස් වල තියාගෙන... එයාට මඟහරින්න බැරි වෙන්න...
"  ඔයාගේ හොඳටමයි මං එහෙම කලේ.. නැතුව, පුලුවන් කමකට නෙවෙයි සුදූ... "
හැමදාම කියන වචනේ... මාව එක මොහොතකින් එයාගෙම කර ගත්ත පිරිමියා මාව අතහැරියේ මගේ හොඳට.  ඒක මහ විකාර කතාවක්..
"දැන් දන්නවනේ.. මං දැන් සල්ලං වෙච්ච ගෑණියෙක්.. මට ඩිවෝස් එක ලැබෙයි හෙට අනිද්දම..."
මං කිව්වා නෙවෙයි..කියවුනා.. ඒක එයා දැනන් හිටියා.. මගෙන් නොවුනත්.. මං දන්නවා එයා දැනන් හිටිය බව...
"ඔයා එයාව මැරි කලේ කැමැත්තෙන් නෙවේද සුදූ... මගෙන් පලි ගන්න නේද හැමදේම ඔයා කලේ.."
"ඔයාගෙන් මං මොකටද පලි ගන්නේ.. මං මගෙනුයි පලි ගත්තේ කවිෂ්.. මට වුවමනා වුනේ නෑ, ආයේ ආදරේ කරන්න.. මට පුලුවන්කමක් තිබ්බේ නැහැ ආයේ ආදරේ කරන්න.. මං හිටියේ හොඳටම ෆෙඩප් වෙලා... ඔයා අතෑරලා ගිය දවසේ ඉඳන් මට වුවමනා වුනේ ඒ ජීවිතයට තිත තියන්න. ඒකයි මං ඒකට කැමති වුනේ.."
අන්තිමට ඔක්කොම සිද්ධ වුනාට පස්සේ මේවා දැනගෙන වැඩක් තියේද එයා.. රිදිල්ල විතරයි.. මං එයාට ඒවා කිව්වේ නැහැ..
" මගේ දෛවය ඒක... "
මං එහෙම කිව්වේ අහක බලාගෙන.
"මගේ ඇස් බලන්න සුදූ.."
මට බලන්න වුවමනා වුනේ නැහැ.. දැන් වුන දේවල් ඉවරයි..
"ඔයා ඇයි එහෙම කලේ... කෙල්ලෙක් කොහොමද තනියෙන් ඉන්නේ.. ඊටත්..."
"ඔව්..ඊටත්... කසාදේ ලිහිච්ච ගෑණියෙක්.."
මං එහෙම කියලා හිනා වුනා.. කවිෂ් මං දිහා බලන් හිටියේ පුදුමෙන්..
"මට දැන් ඒවා කතා කරන්න වුවමනා නෑ කවී..  වෙච්ච දේවල් වුනා.."
මං නැගිට්ටා.. ඒ එතනින් යන්න.. එයා එක්ක ස්පර්ශ වෙවී ඉන්නවා කියන්නේ මං මාවම පුච්ච ගන්නවා කියන එක...
මං යන්න හදද්දිම එයා මාව නවත්ත් ගත්තේ වේගයෙන්.. මාව ඇද වැටුනේ මං හුඟ කාලයකට කලින් සැනසුම හෙව්ව පපුව උඩට.. !!!

දුරුතු හීතල...




දුරුත්තේ හීතල මාව මුසපත් කරලා තිවුනේ.. මට අවැසි වුනේ ඇය එක්ක මේ හීතලෙන් මිරිකෙන්න.. ආයේ ආයෙත්ම මගේ විසේකාර හැඟුමන් මුදා හරින්න, ඇයත් එක්කලා.. මං ඇයට එන්න කියලා කෙටි පනිවිඩයක් යැවුවේ හැමදාම අපි ගත කරන ලස්සන දවසක් ගත කරන්න.. එදත් ඇය ආවේ කියන පමාවෙන්.. හුඟ කලෙකින් අපි හමු වෙලා තිබුනේ නැති වුනත් ඇය ආවා, කිසිම වෙනසක් නැතුවම. සමහර විට මේ හමුවීම සිදුවුනේ මාස කිහිපයකින් වගේ..  ඒ මාස කිහිපය තුල ඇය මගේ හද මඬලේ සක්මන් නොකලාම නෙවෙයි.. ඒත් අහේතුවකට මං ඇයගෙන් වෙන් වෙලා උන්නේ...

ඇත්තටම අපි'තර තිවුනේ කුමන සම්බන්ධතාවක්ද කියලා පවසන්න අපි දෙදෙනගෙන් එක්කෙනෙක්ටවත් හැකියාවක් කෙලෙසකවත් තිබුනේ නැහැ.. ඒක ආත්මීය බන්ධනයක් වගෙයි .. එහෙමත් නැත්තම් හුදෙක් මගේ පිරිමිකම පුරවා ගන්නට යත්ත දැරීමක්‍ යැයි පැවසීමත් සුදුසු නැහැ.. මොකද මං ඇත්තටම ඇයට ප්‍රේම කලා... මං අදටත් කියනවා මං ඇයට වෙන ගැහැණු දිහා බලන ඇහෙන් නෙවෙයි කවදාවත් බැලුවේ...

එදා ඈ පැමිණ මගේ යහනෙන් හිඳ ගත්තේ මා දෙස නොබලාම.. කිසිම වදනක් නොදොඩා.. ඒ නිහඬතාව මට ඇගේ වෙනස් තේරුම් ගන්න උදව් වුනා..
කිසිම දාක එලෙස නිහඬතාවක්  රජ කලේ නැහැ..

හැමදාම ඇය පැමිණි වහාම කුමක් හෝ කියමින් විහිළු තහලු කලා. ඇයට සිදුවුන කුමක් හෝ සිදුවීමක් විස්තර කලා. එසේම මට බෝඩිමේ තිබුන දෙයක් පිලියෙල කලා. නැතහොත් ඇය රැගෙන ආ යමක් පිසුවා. හැමදාම ඇගේ ආහාර වලට මම ඇලුම් කලේ ඇත්තටම ඒ ආහාර ඒ තරම් රස නිසා...
ඇත්තටම ඇගේ ඇති සමහර ගතිගුන මට නොතේරුනු තරම්.. බගාදා ඒවාට මා වසඟ වුනා වෙන්න පුලුවන්. ආයේ ආයේම මට විහිලු තහලු කරමින් මා සතුටින් තබන්න ඇය දක්ෂ වුනා...

ඒත් එදා වෙනසට හේතුව මං ඇගේ මුවින්ම ඇහුවා.. කවදාවත් අසන්නට නොපැතුව දේ...!!!
මං දැන උන්නත් ඒ දේ කවදා හරි සිදු වෙනවා කියලා, මං බලාපොරොත්තු වුනේ නැහැ මේ තරම් ඉක්මන්ට....

"මං මැරි කරනවා පියුම්.."

"මොකක්!"

මගේ හදවත මොහොතකට නැවතුන තරම්...

ඉන්පසු ඈ කිසිවක් කීවේ නැහැ.

මම ඈ දෙස නොබලාම  ඈත අහස දිහා බැලුවා.. මට වුවමනා කලේ ඇගේ නෙත් මඟ හරින්න...
ඒ වගේම ඇයට මුහුණ දෙන්න හැකියාවක් තිබුනේ නැහැ.. මට මගේ පිරිමිකම ගැන ලැජ්ජ හිතුනා...ඒ වගේම ඈට මුහුණ දීමට මට සවියක් නොතිබුන තරම්... හැමදාම කිව්වේ ඔයා මට වඩා බාල වුනා නම් කියලා විතරයි.. ඒත්... එහෙම ප්‍රේමයන් විවාහ වලින් කෙලවර නොවී නැද්ද මේ ලෝකයේ.. මට  ඇත්තටම කිව යුතු දෙයක් හිතා ගන්න බැරි වුනා.... ඊටත් වඩා මොකද්දෝ කියා ගන්න බැරි වේදනාවකින් මගේ පපුව ඇදුම් කෑවා...

වෙනදා වගේ නොවෙයි හැමදේම වුනේ ඉක්මණට.. ඇය කිසිදාකවත් නුවූ ලෙස ඉක්මන් වුනා... ඇය මට හිතාගන්නත් වෙලාවක් නොතියම මගේ මුහුණ සිප ගත්‍තා... ඉන් පස්සේ සියල්ලම සිදු වුනා... හරිම ඉක්මණින්.. වෙනදා ලෙසටම නැවුම්ව.. ඒත් ඒ අතර කුඩා සංක්‍රන්ති අවධි කිහිපයක් පසු වුනා... ඒ වල ගලා ගියේ මගේ අධික වේදනාව. ඒත් ඒවා මඟ හරින්න ඇයට පුලුවන් වුනා.. කිසිම වෙනසක් නැතුව ඇය මට ආදරේ කලා... වෙනදා වගේම...

"මම යන්නද........ ආයේ මාව බලාපොරොත්තු වෙන්න එපා... ප්ලීස්.."

