කවියක උපත

අකුරු එකිනෙක ඇමිනුනේ
කවියක උප්පත්තියක් ලබන්නද...
ප්‍රේමයෙන් ගැබ්බර මගේ සටහනට
ඔබ තැබු නම කවිය විය.

කවිය...
කිම මෙලෙස මා පාරනු,
වැගිරෙන ආදරය මතින්
මා ඔහුගේ ක්ෂුද්‍ර මාත්‍ර ප්‍රේමයක් සොයමි.

සොයා යන්න ඔබ ඔහුව.
අසන්න ඒ සා ප්‍රේමය දැන් කොහි කියා.

නැතිනම් මියැදෙන්න.
තවදුරටත් මා පාරනු කෙලෙස.
හිත්පිත් නැති එකෙකු සේ.



හිනැහෙන්න අදිටනට,
විසි කරපු කුලු ගෙඩිය.
පියාඹා පැමිණිලා,
ඇමිනුනේ හදවතේ,
ඔබට වෙන් වු කුටියේ. 

නිදොස් කොට යන්ට දෙමි.
ඔබට හිමි නිදහසට,
මා යටත් වෙමි සබඳ
ඔබ විසින් පැනවූ
මරන දඬුවමට වුව.

ප්‍රේමයේ නාමයට
මා කිසිඳු වංචාවකුඳු
නොකෙරුවත් කිසිවිටෙක.
ඔබෙ හිතේ කඩින් කඩ
විටින් විට වැඩි පවතනා
සැකය නම් බාධකය
මා විනාශ කරනු ඇත.

ඔබම පැනවු මරන මංචකයේ
මා දවා හලු කරනු.
හදවතට නිදහසක් ලැබේ නම්.
මියෙන්නෙමි..
පවසන්න.. ඔබේ දඬුවම.
යටත් වෙමි...
සොඳුර..


ප්‍රේමයක්

ඉඩෝරෙක බිම හැලුනු වියලි පතක හැර...
ශීතලෙන් මිරිකුනු සමයක, ලෝගුවක මිස...
සරත් ඍතුවක තැඹිලි පැහැයක විනා..
ප්‍රේමයක් වෙන කොහිද.. එකී සමයක රැදි.

ගලායන දියපහරක් උඩුගං බලා යාවිද
කඩාහැලෙන ඇල්ල නවතාලන්නට හැකි වේවිද.
ඉපදෙනා ප්‍රේමයේ ලෙයක පස්මහ බැලුමක් තියා, මූල කේශයක්වත් ඉපදේද.
එහෙව් ප්‍රේමයක අනාවැකියකුඳු පලවේද...

තවුතිසා ලොව නොව, නිරයේ සිට...
පෙරුම් පුරා පැමිණියා වෙද,
ප්‍රේමයක් නේන බැව් කිව හැකිද,
සක් දෙවිඳුට වුව.
ඉපදෙනා ප්‍රේමයට අහේතුවක් වුව හැකිය වෙන්නට එකඳු හේතුව..
එහෙව් ප්‍රේමයකට ආයුශත් තිබේවිද...

