වස්සානය________ ❤



සුළඟකට මඟ තොට කියා
ගැහුණ තුරු පත් බිම හලා 
නිහඬ රජයන රුක් පවා
සැසැලවෙයි දෙරණත සලා...

ඔවා මුතු මිණි පල නෙලා
දුක්ඛ දාහය වල් නෙලා
කමටහන් දුන් මන්ද්‍ර සුළඟක්
සෙමින් ළං වෙයි දුර තියා...

මල් කැකුලු විකසිත වෙලා
හිරියකින් ඇඹරී ගියා.
සුළඟ කියු බස නෑසුනා ලෙස
මල් හිඳි කොනකට වෙලා...

තුරු ලතාවන් දලුලලා
වසන්තය පැමිණිය නියා
සමනලුන් පියඹලා ඇවිදින්
මල් පියලි හෙමිහිට සිඹිනවා...




No comments:

Post a Comment

තනිකමක් තියා නොතියාම  ඔබ ගියා වුව මතක එලියකි. රිද්දා නොරිද්දාම  හද කොනිති ගැසුවට එයද සුවයකි. පෙමක් අහිමිව යන්නේ කෙලෙසක ණයට දීමක්...