අන්තිමට මගේ පාද ස්පර්ශයෙන් මාව හිරි වැටිලා ගියා... ඒ සීතල ඇඟිලි තුඩු මගේ පා'ඟිලි වල තැරවුනේ විදුලි කම්පන කිහිපයක් ඇතිකරමින්...
ඈ සමාව ඉල්ලන්නත්, ඇගේ ජීවිතය දෙපලු නොකරන්න යැයි අයදින්නත් ආරම්භ කර තිබුනේ... මාව මටම පාලනය කර ගන්න හැකිවුනේ නැහැ.. මං ඇයව උරහිසෙන් අල්ලා සිපගත්තෙ කුඩා කල මලක් සිපගන්නා ලෙසට...ඉන් පසුව මං ඉතාමත් වේගයෙන් ඇයව අතහැරියා... ඔව්.... සදහටම....!!!!



සුපෙම්වත____❤

සුපෙම්වත...
බිඳී විසිරෙන පිනි බිඳට
මගේ හිත ඔබ්බවමි...
ඉදින් සැනසෙන්න.
මා මියෙන බව දැන....

දෑවැද්ද



මගේ අනේකවිද සපල දහිරිය
ඔබට රිදෙන්නට ඇති එකම අවිය,
විටෙක ඔබ පිදෙන ලයාන්විත ස්වරය...
තමා ඒ අපූරුම දෑවැද්ද...,

නොදකිමියි ලෙසම ඔබමැ වයන,
නුමුත් අතැරලා නොදමන්න සිත්දෙන
ඒ අමුතුම පිටුවේ හොරෙන් හෝ සොයන
අපූරුම වදන මගේ නම,
නුමුත් රිදෙන ඉස්පිලි ඇලපිලි සහිත දිගු වැකි,,
ඔබේ රිදවිලි එක්ක මහ ගෙරවිලි...

ආයෙත් ඔබම රිදවගෙන
මගෙන පලි ගන්න තතනන
අරුම තැන ඒ ඔබේ ආදරය හංගපු....

මා අතින් පොඩි කරන
ආයෙම පොඩි දරුවකුව හුරතල් කරන
මට හිමිවු නුමුත් අහිමිව ගිය,
දෛවයේ සරදම මගේ දෑවැද්ද...


අඹ ගෙඩි රාජ්‍යය - 07




ඇත්තටම කුමාරයා අවශ්‍ය වෙලා හුන්නේ කුමරියව විනිශ්චය කරන්න. ඇගේ හැම ඉරියව්වකම, හැම හැඟීමකම හැඩතල පවා තේරුම් ගන්න...
ඒකයි කුමාරයා පැයයි විනාඩි පහලොවක් පරක්කු වෙලා ගියේ..
කුමරිය දුටුවෙන් කුමරු ඒ වන විටත් අසිහියෙන් උන්නේ. හරියට මිහිබට සුරඟන දුටුවා වගෙයි... සිනෙක්සා කුමරිය උන්නේ සුදු සේද ගවුමක් ඇඳගෙන.. ඒක කොයි තරම් සිනිඳුද කිව්වොත් සිරුරේ ස්පර්ශ වුන පමාවෙන් සියලු විඩාවන් වියැකෙනවා... ඒ වගේම තමයි ගවුම බලන්න ලස්සනයි.. ඒ ගවුමට සිනෙක්සා කුමරියත් හරිම ලස්සනට උන්නේ...
ඒත් කුමරියගේ මුහුනෙ නම් තිවුනේ කළු වළාකුළු දහස් ගණනක් එකම අහසක පායලා වගේ..යනකොටත් කුමරිය උන්නේ අධික කෝපයට පත්ව....
කුමාරය දුටු ගමන් ඇගේ ආඩම්බරකම ඉදිරියට පැමිණ, ඇය පැවසුවේ ඇයට වෙනත් රාජකාරියක් ඇති නිසා එයට සහභාගී විය යුතු බව...
"ඔබට මෙතරම් වෙලා ගියේ ඇයි දැයි මං දන් නැහැ කුමරුනි... ඔබේ කාලය අවසානයි දැනටමත්.. ඉතින් නැවත ඉදිරියෙදි මුණ ගැසෙමු...."
කුමාරයට සිදු වුනේ හීනෙන්වත් නොහිතපු දෙයක්... ඇය තමාවත් විනිශ්චය ලක් කරනවාද නැති නම් තමාගේ අදිසි ප්‍රහාරයේ කම්පනය දැඩි ලෙස දරාගන්නවද, ඔහුට නොතේරුනු තරම්..
කුමරිය පිටුපා ගියේ හරිම ආඩම්බරව.. කුමරිය යන දෙස කුමරු බලා සිටියේ හරිම දුකින්... එය කුමරිය නුදුටුවත් දුටුවේ නම් සැබවින්ම එතරම් රුදුරු බවක් නොපෙනෙන්න ඉඩ තිබුනි...
කුමරු අසිහියට පත්වුනා වගේ.. මන්ද ඔහුට අවශ්‍ය වුනේ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික සාකච්ඡාවක් නොව පෙම් දිනයක් ගත කිරීමට... නමුත් ඇය සමඟ කාලය කෙලෙසවත් ගෙවන්නට නොහැකි වුනේ තමාගේ අනුවණ ක්‍රියා කලාපය නිසා...
කුමරු කල්පනා කලේ දැන් කිසිම සතුටකින් කුමරිය තමා දෙස නොබලනු ඇතැයි කියමින්...
ඒ සිතිවිල්ල දෙදරවමින් කුමරුට ඉසේරුදාවක් නිර්මානය කරමින් තිබුනේ...
ඉතින් ස්ථීරේටම එදා රාත්‍රියේ කෙලෙස කුමරු සුවසේ සැතපෙන්නද....

නම නොකියනා ඔහුට.....,




මේ ලියැවෙන හැම කවියකම,
හැමෝම කියවන්නේ ඔබව..
අපේ මහ ප්‍රේමය ගැන..
ඔවුනොවුන් ඉරිසියා කරන්නේ ඔබට...

ඉදින් තරහක් නැද්ද,
කියන්න රහසින් වත්,
"ආයේ කවි නොලියන්න.."
මේ ප්‍රේමයම බර වැඩි..

ඉස්සර වගේ ඉන්න..
හීනියට හිනැහෙන්න..
"මැණික.." යැයි මුමුණමින්..
මගේ තොල් සිප ගන්න...

ඔබ දන්නවද දැන්වත්..
ඔබ අමරණීයම බව...
අප මියගියත් මිනිසුන් පැවතෙන තුරු,
ලෝකයා අපේ ප්‍රේමය මෙලෙස කියවන බවම...


රිදිල්ලක් නොවෙද ප්‍රේමය____

නෝක්කාඩුවක් ඇතිය හැංගිච්ච,
ඒකමයි මේ දුක් සුසුම් ඇද වෙච්ච..
ගැහී ගැහී හදවතේ ඇකිලිච්ච,
ප්‍රේමයකි මා නුඹ නමින් පීදිච්ච...

කොයි තරම් ගැහෙනවද හෙවනැලි,
නිරුවතින් හිරි ඔතප් ගොලුවෙච්ච..
කොයි තරම් රිදෙනවද හර්දයම,
ඇත්තම නොකියා පැල වෙච්ච...

තෙලි තුඬින් මැවූ රූ රටාවන් ඇද වෙච්ච,
කැන්වසක අලුතින්ම සිතුවම්කි ඉපදිච්ව...
එනමුදුම ප්‍රේමයක රටාවක් ඇද වෙච්ච,
රිදිල්ලක් නොවෙද ඒ ප්‍රේමයත් විසිවෙච්ච...

ප්‍රේමයට...

පහන් වනතුරු අඳුරු රෑ යම
ඇඟිලි සිතඟින් හෙමින් ගනිමි...
අඳුර ආ පසු බුබුලු නිවලා
කඳුලු උල්පත හොරෙන් හරිමි...

නුඹේ මතකෙන් පිරෙන මගෙ සිත
නුවනඟින් උණු කඳුලු දරමි..
ආයේ පින්නේ සොඳුරු අරුණේ
හසකැලුම් පා සිනා සලමි...

ඉදින් ඇත්තට කියනු කවුරුද
සත්තකින් නුඹ මගෙන් නික්මී..
එදත් එහෙමයි අදත් එහෙමයි
මගේ ප්‍රියබඳ නුඹයි රදුනි...

කඳුලු දහදිය හෙමින් කලතා
මන්ද්‍ර සුළඟක ඔතා එවමි.
නුඹට ලියු කවි සියතුන්ට දී
ගයන්නට මම පැතුම් පුරමි.

මගෙ සුවඳම දැනුන පසු නුඹ
සුළඟ පසුපස ඇදෙනු දනිමි
මගේ කවි ගී ඇසුන පසු අපේ
මතක දිගැ'රෙන බවත් හිතමි.

නුඹ පැවසුවෙන් දුක හරින්නට
මධුවිතක් ගෙන බලා හිඳිමි.
මතක ඇහිරි පැමිණෙනා නුඹ
සමඟින්ම මධු විතත් පුරමි..

වැඩියෙන් මං නුඹට පොවමි.
ඉදින් නුඹ අසිහියටම යවමි.
සත්‍ය කියනා තුරුම මධු පැන්
පොවා නුඹේ හිතේ අඟුල් හරිමි..

ආදරේ මතුවන තුරා හදවතේ
මතක සැමරුම් හෙමින් අදිමි.
ආදරේ කර වෙන් වුනේ කිම
කියනතුරු ඉවසාම හිඳිමි...