රතු වෙල්වට්


මං සොයාගෙන ගියේ වෙල්වට් මන්දිරය. ඒ නම හරිම අමුතුයි..ඉතින් මං බලාපොරොත්තු වුනේ වෙල්වට් මල් පිරුනු උයනක් සහිත මන්දිරයක්. මං වෙල්වට් මන්දිරය තියනවා කිව්ව අතුරු පාරේ ඉදිරියට ඇදුනා..ඒ පෙදෙසේ තිබුන එකම විශාල උයනක් සහිත මන්දිරය වෙල්වට් මන්දිරය යැයි කිවු නිසා කුහුලෙන් යුතුව මං සොයා ගත් විශාල උයනට ඇතුල් වුනා.මං බලාපොරොත්තු වුනේ වෙල්වට් මල් පිරුනු මන්දිරයක්  වුවත් නිශ්චිතවම මට වෙල්වට් මල් එම වත්තෙන් දක්නට ලැබුන් නෑ. නමුත් මං විශ්වාස කලා නිවැරදිව මං වෙල්වට් මන්දිරය සොයාගෙන ඇති බව, මන්ද ඒ සා විශාල මන්දිරයක් මා දුටුවේ ප්‍රථම වතාවට බැවින්.. 
මහ විශාල කවාකාර දැව ගේට්ටුවක් එක්ක විහිදිලා යන මාර්ගයක්. මාර්ගය දෙපස පයිනස් තුරු සමුහයක්. අවසානයේ ඒ මහ මන්දිරය. ඒක හරිම ලස්සන මන්දිරයක්. මන්දිරය ඉදිරිපස දොරටුව හෑරෙන්න සම්පුර්ණයෙන්ම මල් වැල් පඳුරුවලින් සැදුම් ලත් මල් දෙවටක්.  පුංචි පුංචි දම් පාට මල් පිරිලා. මං හෙව්වේ වෙල්වට් මල්.. එනමුත් එකඳු වෙල්වට් මලක්වත් සොයාගත නොහැකි වුනා..මං මාර්ගය දිගේ ඉදිරියටම ගමන් කලා...
මන්දිරය කවාකාර දොරටු හා ආරුක්කු බිත්ති වලින් නිමැවූන් ගොතික් වර්ගයේ මන්දිරයක්. කිරි සුදු පාටින් මන්දිරය දිදුලන්නට වුනා. එහි බරාඳය හරිම විශාලයි. එහි පැද්දෙන දැව පුටුවක හිඳගෙන මහත්තයෙක් පොතක් කියෙවමින් උන්නේ. ඔහු උපැස් යුවලක් පැලඳගෙනයි සිටියේ ඒ වගේම ඔහු මැදිවියේ කෙනෙක්. ඔහු ළඟ තිබුනු ස්ටූලයක රතු පැහැතු වෙල්වට් කේක් කෑල්ලක් තියපු බන්දේසියක් තිබුනා.. කේක් කා තිබුනත් එම කෑල්ලෙන් වැඩිමනක් ඉතිරි වෙලා තිබුනේ.

"සමා වෙන්න.." මං බයාදුව උගුර පැදුවා..
නොසිතු මොහොතක වුන සිදූවීමක් වගේ ඔහු මා දෙස පුදුමයෙන් බලා හිටියා..
මං නැවත වතාවක් මගේ කටහඬ අවදි කලා.
"සේවිකාවක් වුවමනා බව දැන ගන්නා ලැබුනා. මං ආවේ රැකියාවක් සොයාගෙන"
නමුත් ඔහුගේ මුහුනේ ඇදුනේ නුරුස්සනා බැල්මක්.. 
"සේවිකාවක් අවශ්‍යතාව තිබුනේ දවස් කිහිපයකට පෙර. නමුත් සේවිකාවක් සොයා ගන්න බැරි වුන නිසා මගේ හරිම ලස්සන අද දවසම විනාශ වුනා. උඹ ඇවිත් තවත් මාව විනාශ කරනවා."

මං බයෙන් මිරිකුනා.. මගේ ගිනි ගහන කුසට දියපොදක් අවැසිව තිබු මොහොතක් එය. කුසගින්න නිවා ගන්න රැකියාව අවශ්‍ය වුවත්, එය බාර ගන්නත් පෙර හාම් පුතා ගොරවන්න පටන් අරං තිබුනේ...
මං කිසිවක් නොකියා බලන් හිටියා..

නිමේෂයකින් හාම්පුතා නැවත නිහඬ බවට තිත තිබ්බා. ඒවෙලේ  නම් තරමක් සන්සුන්ව.
"හ්ම්.. එහෙනම් එන්න. ඇතුලට."

