ඒ සාරගී නෙත් වල ප්‍රේමය
ලඝු නොකරමි,
ප්‍රේමය උතුරා යනෙන කල
ඈ සාරගී වුවා නොවෙද?
මගේ නෙත් කැල්මෙන දිස්නයෙන්
අවැසි හාදුවේ තරම
දැනගන්නට තරම්
ප්‍රේමයේ උත්තරීතරත්වයට
ඇය පත් නොවුවා වේද..?
ඇගේ එක චුම්බනයක සිහිල
මගේ ගිනියම් හදවත සිහිලැල්
නොකලේද...

No comments:

Post a Comment

තනිකමක් තියා නොතියාම  ඔබ ගියා වුව මතක එලියකි. රිද්දා නොරිද්දාම  හද කොනිති ගැසුවට එයද සුවයකි. පෙමක් අහිමිව යන්නේ කෙලෙසක ණයට දීමක්...