පිලිතුරු කවිය:
තෙත්ව යනතුරු ගතේ අදිවත
හිරු රැසින් මා විඩා කරති
වෙහෙස නෑ මට හිරු ඔබයි මට
ඔබේ හසරැල් මතක් කරමි

ඔබේ මතකෙන් පිරෙන මගෙ සිත
එදා මෙන් මදහසක් මවති
ඔබ සිටී නම් හදේ ගැබුරත
කදුලු කුමටැයි සිනහ සලති..

කදුලු සුසුමන් හදේ සගවා
සිනහ හසරැල් සුලගෙ එවමී
සියොත් ගී නද වෙත යොමා කන්
ඔබෙන් හසුනක් වේද සොයමි

සුවද ඔබගේ ගෙනෙන සුලගේ
එතී එන්නට නොහැක පතිනී
යතා දිවි මග බොරලු කටු වෙයි
බොලද කවියක් නොවේ සදුනී

දුක නිවන්නට මදු විතෙන් බෑ
ඔබ මෙන්ම එය මමද දනිමි..
ගතද වෙහෙසයි සිතද වෙහෙසයි
මදු ක්‍ශනයකට සුවය පමනි..

ඔබ සමග කල පෙම් කතා පෙර
හාදු මල් වැල් සමග මුසුවී..
නුවනගින් දුන් කැලුම් ආදර
තවම මතකයි ප්‍රේම රැජිනි...

පෝරුවක බැදි සුලු ඇගිලි මත
ඔබට නොහැගුනු අරුත් තිබුනී..
තැලි පිලිද හා සේද පිරුවට
යුතුකමින් මා ඔබට බැදුනි..

ආදරය හද පතුලෙ සගවා
එවන් යුතුකම නිතර සිතමි..
නමුදු ඒ පෙම වියැකිලා නැහැ
ජිවිතය මගෙ ඔබයි පතිනී...

(පිලිතුර ලිවූයේ සිතුෂි...
කැම්පස් එකේ ජූනියර් නංගි කෙනෙකි.... තුති ඇයට...)


සිය පෙම්වතියගෙ ප්‍රථම ප්‍රේමයට වංචා කල පෙම්වතෙකුගේ පසුවදන.....

ආසාවේ පොඩි වෙච්ච සින්ධූර් තිලකයට
කඳුලු පර මල් පෙති වැටිලා
අදත් හීනෙක ගුලිවෙලා...

හදවතේ අත නොපොවන මායිමෙක
හීනියට දලුදමා ආයේ පරවෙලා
සදා කල් හැංගිලා හීන රොඩු තියෙනවා....

අම්බපාලියටත් පින හුඟක් තිබුනට
පත්තිනි සළුවකට කාසි හිඟ වුනිද..
හීනයක ලියැවුන ප්‍රථම ප්‍රේමය
හැංගුනේ ඒ සළුව යට නේද...
අහන්නේ හිත මගෙන්ම නේද...

නොකිව්වට එක වදනකුඳු ඇය.
රිදුනෙ නැතිවා නොවේ ඒ සඳ.
සඳක් ලෙස ඈ සිතා සිටි සඳ
බැස ගියේ පුරවා අමාවක සඳ.
ආවේ නෑ ආයෙත්ම ඒ සඳ.

රිදුන සිත



පෙමක වත්සුනු තවරලා
කොපුල් ප්‍රේමෙන් මත් වෙලා
නලලේ සින්ධුර් පැහැය තද රතු
නුඹේ නමටම ලියැවිලා

මතක මල් පෙති හැලි හැලි
පෙමක ගුම් ගුම් නද දිදි
ගලා යන මේ මාරුතේ වුව
පෙම ගැනම නිම්හිම් නැති.

සන්තානේ රිදෙනා හැටි
නුඹම නොදනි මම දනි
සියුම් වැලි ඇති පොලො තලයෙත්
රටා මැවුනේ රිදි රිදි...

නමට ලියනා කවි මවා
රටා ගැන්වු පද පවා
මෑවු පර් යාය පද ගැන.
මහත් වෙසෙසින් මිමිනුවා.

ආදරය මැකුනේ බොඳවෙලා.
කඳුලු පෙතිවල දියැවෙලා..
ඔබම නාවත් තරහා නෑ මං
පැතුම් සුනු වී නැතිවුනා..


වලාකුලක්මි____☁🏔



උග්‍ර ග්‍රීෂ්මෙක සුන්දර නිල්ම නිල් වලාකුලක්ව උප්පත්තිය ලද මා ඔබට මේ පැවසීමට තතනන්නේ මගේ ප්‍රේමාංකුරයේ අවශේෂ සංක්ෂිප්තයයි. එහි අනවැසි දේ මතකයෙන් කීතු කර ඉරා දමමින් ඔබට අව්‍යාජව විස්තර කිරීමටත් මම අපේක්ෂා කරමි,නිස්කාරනේ වචන අපතේ නොයන්නටද මඟ බලා ගනිමි. ඉදින් මේ මගේ කතාවයි..
මම සන්දුෂ්නා වෙමි. අත්ලාන්තික් සමුදුරේ ඉහල ආකාසයේ උප්පත්තිය ලද්දේ නත්තල් අවසන් වී මාස දෙකක් ඉක්මව ගිය තැනය. ඒ ඉතා වියලී කාලගුණයක් සහිතව උග්‍ර ග්‍රීෂ්මයක අනාවැකි පල කරමින් තුබූ කාලයකි. අහිංසක මේඝ දූතියක් ලොවට තිලිණ කරමින් මගේ මව මට උප්පත්තිය ලබා දුන්නීය. 
සිනහා නම් නොවන්න.. මගේ පියානන් කවුරු දැයි මම අදටත් නොදනිමි.. ඒ මෝසම් සුලඟක් වීමට හුදෙක් ඉඩ හසර තිබිය යුතුය.. මන්ද මගේ මවගේ හදවතෙහි මහත් වෛරයක් මෝසම් සුළඟ හා විරජමානව පවතින බැවිනි...

මට තිබුනේ පාවෙන්නටය. මා පාවෙමින් පාවෙමින් දෙරණතට ඉහලින් සැරිසැරුවෙමි. අනතුරුව මම අතිශය චණ්ඩ කාලතරණයෙන් පසු ඉතා නිසසල සෘතුවකට පැමිණියෙමි. ඒ අත මහා ග්‍රීෂ්මෙන් වියැලීද, අනෙක් අතට මහා සිසිර සෘතුවෙන් මිරෙකෙමින්ද  හුස්ම ඇද ඇද,වෙහෙසකර සමයන් ගව්වක් පසු කර ආමි... ඒ මා පියනැගුවේ වසන්ත සමයකටයි.. ඒ අතිශය මනස්කාන්ත දූපතක් ඉහලටයි...
මගේ මුහුන දෙසට වන්නට තිබුනේ තරු පහකි. ඒවා මලක් සේ රාත්‍රියට දිස් වුන බව වෙනත් වලාකුලක් පැවසුවේ ඊර්ෂ්‍යාවකින් බව මම දැන උනිමි.. මට අවැසි වුනේ සමුදුරක් ඉහල ලැගුම් ගන්නට නමුදු මා අවසානයේ නවාතැනක් ලෙස හිමි වූයේ කන්දකි.. එය යුරල්ද ඇල්ප්ස්ද නැතිනම් රොකීදැයි නොදනිමි..
නමුත් මට අවැසි විටෙක කදු මුදුන සිප ගැනීමට මගේ වේෂය වෙනස් කල හැකිය... දුර්ගයක් නොලැබ කඳුමුදුනක් ලැගුම්හල ලෙස ලැබීම මම ලද භාග්‍යක් සේ සලකමි. දුර්ගයක භයානක බව නොදුට,කඳු පෙලක අසිරිය විඳින්නට ලැබීම මහත් සන්තුෂ්ටියකි.
තව නවාතැන් කොච්චරක් හිමිදැයි මම නොදැන උනිමි... නමුත් මා වියැලි දිනෙක කඳුකරයෙන් බැහැර ගොස් කඳුකරය දෙස බලා හිඳිමින් වියැලෙන්නටත්, සීත දිනෙක කඳු මුදුනෙ වෙලී සීතල නස්නටත් පුරුදු වුනෙමි.. නමුත් මා පිලිබඳ කඳු මුදුන හෝ නිර්නය කිරීම පිලිබඳ තුටු නොවූයෙමි.
ප්‍රේමය නම් සොයා එන්නාමය යන කියමන සනාථ කරමින් මගේ ප්‍රේමය කඳු මුදුනක් බව හැඳිනගැනීමට වසන්ත දෙකකුත්, මහා කුණාටු දහ හතරකුත් පසු කරන්නට සිදු විනි.. නමුත් ප්‍රේමය හැඳින ගැනීමෙන් පසු මාද නැති නම් කඳු පන්තියද ගැබ්බර වූයේ යැයි මට සිතා ගත නොහැකි විනි...
අදටත් සිතින් ගැබ්බර'මි...


වස්සානය________ ❤



සුළඟකට මඟ තොට කියා
ගැහුණ තුරු පත් බිම හලා 
නිහඬ රජයන රුක් පවා
සැසැලවෙයි දෙරණත සලා...

ඔවා මුතු මිණි පල නෙලා
දුක්ඛ දාහය වල් නෙලා
කමටහන් දුන් මන්ද්‍ර සුළඟක්
සෙමින් ළං වෙයි දුර තියා...