ඔහු මට හැකි වැඩ කටයුතු මොනවාදැයි විමසීය. මම ඉතා කැමැත්තෙන් ආහාර පිසිම යැයි පැවසිමි. ඉදින් ආහාර පිසීමට සේවිකාවක් අවශ්‍ය වු බැවින් නිතැතින්ම මට ආහාර පිසින කටයුතු පැවරුනා.  එලෙසම මා ඉරිදා පොලට ගොස් අවශ්‍ය ආහාර එලවලු රැගෙන ආ යුතුත් වුනා.
නිවෙස් පිරිසිදු කරන්න වෙනම සේවිකාවක් සිටියා.
ඒවගේම මන්දිරයේ උයන්පල්ලෙක් ලෙස හුරුබුහුටි පුංචි කොල්ලෙකුත් හිටියා. මට වෙනම පුංචි කාමරයක් ලැබුනා. අනික් සේවකයන්ගෙත් කාමර පිහිටලා තිබුනේත් එයට ආසන්නවයි. උයන බලා ගන්න කොලුවා නම් හරිම විහිළුකාරයෙක්. ඔහු සෑම විටම විවිධ දේ කියමින් අන් අයව සිනහා ගැන්වුවා.

හාම්පුතාට අමතරව ගෙදර හිටියේ ඔහුගේ පුතා හා සේවක පිරිස විතරයි. ඒත් පුතා වැඩිමනක් හිටියේ නිවසින් පිටත.
මං හිතුවේ ඇත්තටම හාම්පුතා හරිම රෞද්‍ර පුද්ගලයකු වෙවි කියලා. ඒත් ඔහු හරිම කරුනාවන්ත පුද්ගලයකු වුනා. වැඩිමනක්ම කලේ පොතක් කියවන එක. මන්දිරයේ ඉදිරිපස බරාඳයේ පැද්දන අසුනට වී ඔහු දවසේ වාඩිමනක්ම පොත් අතර ගෙව්වා.
ඔහු හිටපු ප්‍රසිද්ධ විනශ්චයකාරවරයෙක්. ඔහුට ඇති තරම් වත්කම තිබුනා. නමුත් ඔහුගේ පවුල් ජීවිතය පිළිබඳ නොවිසඳුනු අබිරහස් තිබෙන බව විටෙක සේවකයන් මුමුණනවා මටද ඇසුනා. 
නමුත් ඒ කිසිවක් නොවිසඳුනු රහස්... හම්පුතා සිය සේවකයන්ද පොතට හුරු කරන්න ඔහු උත්සහ කලා. නමුත් උයන බලා ගත් කොලුවට කියවන්න බැරි නිසා ඔහු පැමිනුනේ නැහැ. මන්දිරය පිරිසිඳු කරන කෙල්ල නම් සමහර වෙලාවක පුස්තකාලයේ හිඳිමින් පොතක් කියෙව්වා.මටත් ආසාවක් පැමිනුනා පොත් පරිශිලනය කරන්නට. නමුත් ඊට වඩා ප්‍රිය වුනේ උයනේ ඇවිදින්න..

