පවන....



"නොකියපු කතාවලට වඩා කියපු කතායි වැඩි තරු.."
මං ඇය ගැන අවිශ්වාස කලා නොවේ... නමුත් ඇයව කියවන්න ඇවැසි වුනේ මටයි.. මට ඇගේ පශ්චාත්තාප වීම්, කඳුලු වැල් දියකර හැරීම් පිලිබඳ මමත් දුක් වෙමිනුයි තිබුනේ.... ඇය ඇත්තෙන්ම සුලඟක්...
"පවනි..."
ඇයට අවැසි වුනේ ආවට වඩා වේගෙන් පියඹන්න...
මං මාලුවෙක්.. තාරකා මාලුවෙක් ඇත්තටම... මට පියඹන්න තියා පීනන්නවත් හැකියාවක් නොමැති බවවත් ඇයට තේරුම් කරදීමට නොහැකි වුනා.. ඇත්තම කියනවා නම් තේරුම් කරන්න ලැහැස්ති වෙනකොටම ඇය කාලය මිඩංගු කරන්න කැමති වුනේ නෑ.. ඈ හැමවිටම ඇගේ කඳුලු කතාව බාගයක් සඟවලා බාගයක් පැවසූවා.. මං ඒ කතාව කියන ලෙසටම පිලිගත්තා...  මට තිවුනේ ඒ කතාවට ඇහුම්කන් දෙන්නයි ඇයගේ කඳුලු මගේ ඇඟිලිතුඬු වලින් පිසලන්නයි... මගේ කිසි කතාවක් ඇයට දැනගන්න අවැසි වුනේ නැහැ.. ඒත් ඇය ආ පමාවෙන් සියල්ල සුන්නද්ධූලි කර පියෑඹුවා..
ඒ රත්තරං නගරෙට වෙන්න ඇති.. ඇය කිව්වේ හරිතයායට යනවා කියලා වුනත් ඇය ගියේ හරිතයාය පෙදෙසට වුනත් මට කුහුලක් නෑ ඇගේ ගමන බාගයක් දුරදී වෙනස් කරන බව. ඈව මං කියවලා තිවුනේ.. ඒ ඈ පැවසු කතාවල නොතිබුනු හරයත් ඇගේ ඇස් වලින් මං කිඳා බැස කියවු නිසා...
ඈ හරිම විසේකාර අරුමැත්තියක්... 
ඈ ආවේ මේකප් කරගෙන.. ඇත්තමයි... මං විශ්වාස කරනවා ඈට තමයි ලස්සනටම අයිබ්‍රෝස් අඳින්න පුලුවන්... ඊටත් වඩා අයි ලයින් එක.ඇගේ රාගික පෙනුම ඉතිරි නොවෙන්න ඈ වර්ණ ගන්වගෙන තිබුනේ බගාදා මාව රවට්ටන්න වෙන්න ඇති.මං උන්නේ හිස් හදවතකින් නිසා ඒකේ වෙනසක් මං දුටුවේ නෑ. ඇරත් මට ඕන වුනේ නැහැ ඇයව අවිශ්වාස කරන පවිටු අදහස් වලින් මගේ හදවත් පුරෝ ගන්න.. මට වුවමනා වුනේ ඇගේ කඳුලු වැල් නවතාලන්නයි, මගේ ආදරය ඇයට කියන්නයි.. 
ඒත් මං පරක්කු වැඩි.. ඇය ආවට වඩා වේගෙන් පියැඹුවා.. මට ඇගේ පසු පසින් යන්න හැකියාවක් තිබ්බේ නෑ... ඉතින් ඈ ගියා.. මං තවම මෙතන.....

නොනිමෙන ප්‍රේමය

එකින් එක සේනා
වටකොට මගේ හදවත
පවුරු බැඳ දා
රැකවල්ව සිටියද

චතුරාංගනී සේනාවද
පරාජය වනු ඇත
නුඹ ගැනම හිතන හිත
නුඹ ළඟට යන එක
නවතලන්නට

ගල් මුගුරු පහරලෑම්
ඉවසාගන්නෙමි..
රතු රුහිර වැගිරීම්
නොතකා සිටිමි..

ඒ මැද නුඹේ ප්‍රේමය
මගෙ හදේ සදාතන
පිබිදිලා තියේවී..
හුස්ම සිඳන් තෙක්ම..

හුඟක් හීතල හීන...


ඔයාලා හැමෝටම සතුට සාමය සපිරි සුභ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා...!!! 
අලුත් අවුරුද්දේ වෙනස් කතාවක් හැමෝටම තෑග්ගක් විදියට දෙන්න හිතුනා.. ඒක වෙනස්ම කතාවක් නිසා අඩුපාඩු ඇති... කියවලා අවවාද දීලා යන්න අමතක කරන්න එපා ඉතින්... මන් තාම ජුනියර් බ්ලොග් ලියන්නියක්නේ... ^_^ 