මල් කැකුලු විකසිත වෙලා
හිරියකින් ඇඹරී ගියා.
සුළඟ කියු බස නෑසුනා ලෙස
මල් හිඳි කොනකට වෙලා...

තුරු ලතාවන් දලුලලා
වසන්තය පැමිණිය නියා
සමනලුන් පියඹලා ඇවිදින්
මල් පියලි හෙමිහිට සිඹිනවා...




පෙම් කරමි

බොහෝ රළු ගර්ජනා නොහිතාම           හිඳිමි..
හිතෙන එක මොහොතකට සඟවාම   හඬමි..
රෑ දොලොස් පැය පුරා නිදි වරා               ගෙවමි..
ආයේ අවදිව නුඹට මමම පෙම්              කරමි..

කෘෂ වේදය


    

කෘෂ වේදය අතිශය සංක්ෂිප්තව මෙසේ වන්හ...
යටගිය දවසැ මහෝදය නම් නිරිඳකු රජකම් කරන සමයෙහි හේ තෙමේගේ දියණියන් වහන්සේ මහත් රුජාවකින් පෙලෙන සේක... නිරිඳානෝ රාජ්‍යයේ සුපතල වෛද්‍යාචාරින් අමතා සංදේශයක් යැවූහ.. එය මෙසේ යත් සිය දියණිතොමෝ දසවසක මුළුල්ලෙහි පෙලෙන රුජාව නස්නය කරනු පිනිස මහත් ආනුභාව ඖෂධයක් ලබා දෙන වෙද දුරෙක් ඇත් නම් මහා සම්පත්තීන් පිරි නමා යොදුන් හාර ලක්ෂයක නින්දගම් පවරණවා යැයි අසුන් පත් කෙටවීය...
නමුත් සියලු වැසියන්ගෙන් දියණිතොමෝගේ රුජාව වසන් කරලීමට නිරිඳානෝ වෙහෙසි වූහ..

සතර දිශා වල්ලෙන්ම දස දහස් වෛද්‍යාචාර්ය වරුනු මම නස්න කරලමියි, මම නස්න කරලමියි කියමින්... අවුන් පත් එවූහ..
නමුත් රජාණෝ විසින් සිය දියණි තොමෝ ප්‍රථමයෙන් මුන ගැස්වීමට උකටලී නුවූයහ. ඉදින්, රජාණෝ තමාගේ නින්ද සැපවත් කරවීමය මහානුසම්පන්න ඖෂධයක් ලබාදෙන මෙන් ඉල්ලීය..

ඉක්බිති කිසිඳු වෛද්‍යාචාරි කෙනෙකු රජාණන්ගේ නින්ද සැපවත් කිරීමට කෞෂල්‍ය නුවුහ.
ඉදින් මහ රජාණෝ ඒ වෛද්‍යාචාරින් සිය දහසක්ට මඳක් වැඩියෙන් පිරිසක්ම නැවත හරවා ඔවුන්ගේ ගම්බිම් බලා යැවූහ.
අවසානයේ නිරිඳානන්ට මහත් පල ජීවකයාණන් තොමෝගේ ගුණ සම්පත්තීන් අසන්නට ලැබිණි.. සකලවිධ ප්‍රකට මහත් පල සහිත වූ ජීවකයානන් සොයා නිරිඳානෝ අසුන් පත් යැවූහ.. අනතුරුව ජීවකයාණෝ මාලිගාවට පැමීණීයෝය.. නිරිඳානෝ තමාගේ හිසේ රුජාව ඉවතලා, ජීවකයානන් කැඳවා මෙසේ තෙපුලහ..
"මාගේ දියණියගේ සදාතන මහත් වූ අග්නි ජාලයක් කුසහි හට ගන්නා ලදුව දියණි විසින් අමාශයෙහි හිඩැසැක් හෝ ශේෂ නොකරමියැ සිතින් එකත් පස්ව පොරොන්දු වෙමින් පූරණය කරන මහත් භෝජන සංග්‍රහය ආමාශයේ විනිවිද රුහිර ධාතුවට වැඩම නොකොට ආහාර මාර්ගයෙ අවසානයෙන් පිටතට සැපැත් වන සේක.. ඉදින් සදාතන දියණියන් ඉතා කෘශව හිඳින්නාය. මේ සා කෘෂ භාවය සහේතුකව දියණියන්ට විවාහ යෝජනා සියල්ල ප්‍රතික්ෂේප වන්හ, ඉදින් මෙයට සුදුසු පිලියමක් වන්හේ නම් යුහුසුළුව කිව මැනව, එතකින් ඔබට මහත් සැපසම්පත්තීන් පුදලමි."

දියණියන් පරික්ෂා කොට බලා ජීවකයාණෝ් මෙලෙස තෙපුලහ.
"දියණියගේ කිසිඳු නිදානගත රෝගයක් නොමැති බැවින් පිලියම් නොවේ.. ආවාහ විවාහ කරදීමෙන් දියණියන්ගේ කෘෂ භාවය ශේෂ නුවනූමය..එතකින් දියණියන් කෘෂ නොවී මහත් විසල් ශරීරයක හිමිකාරියක් වන්නීය.."
ඉකිබිති, රජු දියණිගේ විවාහය සඳහා සුදුසු කුමරෙක් සොයා නැවතත් අවුන් පත් යැවීය. නැවත නැවතත් සිදු වූයේ සියල්ල ඵල රහිත වෙමින් විවාහ යෝජනා ප්‍රතික්ෂේප වීමය.. ඉදකින් නිරිඳානෝ මෙන්ම දියණියෝද විඩාවට පත් වූහ..
ජීවකයාණන් තරුණ හෙයින්ද, තවමත් ආවාහා නුවුනු  බැවින්ද, නිරිඳානෝ ජීවකයානන්ගෙන් සිය දියණි විවාහ කර ගැනීමට වදන් ඉල්ලුවේය.. ඉදකින් ජීවකයාණෝ දුර්ධරව විපලිසර භාවයට පත් වූවෝය.. නුමුත් ජීවකයානන් තමාට නුසුදුසු කුමාරිකාවක් නුවූයෙන්, පිලිවදන් දුන්නේ සිය කැමැත්ත ප්‍රකාශ කරමිනි...
අවසානයේ ජීවකයානන් විසින් කුමරිය සරණපාවා ගැනීමෙන් අනතුරුව කෘෂ භාවය ශේෂ නූවීය. එතකින් කෘෂ වේදය නිමාව දක්නා ලදහ...
=======================
මගේ පිස්සු කතා කියවන ඔබට තුති... 😂😂

මේඝා



ගැට පිච්ච සුවඳ බිඳු
කෙහෙරැල්ලේ ගවසලා
සඳ බැස්ස බිමට නුඹ
බසිනු මැන මේඝා.

රත් වෙච්ච දෙතොල ළඟ
මධු බඳුන තවරලා
රතු වෙච්ච දෙතොල් පෙති
සිපගනිමි මේඝා.

සුදෝ සුදු සේලයක්
තුනුවගේ දවටලා
නුඹ සීලයක වගේ
වත රකිනු මේඝා..

දිනිඳු ප්‍රිය සැමියා වී
නුඹ පෙමිනි මේඝා..
අහිමි මම පොළව වී
බලා ඉමී මේඝා...


රතු චතුරස්‍රය

ඒක මහ විශාල මී මැසි පෙට්ටියක්. විශාල වශයෙන් මී පැනි නිශ්පාදනයට හිමිකම් කීවේ මේ මී මැසි පෙට්ටිය. අපි ඒ මී මැසි පෙට්ටියට රතු චතුරස්‍රය කියලා නම තියමු..
මී මැසි රැජින හරිම ආඩම්බරකාරියක්.. ඉතින් මී මැස්සෝන්ට හරිම සැහැසි විදියට‍යි සැලකුවේ..
මී මැසි රැජින, විශාකා. විශාකා දේවිය තම සිංහාසනයේ වැඩ සිටියේ.. ඒ වගේම මී මැසි රැජිනට මන්දිර තුනක් තිබුනා. ඒවා හරියට සිදුහත් කුමාරයාගේ මාලිගා ත්‍රිත්වය වගෙයි.. රම්‍ය, සුරම්‍ය, සුභ මාලිගා ත්‍රිත්වය. එක්ක් ගිම්හාන කාලයට, අනික වසන්ත කාලයට, ඉතිරි එක ශීත කාලයට..

(අවවාදයයි: මී මැසි පෙට්ටිය තුලට ඇතුල් වෙනවා නම් වාස්තවික දේවල් පිලිබඳ වද නොවන්න. මන්ද මී මැස්සන් විශ සහිත බැවින් ඔබේ අවිශ්වාසයට සාක්ශි සොයන්න ගොස් මී මැසි ප්‍රහාරයකට ලක් වීමට ඉඩ ඇති බැවිනි.. නොඑසේ නම් ඇතුල් නොවන්න.මේ රතු චතුරස්‍රය ඔබ දැන සිටින මී වද වලට වඩා වෙනස්ය.)

විශාකා දේවිය වැඩිමනක් ඇන්දේ ගිම්හාන ඇඳුම්. ඒවා පිරිමි මී මැස්සන් දුටුවත් එක එල්ලේ බලන්න විශාකා දේවියගේ අවසරයක් තියෙන්න ඕන වුනා. නමුත් වාසනාවන්ත එක කුමාරයෙක් හිටියා. ඒ ගැමුනු.. ගැමුනු කුමාරයාට මී මැසි රැජින නැත්තම් විශාකා දේවිය අවසර දීලා තිබුනේ හුඟක් දේවල් වලට.