මං පිසු ආහාර වලට හාම්පුතා ඉතා ප්‍රිය වුනා. මුලදී දිනපතා පිසිය යුතු ආහාර වර්ග නියම කලත් පසුව ඔහු එය අත්හැර දැමුවේ මගේ ආහාර පිසීමේ හැකියාව හා ඒ පිළිබඳ ඔහු විශ්වාස කල නිසා විය හැකි. මං සමහර දවසට විශේෂ භෝජන පිලියෙල කලා. ඔහු ඒවට ඉතා ප්‍රිය වුනා. ඔහුගේ පුතු මන්දිරයේ නොසිටි තරම් ඒවා රස බලන්නට...
මං නිදහස් වෙලාවට උයනේ ඇවිද්දා. ඒක පාට පාට ටියුලිප්, කානේශන්, සූරියකාන්ත, ලිලී, රෝස වගේ හුඟක් මල් වර්ග පිරිලා තිබුන සාරවත් උයනක්. උයන්පල්ලට හිටිය කොලුවගේ දක්ෂතාව ඒක. මං පුදුමවුනා ඒ උයන දැකලා.. ඒත් මං හැමදාම හොයපු වෙල්වට් මල් නම් කවදාවත් දැක්කෙ නෑ.
මට නිදහස් වෙලාවට උයනේ මල් පැලවලට සාත්තු කරන්න ලැබුනා. වල් පැල ගලවන්නත්, පාත්ති කොටන්නත්, අනතුව කුඩා පැල වගා කරන්නත් මං ආස වුනා. ඒවල මල් පිපෙනකොට ඇති වන සතුට කියලා නිම කරන්න බැරි වුනා.
දවසක් මම එලවලු ගන්න පොලට ගියහම වෙල්වට් මල් පැල දුටුවෙන් මම ඒවා කිහිපයක් ගෙනත් උයනේ කොනක වගා කලා. ඒවා පැල වුනේ නෑ.. ඉක්මනින් මැරිලා ගියා..
ඉතින් මං වැඩේ අත්හැර දැමුවා. උයන්පල්ලා නම් කිව්වේ ගහක් හිටවන්නත් අත් ගුණේ තියෙන්න ඕනා කියලා..
ඒ නිසා මං කියවන්න හුරු වුනා. හාම්පුතා පොත් තෝරලා දුන්නා. මං ආස වුනේ ශෝකාන්ත ප්‍රේම කතා වලට..

මම රැකියාවට පැමිණ අවුරුද්දකට ආසන්න කාලයක් ගත වෙලා තිබුනේ. එන්න එන්නම හාම්පුතා අසනීප වෙන්න ගත්තා. අවසානයේදි ඔහුව රෝහලක නේවාසිකව නතර කලා.. ඔහුට දියවැඩියාව තිබුනත් ඔහු ආහාරයට ඉල්ලුවේ ‍රතු වෙල්වට් කේක්. සීනි මට්ටම පාලනය කල යුතුද වුනා. මම වෙල්වට් කේක් එකක් අවසානයේදි සාදාගෙන ගියේ ඔහුගේ ඉල්ලීම ඉටු කරන්න. වෛද්‍යවරුන්ට හා හෙදියන්ට හොරෙන් කේක් කැබැල්ලක් හාම්පුතාට ලබා දෙන්න මා සිතා සිටියේ ඔහුගේ හොඳම දවසේ එනම් මා රැකියාවට ගොස් අවුරුද්දක් පිරෙන දිනයේ.
නමුත් අවාසනාවට ඔහු ජීවිතය හැර ගොස් සිටියා. ඉදින් ඔහුගේ අවසාන ඉල්ලීම වත් ඉටු කල හැකි වුනේ නෑ.



ප්‍රස්තුතයට මරු කැඳවා
ලියු කවියක ප්‍රේමයක් වෙද.
ඔබව සොම්නස් කිරීමට.
තරම් වුව සොයා ගන්නට තව.