ඒවට තරහ එක මී මැස්සෙක් හිටියා.ඒ ගෞරව. ඔහුට තිබුනා ත්‍රස්තවාදී සංවිධානයක්. ඔවුන් විශේෂ අවි පුහුනුවක් අරන් තිබුනේ.

ගැමුනු කුමාරයා කිසිම දෙයක් දැන හුන්නෙ නැහැ.. ඔහු සිය නේත්‍රා පෙම් හසුන් පවනට මුසු කලා.. විශාකා දේවිය පෙමින් ඔද්දල වෙලා උන්නේ හරි හරියට.. ගැමුනු කුමාරයාට පුදුම විසෙයක් තිවුනේ.. හරි හරියට ඒක විශාකා දේවියටත් බෝ උනා..

මුල් කාලයේ විශාල මී පැණි නිෂ්පාදනයේ ආදිපත්‍යය විශාකාව හිමි කරන් උන්නත්, ආදිපත්‍යය බිඳ වැටෙන්න ගත්තා සීරුවට..

මීමැස්සෝ විශාකාවගේ පාලනයෙන් මිදෙන්න ගත්තා. සහතිකේටම ප්‍රේම ජවනිකා බලා හිඳින්න බැරුව සමහර මී මැස්සන් එක පොදියට වෙනත් මී වද කරා පියැඹුවා. රතු චතුරස්‍රය දිනෙන් දින ආගාදය කරා ගියා..

ගෞරව කලේ මී මැසි ප්‍රහාරයක් දියත් කරන්න සුදානම් වුන එක.. විශාකාව ගැමුණු කුමාරයා එක්ක රාත්‍රි ප්‍රසංගයක් බලන්න ගිය දිනෙක ගෞරව කලේ ප්‍රහාරය දියත් කර රතු චතුරස්‍රය සිය අණසට ගත්ත එක. ඒ වෙනකොට විශාකා උන්නේ ගැමුණු එක්කලා බෝල් රූම් නැටුම් නටන ගමන්....
විශාකා දේවිය නැවත පැමිණෙන විට සියල්ල සිදුවී හමාරයි. ඇය කම්පිත දෙනෙතෙන් බලා හුන්නා වෙච්ච විනාශය ගැන.. ඇයට අමතක වුනා බෝල් රූම් නර්ථනයෙදී ගැමුණු කුමාරයා තමන්ගේ වම් කකුලේ පොඩි ඇඟිලි ලේ එන්න පාගපු රිදිල්ලත්... ඇය කර කියා ගන්න දෙයක් නැතුව බලා උන්නා සිදුවීම දෙස...

හිත හදාගෙන සියල්ල අතහැරලා විශාකා දේවිය ගැමුණු කුමාරයාගේ තුරුලට යන්න හිතනකොට, ගැමුණු කුමාරයා පලා ගොස් තිබුනා...

ගෞරවට වුනේ ඉබ්බා දියට දැමීම වගේ දෙයක්... විශාකා දේවිය රැජිනක් වෙලා උන්නත්, සිදු වුනේ ගෞරවගේ අණසකට පත් වීමට සිදු වීම..

ගැමුණු කුමාරයා පලා ගිහින් සේනා සංවිධානය කරන්න හිතුවෙවත් නැහැ. මොකද තමන්ට ඒ දේ කරන්න හැකියාවක් නැති බව ගැමුණු කුමාරයා සහසුද්දෙන්ම දැනන් හිටියා...

ගෞරව සිංහාසනාරූඪ වුනාට පස්සේ විශාකා දේවීය තවදුරටත් දේවියක් වුනේ නැහැ. ඇය මැහැල්ලක් වගේ වියපත් වෙන්න පටන් ගත්තා. කිසිම ආහාරයක් අනුභව කලේ නැහැ. හැමදේම ප්‍රතික්ෂේප කලා.. ඇයව ගෞරවට අවශ්‍ය විදියට රූකඩයක් වගේ නටවන්න බැරි විත්තිය ටික කලක් යන කොටම ගෞරව තේරුම් ගත්තා... ගෞරව, විශාකාව අකාලයේ මියැදුනොත් තමාට එල්ලවන මී මැසි චෝදනා ප්‍රහාරය පිලිබඳව හැමවිටම සිත් කනස්සලෙන් පසු වුනේ. ඒත් ගෞරවටවත්, විශාකාවටවත්, ගැමුණු කුමාරයටවත් කරන්න දෙයක් තිබුනේ නැහැ... ඉතින් හැමදාම ඒ විදියටම අලුතින් ඉර පෑයුවා කිසිම වෙනසක් නැතුව.....


සුරංගනාවි

හිසකෙස් හලා මද ඇලයට හිස හරවා
නෙත් කොට සිහින් මගේ හදවත ගෙන උදුරා
මද හසරැල් පා මුළු විශ්වය කළඹා
ඔබ ඇවිදින් ආයෙත් මට තුරුල් වුනා..

පෙම් ජවනිකා හරි හරියට හමු වන්නේ...
සිනමා පටියේ පමණකමැයි මා සිතුවේ...
ඔබ නම් ඉතින් නිලියන් හැම පරදන්නේ...
මගේ සුරඟනයි හිත් මඬලේ සැත පෙන්නේ....

අඹ ගෙඩි රාජ්‍යය-06

මුලින්ම සමාව ඉල්ලනවා කතාව අතරමඟ නැවතුනාට...
මට මේ කතාව එක දිගට ලියා ගන්න බැරි වුනා... ආයේ එහෙම නොවෙන්න දිගටම ලියන්න හිතන් ඉන්නේ...

කලින් කොටස් වලට ගිහින් කියවන්න>>>
=================================

       

සුවිස් කුමාරයා සිනෙක්සා කුමරියව දුටුවේ උදෑසන ආහාර මේසය මතදී.. රෝමයේ කිසිම තැනකවත් ඇය වැනි රූමත් කෙල්ලක් සුවිස් කුමරා දැක තිබුනේ නැහැ. වීනස් දෙවඟනටත් වඩා ලස්සනයි. දැකුම් කළුයි.. කෙස් කළඹ ඉතාමත් දිගයි.. ඝන කළු පැහැතියි.. ඇස් දෙස බලන්නවත් බැරි බව කුමාරයා තේරුම් ගත්තා. මන්ද ඒ ඇස් වල කාන්තියට කුමරා නිලංකාර වෙනවා... තමා විවාහ වනවා නම් මැය සමඟ පමණමයි යැයි සුවිස් කුමාරයට සිනෙක්සා කුමරිය දුටු සැනෙන් සිතා ගත්තා..
ඇය උන්නේ කෑම මේසයේ ඉඳ ගෙන.. ඇගේ ආඩම්බරකම කොපමණද කියනවා නම් සුවිස් කුමරා එන විට නැගිට්ටේවත් නැහැ.. යන්තම් සිනහා වුනා පමණයි. නමුත් එයත් සිනහා නොවීමක් වගෙයි... කිසිම කෙල්ලෙකු තමාට මෙතරම් ආඩම්බරකම් පෙන්වා නැහැ.. ඉතින් සුවිස් කුමාරයාට මහත් තරහක් වගේම පුදුමයකුත් දැනුනා ඇය ගැන...
" සුභ උදෑසනක්..."
සුවිස් කුමරා කුමරියට සුභ පැතුවා...
"සුභ උදෑසනක්..."
කුමරියත් තරමක් උඩඟුවෙන් වුවත් කුමරාට සුභ පැතුවා...
"ඔබ සමඟ රාත්‍රියේ සාකච්ඡාවක් පවත්වන්න ඉන්නේ. එහෙනම් ඒ වෙලාවට කතා කරමු..."
කුමරිය එසෙ කියමින් ආහාර කිස ආහාර මේසයෙන් ඉවත් වූවාය...
කුමාරයාට කුමරියගේ ආඩම්බරකම දරා ගන්න බැරි වුනා.. මන්ද කුමාරයා තමයි ඊළඟ රෝමයේ රජතුමා.. රෝමයේ ජනතාව නම් කුමාරයා දුටුවත් ආචාර කරනවා.. රෝමයේ කුමාරිකාවන් තමන් සමඟ ක්‍රීඩා කරන්න එන්නේ, මිත්‍රත්වය අවැසි නිසා.. තමාට මේ දක්වා හමු වුන හැම ගැහැනු ළමයෙක්ම තමා සමඟ කතා කරන්නේ උවමනාවෙන්ම.. ඒත් මේ කුමරියට කිසිම අවශ්‍යතාවක් නැහැ වගේ...
කුමාරයා කල්පනා කර කුමක් කරන්නද කියලා...
රාත්‍රී සාකච්ඡාව රාජතාන්ත්‍රික සාකච්ඡාවක් වෙනවට කුමරා කැමති වුනේ නැහැ...
ඒත් ප්‍රේමනීය රැයක් ගෙවන්න හැකියාවකුත් නැහැනේ.. කුමාරයා බලන් උන්නේ ඇය සමඟ ප්‍රේම ගීත ගයන්න මිසක රාජතාන්ත්‍රික සම්බන්ධතා පවත්වන්න නෙවේ...
================================
ඉදිරියට >>>

මං හිඟන කොල්ලෙක්.. ඔය සුරංගනාවිට...




සිහින හතක් බිම්මල් වගේ එක දිගට ඇත පිපුනු...
කහින ලයකි වැඩි ආයුසක් නැතිව පණ රැක ගන්න වෙර දරපු...
බිම් මල් කඩා උයා කමි...
උයන්නට දැන් කිසිත් නැති..

හෙට උදේ ඉර පෑයුවම
සිහින හොයන්නට
ආයෙත් නගරෙට එමි.....

හමුවුනේ කොලොම්පුරේ ගැහැනු හිතක්..
ඒ හිත මැද්දේ තිබුනේ අයිෆල් වලට වඩා උස පැතුම් ගොන්නක්...
මට තිබ්බේ අයිෆල් කුලුන යට හරි අයිස්ක්‍රීම් විකුනන එකම එක හීනයක්..
ඒකෙන් මගේ ඇදුමට බේත් අරන්,
ජීවිතය රැක ගන්න දුප්පත් හීනයක්...

කෙනිත්තුව හීනයකට
ඔබ ඉස්ස මල් වැස්ස
ගල් වගේ දැනුනට
වැරදි නුඹ නොවේ...

ඔබ සුරංගනාවියක් මේ මිහිපිට ඇවිදින..
මං හිඟන්නෙක් යන කාරනා සත්‍ය වග නොදැනෙන..

අපි ඉහලන් උන්නේ කුඩ දෙකක්..
හිටියත් එකම එක අහස යට.....


අම්මා

අහසින්       බැස්ස තරුවකි ආලෝකය දුන්නේ.
පොලවින්   රැක්ක තුරු වදුලකි  බර     දැරුවේ.
සෙනෙහෙන් පිදුව ප්‍රේමය හදවත         පතුලේ.
කවියෙන්     මනින්නේ කෙලෙසක දිය   සයුරේ.

ලෙයෙන්    කිර   දොවා දරු රක්ෂා       කෙරෙනි.
සඳින්          සඳ   මුදා එලි කරලන        සෙනෙකි.
ගලින්        ගල   මුදා හැර රැකගෙන    වෙසෙසි.
කවියෙන්   කවිය ගුණ වරුසාවක්           පබැඳි.

නෙතින්     නොහෙලු කඳුලැලි හදවත  පතුලේ.
ගතින්        පිරුනු ඩා බිඳු මිහිකත          සිම්ඹේ.
සතුන්        රුපුන් පිරි වන ලැහැබක      මැද්දේ.
නෙතින්     නොහැර රැකුවේ ප්‍රාණය    ලෙසිනේ.

දෑත හොවා,      වැටෙනා සඳ වාරුව           වීලා.
හිස සිඹ             කඳුලු පිසලා දිරියම           දීලා.
උරහිස   හොවා හඬනා විට සවියම          වීලා.
අත අත   නොඇර අඳුරෙත් සෙවනැල්ලම වීලා.

රකුස්     පද      ගිලිහුනද නැත ප්‍රේමය  සිඳුනේ.
සසුන්     ගත    වෙන්න  ඉවසීමය         රැඳුනේ.
පසේ       බුදු    වෙන තරම් පින් බල      මහිමේ.
සසර      මග    මවුනි නුඹ මතු බුදු       වන්නේ.

යථ'රුත

ඔබ ඔතන
මම මෙතැන..
කඳුලු මේ
හැමතැනම...

ඔහු නොහොත් මාලය..




ඔහු නැගගෙන නැගගෙන ගියේ ඒ "මාලය" සොයාගෙනය. ඇත්තම කතාව ඔහු සිතුවේ එය රත්තරං මාලයක් කියා වුනත් ඒ උරචක්කර මාලයකි. එය සිටියේ වෙනත් තැනකය. එය ඔහු කිසිදා සොයා නොගන්නා තැනකි. බගාදා වෙලාවට තට්ටු නම් කීයක් නගින්න ඇතිදැයි ඔහු කල්පනා කලේය. තවදුරටත් ඒ නිශ්ඵල නැග්ම අතරමඟ නවතාලන්නට ඔහු කල්පනා කරන්නට විණ. ඒ නිසාම වෙන්නට ඇති ඔහු ඒ තට්ටු ගණන ආයෙත් බහින්න කල්පනා කලේ. ඔහු උත්තෝලකයක් භාවිතා කරන්නට තිබුන බව නොදැන ඔහු සිය හීන්දෑරී සිරුර තවදුරටත් ගෙවාලමින් තිබුනි. නොදැන හෝ නොතේරුම්කමට ඔහුගේ සියලු ප්‍රස්තුත විෂයවල් අසමර්ථ වෙමින් පැවතින. උරචක්කර මාලයද ඒ අසමාර්ථ විෂයන් ගොඩට වැටෙමින් තිබුනේ ඔහුට  නොදැනෙන විලසය.එය එසේ සිදු වුන එක හොඳය..

එය සිය බෙල්ලේ රුවා ගත්තේ නම් විඳින්නට තිබු අපමණ දුක් ගැන ඔහු කිසිත් නොදත්තේය.. කවදාවත් නොදැනුන ලෙසට ඔහු සිය හීන්දෑරී සිරුර වැය කරමින් දින ගණන්, මාස ගණන් ගෙවමින් අවුරුදු හතයි මාස තුනයි දින හතක් වැය කරමින් එම තට්ටු ගණන අහවර කලේය.. ඔහුට නොදැනුන යමක් තිබිනි.. එනම් කිසිඳු හැල හොල්මනක් නොමැතිව තිබුනද තමා ඉහලට නැගීමට එතරම් කාලයක් වැය නොකරුව බවය...

ඔහු මහ විසල් ගොඩනැගිල්ලෙන් මුලුමනින්ම බැස ඉහල බැලුවේය. එවිට එය ඉතාමත් ඉහල තලයක සිනා මුසු මුහුණින් උන්නාය. එය සිනාවක්ද නැති නම් උත්ප්‍රාස සිනාවක්දැයි ඔහුට නිගමනය කල නොහැකි විය. බගාදා වෙලාවට උපහාසයක් වෙන්නට පුළුවන. ඔහු ඊට හිත නිමග්න නොකලේය.

තවත් දෙයක් ඔහුට දැක ගත හැකිවිය.. කිසිදා නුදුටු පිරිමි වතක් එහි උරහිසට ඉහලින් පැවතිනි.. එම වත කවන්දයකට අයිති එකක්දැයි ඔහු කල්පනා කලේය... මන්ද එම වතෙහි කිසිඳු ජීවී ස්වරූපයක් නොතිබුනි... ඔහුට පිරිමි රුව සමඟ පමණක් සිනහා වීමට අවැසි වුවද ඇයගෙන වෙන්කර සිනහව එම නොදන්නා පිරිමි රුව වෙතට විසිකරන්නේ කෙසේදැයි ඔහු කල්පනා කලේය.. අනෙක් අතට එම පිරිමි රුවෙහි කිසිඳු ජීවී ස්වරූපයක් ද නොතිබීම තවත් සහේතුක කාරණාවක් විය.

එකෙනෙහිම ඔහුගේ මතකයට නැගුනේ පසුගිය දින කිහිපයේම මිය ගිය කවන්ද අභිරහස් ලෙස නගරයේ එක එක තැන් වලින් හමුවූ බවය...

එය ළඟට ගත්තේ නැති එක හොඳය.. සමහර විට එම කවන්ද වලට එහි සම්බන්ධතාවක් ඇති බව නැවත සිතුවිලි සමුදායක් ඔහුගේ හදවත තුලට කාන්දු විය.

ඔහු පර්ෆියුම් ෆිල්ම් එක පමණක් බලා තිබිනි.. එහි පිරිමි කෙනෙකු සුවඳ විඳ විඳ ගැහැණුන්ව කෲර ලෙස මරණයට පත් කරන්නා සේ මේ උරචක්කර මාලයද පිරිමි ඩැහැ ගෙන මරණයට පත් කරන්නේ යැයි ඔහු ගේ සිතට අනවරත සිතුවිලි කදම්බ ගලා එන්නට විය.. ඇත්ත වශයෙන්ම ඔහු එම චිත්‍රපටය බැලු දා සිට ඇන්සයිටි ඩිසෝඩර් නම් තත්වයෙන් පෙලෙන්නට විය.. එම චිත්‍රපටියේ ලෙස මිනිසුන් මරණ අයුරු මැවෙමින් මැකෙමින්, කෲර ලෙස මරණ විට වේදනාවෙන් කෑගසන හඬවල් ඇසෙමින් නැවත නොඇසෙමින් යන සිදුවීම් සමුදායකට ඔහු තනිව මුහුණ දෙමිනි සිටියේය...

ඔහු එය මඟහැර අනවරත පාරකට අවතීර්ණ වෙමින් සිටියේය. නැවත හැරී බලන අපහසු තර්කය සිතින් ලුහු බැඳ පලවා හැර හුදෙකලා ගමනකට ප්‍රවිශ්ට වූයේය.. තරමක් දුර යන විට ඔහුට තේරුනේ තවත් හුදෙකලා සිරුරු රැසක් ඔහු හා එක්වත්, නමුත් එක් නොවෙමිනුත් ගමන් ගන්නා අන්දමය. සමහර විට මේ හුදෙකලා සිරුරකට මගේ හුදෙකලා බව නස්නය කරලීමට හැකියාවක් ඇති බව ඔහු කල්පනා කරන්නට වින. ඉදින් ඔහු ඒ හුදෙකලා සිරුරු වලින් මෑත් වෙමින්ද ඈත් නොවෙමින්ද සිය ජිවීතය ගෙවා ලීමට තීරණයක් ගත්තේය...