දෛවය



මං සන්තෝශ උනේ තේජාන් මගේ ජිවිතයට වැඩිය මුල්ම දින වල. දැන් නම් ස්වයං රැවටිල්ලකටවත් කිසිසේත්ම සන්තෝශ වෙන්න හේතුවක් මතකයෙන් අරන් පැලැස්තර අලවලාවත් ඔබට පෙන්න හොයා ගන්න නැහැ. දුකම පමණයි මගේ හදවතේ කැකැරෙන්නේ.
මටත් කියලා සුන්දර ආදරයක් තිවුනා. ඒ ආදරය බිඳ වැටුනේ විසල්ගේ පියතුමා මට අකමැති වුන නිසා.
විසල්... ඒ ආදරයත් මහ විසාලයි.
මගේ හිත උමතු වෙලා තිබුනේ ඒ විසල් ප්‍රේමය උකහා ගන්න බැරිව. විසල්ගේ ආදරය එක්ක තේජාන් කොහේ මට්ටු වෙන්නද. ඒ ආදරය හරිම උත්කෘෂ්ටයි. ඒ ආදරය වැලඳන් ආපු විසල්ගේ විසේකාර තාරුණ්‍ය මාව ඔත්පල කරලා තිවුනේ. ඒ හැඟීම මනසේ අකුණු කොටනවා වගේ ක්ෂණයෙන් මතක මගේ හදවතේ රඟන කොට. ඒ උණුහුම් හැඟීම් එක්ක මට ජිවිත කාලෙම විඳින්න හැකියාවක් තිවුනා. අදටත් මං මගේ විසේකාර හැඟීම් එක්ක ඔට්ටු වෙන්න තේජාන්ට නොහැකි වුනාම විසල්ව මතක ගබඩාවෙන් එලියට අරන් මං තේජාන් එක්ක තරඟ කරවනවා. ඒත් කවදාවත් තේජාන් නම් දිනන් නෑ. නිතරඟයෙන්ම විසල් ජයග්‍රහනය කරනවා. මං තේජාන්ට හිනා වෙනවා. 
තේජාන්..
එයා හරිම රළු පිරිමියෙක්. කවදාවත් ආදරණීය වෙන්න එයාට හැකි උනේ නෑ.

මගේ වයස විසි පහ පහු වෙන්න ගන්නකොට මගේ අම්මට කෙසේ වෙතත් නෑ පරපුර ට නම් මාව විවාහයක් කරවලා ගෙදරින් පිටමං කරන්න හරිම අවශ්‍යතාවක් තිබුනේ. ලොකු අම්මා අපේ නිවසට ගොඩ උනාම "ලොකු දූට තවම කිසි දෙයක් හරි ගියේ නෑ නේද" කියන පුනරාවර්ථි කියමන දිගහැර සුසුම් වරුසාවක් වස්සන්න ලෙඩක් තිවුනා.
එහෙම ඇහුවේ නැත්තම් එයාට ගෙදර ගියහම නින්ද යන් නෑ වගේ.
"හ්ම්..! කිසි දෙයක් හරි ගියේ නැහැනේ."
කියලා පුනරාවර්ථි දෙඩවිල්ලකට අපේ අම්මාත් ඒ කලේ හුරු වෙලා හිටියේ.

කොහොමත් මට මගේ ආදරය නැති උනට පස්සෙ විවාහයක් ගැන අදහසක් තිබුනේ නැති තරම්. අධ්‍යාපන කටයුතු වලට පමණයි වැඩි අවධානයක් තිබුනේ.
එම්. බී.ඒ. එකත් ඉවර කරේ ඉක්මනට වෘත්තීය ජිවිතය ජය ගන්න.. උසස්වීම් වලට යන්න මිසක් ජීවිතය ගැන වෙන සිහින කිසි දෙයක් තිබුනේ නැහැ.

තේජාන් ගේ යෝජනාව අපේ නිවසට රැගෙන ආවේ ලොකු අම්මාමයි.
එයාට ආනයන අපනයනය ව්‍යාපාර සමඟ ව්‍යාපාර කිහිපයක්ම තිබුනා. මං එම්. බී. ඒ. එකත් කරලා කිව්වම එයා එක පයින් කැමති වෙලා. එයාගේ ව්‍යාපාර දියුණු කරන්න හොඳ මස්තිෂ්ක යක් මිසක් එයා හොයලා තිබුනේ බිරිඳක් නෙවෙයි කියලා මට අරුත් ගැන්වුනේ විවාහ දිවියේ මුල් අවදියමයි.