කෙටි කතා අහුර සමඟ මං

බාගෙට වැඩ ඉවර කරපු කවි කතා නම් හුඟක් තියනවා...
ඒත් මට හිතුනා ආයේ  කවියක් හරි කතාවක් හරි නොදා වෙනස් වැඩක් කරන්න. (හැමෝම ජාමේ බේර ගන්න මේ දවස් වල කරන උප්පරවැට්ටිය තමා ඉතින්..)
බ්ලොග් කියවන මගේ ෆ්‍රෙන්ස්ලගෙන් පොඩි ඉල්ලීමක් කරනවා.. ඔයාල මගේ නොකියවපු කියවපු හුඟක් කෙටි කතා ඇති. මං මගේ කෙටිකතා  ටිකක් ලින්ක් කරලා මේ පොස්ට් එකෙන් පල කරනවා.. ඒවා නොකියවපු අය කියවපු අය ආයෙත් කියෝලා රස විඳින්න... මගේ අඩු පාඩු කියන්න කියලත්...
පෝස්ට් එක පාලුවට යන නිසා කවියකුත් දානවා ඔන්න.. ඒ සැප් 19 වෙනිදා කාංචනා අක්කා මගේ කවියක් දිනමිණ වසත් සුළඟ පිටුවේ පල කරන්න තෝර ගෙන...  ඒක තමා මේ ෆ්‍රෙන්ස්... ස්තූතියි කාංචනා අක්කේ....

මල්..
නිද්‍රාගත ප්‍රේමය
මුදා හරින මොහොත
මේ විසල් නිහඬතාව රජයන රාත්‍රිය...

ඔබත් නැති හුදෙකලාවක
ලියන අකුරු මැද
රජයන්නේ කඳුලු මල්...
හිනැහෙන්න දඟලන්නේ ඒ අහිංසක මල්..
ඔබ ආයේම විත් උදුරා නුඹව සරසා ගන්න මල්...

"හරි කියුට්" පවසමින් ඉඹ ඉඹ රිද්දන මල්...
මා මලක් නොවෙතැයි සිතා..
රේණු එකිනෙක ගැලවූ රාත්‍රීන්
සිය ගණනක් මතක වරුසාවට වැටේ...

ඉදින් මා තෙමෙමි...
ඔබත් නැති රැය ගන අන්ධකාරයේ වෙලෙමි..



==========================
කෙටිකතා





කියුටෙක්ස්

"ආයෙත් කියුටෙක්ස් ගාන් එනවාද.."
ඔයා එක පාර ඇහුවේ එහෙම. මට මතකත් නෑ කියුටෙක්ස් ගාපු දවසක්.. මං එච්චර ආටෝප කරන කෙල්ලෙක් නෙවේ... අපි හම්බුන අන්තිම දවසට කලින් දවස.. (අන්තිම දවස අද.. කලින් දවස මගේ මතකයේ නෑ.. සමහර විට සති තුනක් නැත්තම් මාසයකට විතර කලින් දවසක්.) එදා මං හිටියේ කියුටෙක්ස් ගාන්.. ඒක මං නෙවේ ගෑවේ.. මගේ යාලුවා.. සිතුමි... සිතුට කියුටෙක්ස් කලර්ස් සෙට් එකක්ම තිබුනා..
මං ආසාවට කිව්වා මගෙත් ගාන්න ඕනා සිතු කම්මැලී කියලා.. සිතු මට බැන්නා කම්මැලි නොවි ස්ටයිල් කරන්න ඕනා කෙල්ලෙක් වුනාම කියලා.. ඉන් පස්සේ ඒකී කලේ මගේ කකුල් දෙක හෝදන් එන්න කියලා හොඳට රෙදි කෑල්ලකින් වතුර පිහිදලා කියුටෙක්ස් ගාපු එක..
ඉන් පස්සේ දවසක මගේ මොනව හරි වැඩක් කර ගන්න තිබුනා කොටුවට ගිහින්.. මං කලින් රෑ එයාගෙන් ඇහුවා එන්න පුලුවන්ද කියලා.. එයාට පුලුවන්කමක් තියේ නම් නෑවිත් ඉන් නැති බව මං සහසුද්දෙන්ම දන්න නිසා මං බය නැතුව  එයාට මට තනියෙන් කරගන්න බැරි හුඟක් දේවල් වලට කතා කලා..
එදා එයා ඇවිත් හිටියේ කොටුව ස්ටේෂන් එක ළඟට.. මං එක්ක මල්වත්ත පාර දිගේ ඇවිදලා මගේ වැඩේ කරගන්න උදව් කලා.. ඉන් පස්සේ මාව මොරටුව බස් එකට ඇරලලාමයි එයා ගියේ.. ආරක්ෂා කරන්නේ දැනෙන්නම වගේ.. සමහරවිට එයා 138ක නගින්න ඇති තුම්මුල්ලෙන් බහින්න. නැත්තම් ගෙදර යන්න, කොටුව ස්ටේෂන් එකට යන්න ඇති.. එයාගේ ගමන් මං දැනන් හිටියේ නැහැ. අහන්න වුවමනා වුනෙත් නෑ...
එදායින් පස්සේ අද...
මං ගියේ නුගේගොඩ නෝලිමිට් එකට ඇඳුම් කිහිපයක් ගන්න... ඉන් පස්සේ හෝල්ට් එකේ හිටියේ 17ක් එනකම්... මයිලෝ එකක් කටේ ගහන්, බඩගිනි නිසා.. එයා ආවේ හම්පඩ වුන ස්කෝලේ ටී ෂර්ට් එකක් ඇඳන්.. අද වෙනකොට ස්කොලෙන් අවුට් වෙලා අවුරුදු තුනකටත් වැඩී.. ඒත් තාම පරණ වැරහැලි වුන ස්කූල් ටී ෂර්ට්  එකට තිත තියලා නැහැ... මට එයාගේ ඇඳුම් ගැන දැක්කම දුක හිතුනා.. ඒත් මට අදාල දෙයක් නෙවෙයි නිසා මං ඒ ගැන වැඩිය හිතුවේ නැහැ...
මං එක්ක හිටියා නම් මං එයාව කොහොමහරි ලස්සනට අන්දනවා...
ඒවා ගැන හිත හිත ඉන්නකොට එයා ආවේ....
"කොහොමද ඉතින්...?"
"නරකක් නෑ.."
"තාම මේ ෂර්ට් එක අඳිනවද..?"
"හ්ම්.. ඔයාලට වගේ අපිට ඇඳුම් ගන්න සල්ලි නෑනේ.."
"සල්ලි තිබිලා නෙවෙයි ඇඳුම් ගන්නේ.. අඳින එක හොඳට අඳින්න... මැරෙන ජිවීතේ ඉන්න කාලේ සතුටින් ඉන්න එපැයි.."
වැඩක් නැති ඇඳුම් කතාවක් අස්සේ 17ක් ආවා.. මං බස් එකේ නැගලා ආවා...
ඉන් පස්සේ එයා කොහේ ගියාද, මොනවා කරාද දන්නෙ නැහැ...
ඒත් නිදා ගන්න හදද්දිම ආපු මැසේජ් එකට මාව ආපස්සට ඇදුනා..
"ආයෙත් කියුටෙක්ස් ගාන් එනවද"

අරුමය

විතැන් වී හිඳ කෙඩෑරීව
වියැලි පත් බිම සිප ගත
රුකක් කතරක තනිවම
දිවිය රැක ගන්නයි වෙර.

මන්ද්‍ර ස්වරයෙන් හමා එන
චන්ඩ සුලඟකි කෲරවෙන
වාලුකා කතරක හුලඟක
නොවේවිද විස වැලි කැට.

බලා ඉද්දිම රුදුරු වුන
කුණාටුව වී කාණාටුම.
හිමි හෙමින් වැටුනේ දිය.
කතරකට දෙවියන් වැඩ.

සිසිරයක් කිසිදා නොවිමසන
සරතක් නොවුනමුත් පෙර
ග්‍රීෂ්මය පමණක් ඇවිලුන
වසන්තය විත් කතරකට...

කෙම්බිමක් වූ දෙහද
පීදීලා රතු නෙළුඹු දල
ලෙලෙනවා තද රතේටම.
පස් පියුම් පිපෙවිද මතුවට...

ප්‍රේමයෙනි මම.




හිමිකමේ මූලකේෂයත් පරිස්සම් නේද.
ආයේ ආයේමත් හමුවන්නේ මෙහෙම.
යෑම් දහසකින් වෙහෙසුනත් හිත.
ඒම් සහසකට තවත් ඉඩ ඇත.

අවසානයක් නොවන කතාවක සම්බන්ධයක් ඇත.
තිතක් කිසිලෙසින්වත් නොතැබුවත් තව.
කොමා තව හුඟක් ඇත ඉඩ එයටමය.
නිහඬව නොම ඉන්න ආදරෙයි තව.

අවලංගු කාසියක් නොකරන්න හිත.
දලවංගු රාශියක් ජීවිතයේ ඇත.
අලවංගු පාරකින් සීරුනත් හිත.
ආදරය මැරෙන් නැත ප්‍රේමයෙනි මම.


ඇත් රජුනි, නුඹට.....




ලෙහෙන්   කුලෙන්   සසර මඟට   පිලි   පන්න.
කෙලෙස්   පිරෙන්     සසර අපා     ගත වෙන්න.
පෙමෙන්   කෙලෙස බවුන් වඩා    බුදු   වෙන්න.
සහස්        භවක්      අවැසි මට   නුඹෙ වෙන්න.

දුරු       ලැහැබේ   පිපි මල්        කැකුලියක හිඳ
මරු      කතරේ     මරු වල්          පැටලුනා වෙද
තරු     අඹරේ       අමාවකත්            පැමිනියෙද
තරු     නුඹගෙ     නෙත් මඟ හැර කෙලෙසකද

සත්     සමුදුරු     පීරාගෙන            ආව      නියා.
තරු    මැදුරෙන්  හීන හතක්         මැවී       ගියා.
ඇත්    පැටවකු   නෙළුඹු පතක    තියා       පියා.
හිත්    සතොසින් සුබ පුවතින්       පිරී        ගියා.

කෙත් වපුරනු නුඹ වෙනුවෙන් කීව            නියා.
පල දරනුය නුඹ වෙනුවෙන් දරනු               නියා.
නෙත් ගනඳුරු නොකෙරෙම් සෙනෙහසින් වයා.
සත් සමුදුරු කලඹා නුඹ රකිමි                   නියා.

පෙර  කල්   සහස්  භවයන්ගෙත් පෙරුම්   පුරා.
පෙම සස්    කලක්  සුරැකුවේ මම් ළයෙන්   දරා.
පල   ගත්   රුකක්  වී කුස යහනෙන්ම       වරා.
දල    ඇත්   රජුනි   ඇත් පැටියෙක්  පුදමි    දරා.


මතක

ලා පාට මත වැතිරූ
චුම්බන හුඟකි මහරූ
තනිකමෙන් පිරුනු
මතක රිදවයි කුරිරූ..

මහ හඬින් ගිගුරූ
අහස් ගඟ හැඬවූ
එහෙත් කඳුලම
පතයි සොඳුරූ

සුසුමන්ද මැතිරූ
මහ බරට මිරිකූ
අකම්පිත එලි වු
මහ හඬින් ගිගිරූ..

හඳත් අහසේ සැඟවූ
පිපිරිය යුතුවු අකුණු
පිපිරි යන්නේ සැනහී
හදවතේ නොවෙද කඳුලු

නුඹ, මම හා ප්‍රේමය


අතොරක් නැතිව සිඹින..
අතරමඟ හිත හිතාම සපින..
මගේ දෙතොලඟ
නුඹේ ප්‍රේමය...

නොලියවෙන කවි ලියැවුන..
අතික්‍රමනය කල වේදිකාව...
පිටුපස සැඟව දිරිය දුන,
සවිය, නොවෙද මම...

ලී කැටයමක දළුලන..
නුවර යුගයේ පෙම් යුවල...
අප දෙදෙන නොවෙද
නුවර අහස යට තවම අප...


ඔබ මට ආදරේද?



  

ඔබේ නෙත් ගුහා තුල
ගිලි ගිලී රෑ යාමේ...
ඉපදුනේ රතු නෙලුම්..

පැතුවේ සුදු නෙලුම්..
මුනිදු පුද වඳින්න..
අමතකව දහම් සිත්
එකත් පස හිඳ
විසල් සිත්
හෑරුවා නොව,
උගුල්ලා ගත්තේ
සිතුවිලි කන්ද

නාය යාම් සියයකටත් වැඩියෙන්
හීනි පොදකට යට වුන
එදවස තමයි දවස

මා මිය ගිහිපු
ඔබ සළුව අතැරිය..

ලිවිය යුතු කවි නොව
ලියැවෙන්නේ....
නොලිවිය යුතු පද එක් වෙන්නේ..

තිතක් තබන්නට නොහැකිව
ලත නොවී
කොමා කිහිපයක් දමා
අසමි.. ප්‍රශ්නයක්
පිලිතුර නැතත්...

සිනහ වී යමි
තව දුරක්..

"ඔබ මට ආදරේද?"

තරුව




තෙරපවාගෙන ප්‍රේමය.
මියගියා නොව ඔබ..
සදහටම පෑයුවා
තනි තරුව වී ...
පුදා අඬ එලියකුඳු
ගන අඳුරේ පමණක්ම ගිලුන
අහස කළඹා....


කාංචනා අමිලානි කරුණාමුනි කිවිඳියගේ "බූමරංගය ඔබේ ඇස් දෙක"


අමුතු කවි එක්ක බැඳුන අමුතුම ශෛලියක් තියන කවිකාරිනියක් වගේම දක්ෂ කෙටිකතාකාරිනියක් වන කාංචනා අමිලානි කරුණාමුනි, අක්කගේ දෙවනි කවි පොත වන බූමරංගය ඔබේ ඇස් දෙක පොත හෙට.. එනම් සැප්. 07  සුරිය විලේජ් හීදි සවස 4ට සයුර ප්‍රකාශනයක් ලෙසින් කල එලි බසින්න සූදානම්...

ගම්මිරිස් කුරුල්ලා කෙටිකතා සංග්‍රහයත්, ප්‍රේමයේ කාර්තු කවි පොතත් කාංචනා අක්කගෙන් මෙයට පෙර සිංහල කලාවට උරුම වුන විශිෂ්ට පොත්....

ඉතින්.. මේ ලස්සන දවසට කාංචනා අක්කාට සුභ පතන්න ආදරයෙන් එක්වෙන්න ඔබ සැමට ආරාධනා කරනවා ...
************************************
කාංචනා අක්කගේ අමුතු තාලේ කවි කිහිපයක්.....


හැම දේකටම නමක් තිබෙන
ඒත් කෝ ඔබට-මට
අපි ඉන්නෙ පින්තූරවල විතරයි ඇත්තට
සමහර වෙලාවට
වෛවර්ණ ඉමොජියක
සිහින් ශබ්දයක් නඟාගෙන
හුවමාරු වෙන පුංචි තෙරපුමක
අපි හිටියෙ එහෙම
බැටරි බැස්සොත් නිවෙන්නම පතාගෙන
ඒ තරම් අවදානමක
රතු කොඩිය අතේම තියාගෙන
ඔබට-මට
නමක් ඕනා වෙන්නෙ මොකටද
විශේෂණ සහ උපසර්ග නොදන්නා විට
සෑම සක්ක පදයකටම
තමන්ගේ වැඩ තියෙනකොට
කාංචනා අමිලානි• ජූලි 18•
***********************************
රහස් ඔත්තු සේවාවක
අලුතින් රස්සාව ලද්දාක් මෙනි
වියළී කොළයක් බිම වැටුණත්
ශාංකාව ය; විමසිල්ල ය
ඉස්සි-ඉස්සී ඇඟිලි තුඩින්
සොයන්නේ කොළ වැටෙන්නට හේතුව ය
චෞර සිත
බලෙන් කොළ හෙලන සර-සරය
මා මෙන්ම අනෙක් අය කලබල කරන
හික්මවාගෙන සිත පලක් නැත
මේ අලුත් රස්සාවෙන් සෙතක් නැත
රහස් ඒ විදිහටම තිබෙන්නට හැර
වෙනදා ගිය ගමන් යා යුතුය
උදේටත්-රෑටත්
නිකරුනේ ඔබව තුරුලු කර වැළැඳගෙන
සිනාසී තරවෙන්න දැන් මට පුළුවන
කාංචනා අමිලානි• ජූලි 02

ප්‍රේමය වූ කලී.....




ඔබ සිත් අහසින් පලවා හරින්නට..
මතක තරු එකින් එක පුලුස්සමි...
දැන් අහවර යැයි අහසට කියමි...
පොලවටම වී බලා හිඳිමි....

පිලිස්සුන තරු වුවද එලිය දෙන බැව්
අමතකව සතුටින් විසිමි...

ආයේ තරු දහසක්ව
මතක ගව් ගණන් එලියදෙයි.
මා රාත්‍රියේදී ඒ එලියෙන්
නැහැවී නැහැවී බමමි...

සිර කුටියක යැයි සිතා
මේ ප්‍රේමය විසර්ජනය කරන්නට සිත් වෙමි...

ඔබ එපා යැයි සිතට ගර්ජනා කරමි..
ඔබටද රවමි.. බනිමි...
ඔබ නොමැති ඉසව්වක් සොයා ඇදී යමි..
සිත නිහඬ වන්නේ සැනකිනි..
යලි අහම්බෙන් යැයි සිතා
ඔබේ ගැවසීමට හසු වෙන්න වෙර දරමි...
සැනෙන් මා හසු වෙමි...
ඉදින් මේ කුමන විජ්ජාවක් දැයි මම සිතමි...

"ප්‍රේමය" වු කලී මේ ලොවෙහි විසල්ම විජ්ජාවයි...

මොහොමඩ් නුඹට

නුඹ නොදනවත් මොහොමඩ් ෆාතිමා හොරෙන් බැලුවා.. මුසල්මානුවන් නොවන වුන් වුව ඈට පෙම් හසුන් යැව්වා.. ඒවා නෙත් වලින් ඈත් වින්දා... කට්ට කරුවල ලෝ...