කොහොම හරි ඉක්මනින් සිදු වුන මගේ මංගල්‍යයට හරියට මධුසමයක් වත් තිබුනේ නැහැ.
විසල් නම් ඒ කාලේ කිව්වේ අපි මාසයක්වත් මධුසමය ගත කරමු කියලා. ඒ මධුසමයට ප්‍රංශය, නුවරඑළිය, ටජ් මහල් එහෙම අයිති වෙලා තිබුනේ.
ෆ්‍රාන්ස් ගිහින්, අයිෆල් කුලුන අබියස ප්‍රංශ හාදුවක් දෙන්න අපි ඇඟිලි ගැන ගැන හිටියේ. ලංකාවේ ප්‍රසිද්ධියේ හාදු දෙන්න වරම් නෑනේ.. මං කිව්වේ ලැජ්ජයි කියලා හැමෝම ඉදිරිපිට හාදු දෙන්න.. ඒත් විසල් කිව්වේ, එහේ හැමෝම තුරුලු වෙලා ප්‍රංශ හාදු දෙනකොට මටත් නිකම්ම හාදු වැස්සක් ඕන වෙයි කියලා.. 
"සුවි, ඔයා හිතන්නේ මෙහෙ වගේ මානසික රෝගීන් ඉන්නවා කියලද ප්‍රංශේ.. එහේ ප්‍රංශ හාදු ප්‍රසිද්ධියේ දුන්නා කියලා මිනිස්සුන්ට ලෝක පුදුමයක් වෙන්නේ නෑ.. එහේ මිනිස්සු හොඳ ලිංගික අධ්‍යාපනයක් ලබලා තියනවා."

මං පත්තර වල කියවලා තිබුනා මානසික රෝගීන් ඉන්නවා කියලා, කොල්ලා කෙල්ලෝ ප්‍රේම කරන දිහා බලන් ඉන්න.. අපිට මල් උයන් ගානේ, මුහුදු වෙරලට වලට යන්න උවමනා වුනේ නෑ. විසල් ආවේ හැමදාම එයාගේ කාර් එකෙන්.ඒක මිට්සුබිෂි ලාන්සර් එකක්.අපි සැප පහසුවට ඒ.සී. එකත් ඔන් කරගෙන තුරුල් වෙලා හිටියා..
නුවරඑළියේ ගිහින් සීතලේ නිරුවතින් තුරුල් වෙලා ආදරේ කරන්න අපි හීන මැව්වේ. ඉතිං විසල් මාව අත්හැරලා ගියාට පස්සේ ඒ හීනත් නැති උන එකේ මධුසමයක් නැති මගේ උත්කර්ෂවත් මංගල්‍යය ගැන කිසිඳු විස්සොපයක් මගේ හිත් පතුලේ කොනකවත් තිබුනේ නැහැ.

අවසානයේ මම සුන්දර බිරිඳක් වෙලා කොලඹ පිහිටි, එකට පස්සෙ බිංදු අටක වටිනාකමක් තියන සුපිරි බද්ධ නිවාසයක වාසයට පැමිනියා.
තේජාන් කිව්වේ ඉක්මනට එයාගේ ටෙක්ස්ටයිල් කම්පැනි එකේ ජෙනරල් මැනෙජර් වෙන්න කියලා. මං වෘත්තීය ජීවිතය සමඟ පවුල් ජීවිතය පැටලුමක් කරගන්න කැමති වුනේ නැහැ. 
ඒත් විවාහ වෙලා දින කිහිපයක් ගත වෙද්දිම තේජාන් කුංචනාද කරන්න ගත්තේ එයාගේ බිස්නස් දියුනුකරන මිසක් අනුන්ගේ බිස්නස් දියුනු කරන ගැණියෙක් ඕන් නෑ කියලා. කුංචනාදය, උඩු බුරලීමක් වෙන්න වැඩි කල් ගත වුනේ නැහැ.. මට ඉවසා දරා ගත නොහැකිව මං අස්වීම් ලිපිය බාර දීලා මගේ ස්වාමිපුරුෂයාගේ වැඩ කටයුතු වලට හවුල් වෙන්න ගත්තා.

නිවසේදිත් පුරුශාධිපත්‍යයේ දද කෙහෙලි නැංවුනා වගේම වෘත්තීයමය ජීවිතයත් මගේ ස්වාමිපුරුෂයාගේ ආධිපත්‍යයට නතුවුනා.. ඒ ආධිපත්‍යය මං ඉවසුවත්, මං කවදාවත් ඉවසන්න කැමති වුන දෙයක් නෙවෙයි මගේ ඉගෙනීම, මගේ හැකියාව, අවතක්සේරු  කරනවට. 
නමුත් සමහර වෙලාවට ඔහුගේ කිනිසි පහරවල් වැනි වදන් මගේ හද පසාරු කරගෙන කිඳාබැස්සේ මගේ හැකියාව, ඉගෙනීම ඔහු අවතක්සේරු කරන විට,
මම අතිශය අපහසුවෙන් මගේ තරහා ඉවසා දරාගෙන මුකුත් නොකියා හිනාවීගෙන හිටිය වාර අනන්ත ප්‍රමානයක් වුනා.
මගේ ස්ත්‍රීවාදී චින්තනය යටපත්ව දර්ශීය කාන්තා නිරූපණයක් රඟ දැක්වුවා වුනත් ඔහුගේ වාග් ප්‍රහාර වලට ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කිරීම් හදවතට පමණක් සීමා වුනා. සිහින් කෙඳිරිලි හදවතෙන් පැන නගින කොට මං කලේ හදවතට අණ කරපු එක.. ඒත් මං දැන හිටියා ඉවසීමේත් සීමාවක් තියන විත්තිය.

නිදි යහනේ නම් යුග පුරුෂයා වුනේ ඔහු. කිසිඳු තෙතක් නැතිව ඔහුගෙ චුම්බනයන් මට හිරිකිත වෙන්න ගත්තේ වෘත්තීය ජීවිතයේ මහන්සි වෙලා ආවත් නිවසේදිවත් ඔහුගෙන් දිගටම හිරිහැරවෙන්න ගන්න කොට.. 
වේග රිද්ම සංගීතයට මං අකමැති බව දැන සිටියත් ඔහු දිගටම වැයුවේ වේග රිද්ම.. මං අකමැතිම දේවල් එකිනෙක සිද්ධ වෙනකොට මගේ හීන බොඳ වෙලා තිබුනේ.

ඔහු කාර්‍යාලයට ආවේ කලාතුරකින් වුනත් ඒ හැම වෙලේම මං හරි හරියට අනවශ්‍ය දේවල් වලටත් කාර්‍යාලයේදී සේවකයන් ඉදිරිපිටම තේජාන්ගෙන බැනුම් ඇහුවා. හරියට ලිපි ගොනු මගේ ඉදිරිපිටම පියාඹන්න ගත්තා, තේජාන්ගේ අණින්. මගේ ජීවිතය අවුල් ජාලයක් වුනා. මං කිව්වා මං සේවයෙන් ඉවත් වෙන බව. එහෙනම් නිවසේ නතර විය යුතු බව අණ කරමින් කුංචනාද කලා. 
ඔය අතරෙදී තේජාන් අලුත් ව්‍යාපාර වගයකට බැංකොක් යන්න සූදානම් වුනේ.. මට නිම්හිම් නැහි සතුටක් ආවා. ඔහු නිවසට එන දින ගනන අඩු වෙන්න ගත්තා.

ඒ වගේම දෛවයේ සරදමකටද කියන්න නොතේරුනත්, පුපුරා ගිය හර්ද භූමියට දිය පොදක පහසක් ලැබෙන්න ගත්තා. ඒ මට විසල්ව අහම්බෙන් මුන ගැහුන නිසා. සුපර් මාකර්ට් එකෙදී.. ඔහුව අවසානයට හමු වෙලා ඒ වන විට වසර තුනකටත් වඩා ගෙවිලා තිබුනා.
ලාපාට කුර්තා කමිසයට දුඹුරු පාට කලිසමක් හැඳ ඔහු දුටුවෙන් මගේ හද කුණාටුවකට හසු උනාක් මෙන් වියවුල් වුවත් විසල් මා අබියස පැමිණ කිසිඳු චකිතයක් නොමැතිව කථාකරන්න ගත්තා.. ජලයෙන් ගොඩ දැමු මාළුවෙක් මෙන් මගේ සිරුර දඟලන්න පටන් ගත්තා. සිහිනයක් ද සැබෑවක්ද කියලා තේරුම් ගන්නවත් නොහැකි වුනා. මගේ අතේ තිබුන එලවලු ටික විසල් තම අතට ගෙන මගේ අතින් අල්ලන් එයාගේ කාරයට එක්ක ගියේ යන්තම් හිනා වෙවි.
මට හිරකරගෙන ඉන්න පුලුවන් කමක් තිබුනේ නෑ. මට උවමනා වුනේ ඔහුගේ නොනිමෙන පිරිමි පහස.. ඒ මං  ලෝභ වුන ආදරය. තේජාන්ගේ ලෝකයක් ගැන මට මතකයේ තිබුනේ නැහැ. 

ඔහු ගියේ මුහුදු වෙරලට. කාරය නවතා ඔහු මගේ වත දෙස බලා සිටියා.. තත්පර කිහිපයක්.. හිත සසුන් ගත කරන්නට මට හැකියාවක් තිබුනේ නෑ. නෛතික බැඳීමට පමණක් සීමා වුන විවාහය ගැනවත් නිනව්වක් නැති වුන මම විසල්ගේ ප්‍රේමය අයදින්න පටන් ගත්තා..
"සුවි,මට කියන්න ඔයාට මාව ඕනද කියලා. මං දන්නවා ඔයා සතුටෙන් නොවන වග."
ඔහු ඇසුවේ එපමණයි.
ප්‍රේමය දෙවන වතාවට මාව සොයාගෙන පැමිණ වුවත් හිර වෙලා උන්නු මට ප්‍රේමයක් හිමිකමක් තියේවිද...


ඒ සාරගී නෙත් වල ප්‍රේමය
ලඝු නොකරමි,
ප්‍රේමය උතුරා යනෙන කල
ඈ සාරගී වුවා නොවෙද?
මගේ නෙත් කැල්මෙන දිස්නයෙන්
අවැසි හාදුවේ තරම
දැනගන්නට තරම්
ප්‍රේමයේ උත්තරීතරත්වයට
ඇය පත් නොවුවා වේද..?
ඇගේ එක චුම්බනයක සිහිල
මගේ ගිනියම් හදවත සිහිලැල්
නොකලේද...

බුමුතුරුණු

කිටිකිටියේ ගුලිවෙලා හීතලට
ලෝම නොපිරුනු පැටව්..
මැදුරු අයිනේ වැතිරිලා හුන්,
පර්සියන් බුමුතුරුණු මතටවී නිදයි..

දුර ඈත ගොපලු කොලුවකුගේ
බටනලා හඬ ඇසේයි...
පුංචි සවනත විහිදුවාලා
පැටව් අවදිව හිරි අරියි.

නෙත්වත් නොඇරු බැටලු පැටියෙකු.
මවගේ උණුහුමින් තුරුලුව නිදියන මොහොතක.
ඊයේ කපාලු ලෝම කදම්බය ගැන තැවී තැවී.
මව සීතලෙන් හෙම්බත්ව සුසුම්ලයි.

මොහොමඩ් නුඹට

නුඹ නොදනවත් මොහොමඩ් ෆාතිමා හොරෙන් බැලුවා.. මුසල්මානුවන් නොවන වුන් වුව ඈට පෙම් හසුන් යැව්වා.. ඒවා නෙත් වලින් ඈත් වින්දා... කට්ට කරුවල ලෝ...