++++++++++++++++++++++++++++++++++++


හුඟක් හීන සීතල වෙලා අයිස් වගේ මිදුනට අරුන්දතීගේ හිතේ සමහර හීන තාමත් පණ ගැහි ගැහී අංකුර මෝදු වෙනවා වගේ ඉලිප්පි ඉලිප්පි තිබුනා.. හත වසරේදී අරුන්දතී නොදන්නවා වුනාට පන්තියේ හැම ගැනු ළමයෙක්ම කතා වුනේ අරුන්දතීගේ ෆිගර් එක ගැන... දැන් ෆිගර් කිව්වට පොඩි කාලේ එහෙම කිව්වේ නෑනේ... පොඩි අරුන්දතී කියන්නේ දුප්පත් ළමයෙක් වුනාට හුඟක් විසේ තිබ්බ ළමයෙක්.. ඒ කාලේ මුලු පන්තියේම ළමයිට රසකර කර කියන්න තිබ්බ එකම දේ, සිංහල ටීචට අහු කරලා දුන්නේත් පන්තියේ ළමයිමයි. පොඩි කෙල්ලෝ වුනාට හත වසරේ ළමයි ඕන තරම් ආදර සිංදු ඇහුවා.. ඒවා කතා වුනා... ඒවා කිව්වා.. ඒත් අරුන්දතී විතරයි ඒවා පොතක ලියලා ලස්සන කරන්න හාර්ට් ස්ටිකර්, රෝස මල් ස්ටිකර් අලවලා තිබුනේ. ඒක දැකපු කෙල්ලෝ දෙන්නෙක් ටීචර්ට අල්ලලා දෙන්න අරුන්දතීට හොරෙන් කතා වුනා.. ඒක පන්තිය පුරාම යන්න වැඩි වෙලා ගත වුනේ නෑ.. ඒ වෙලාවේ තිබ්බේ ෆ්‍රී පීරියඩ් එකක්.. ඊලඟට තියෙන්නෙ සිංහල පීරියඩ් එක නිසාත් සිංහල ටීච හරිම රළු, සැරම ටීච නිසාත් ළමෝ හිටියේ නොඉවසිල්ලෙන් නාට්‍ය ආරම්භ වෙනකම්... ඒත් සමහර ළමයි නම් ඒ වැඩේට කැමති වුනේ නැහැ... කොහොම වූනත් සිංහල ටීච ඇවිත් විනාඩි කිහිපයක් ගත වෙන්නත් මත්තෙන් පන්තියෙම උන්න කටකාරි, ශෙහානා හීන් සිරුවේ සිංහල ටීචගේ කනේ ඒ අරුම පුදුම පුවත තිබ්බා.. සිංහල ටීචත් ඉවක් බවක්  නැතුව අරුන්දතීගෙන් පොත් ඉල්ලුවා...
නාට්‍ය ආරම්භ වුන හෙයින් ළමෝ හැමෝම බලන් හිටියේ ඊළඟට මොකද වෙන්නෙ කියලා. අරුන්දතී කලේ පොත් අතට අරන් තද කර ගත්ත එක.. ඒ පොත ඒ තරම් නොදී ඉන්න තියන හේතුව සොයන්න සිංහල ටීච බලෙන් පොත උදුරලා ගත්තා... සජීවීව පෙන්නන නාට්‍ය වලට ලොල් වුන ළමෝ හැමෝම හිනා වෙවී නාට්‍ය දෙස බලන් හිටියේ කටවලුත් ඇරගෙන... 
ටීච තමන්ගේ මේසෙට ගිහින් පොත පෙරලුවේ අරුන්දතීගේ හැඬිල්ල අතරෙමයි... ගත වුනේ නිමේශයයි... ළමයිටත් වඩා හොඳම සොයා ගැනීම කලේ සිංහල ටීච.. ඒක පෙම් හසුනක්..

ළමයි නම් දැනගෙන හිටියේ නෑ පෙම් හසුනේ මොනවද තිබුනේ කියලා.. ඉස්සරහා පෝලිමේ ළමයි ඒ පෙම් හසුන කියවන්න එබි එබි උත්සහ කලත් කියවන්න හම්බුනේ, "ආදරනීය අරුන්දතී" කියලා විතර‍යි... ඒකත් කියවලා තිබ්බේ ශෙහානා... ඇත්තද බොරුද කියලා හරියට නොදැන වුනත් දැන ගත්ත ළමෝ සිය යෙහෙලියන්ට ඒ කතාව කිව්වේ රහ නිසා...

කොහොම නමුත් සිංහල ටීච ඒ හසුන කියවලා ඉවර වෙලා, කලේ හොරෙන් හොරෙන් කතා කර කර පැතිරෙන කසුකුසුව නවත්ත ගන්න අණ කරපු එක. "

ඒ හසුන නිසා ගිනියම් වුන සිංහල් ටීච "කවුද අශ්වින්?"කියලා අරුන්දතීගෙන් ඇහුවේ හයියෙන්.... අරුන්දතී හයියෙන් හඬන්න ගත්තේ පරණ ඇඬුම අළුත් කරන ගමන්... "මං පන්‍තිභාර ටීචට මේක භාර දෙනවා.." කිව්ව සිංහල ටීච උගන්නන්න පටන් ගත්තා..

පස්සේ අරුන්දතීව පන්ති භාර ටීච කවුන්සලින් කරා ඇරෙන්න ඊට එහා දෙයක් වුනේ නෑ.. ඒත් අවුරුදු ගානක් යනකම් ඒ වෙච්ච දේ සෙක්ශන් එකේම ළමයි රහ කර කර කියෙව්වා...

ඒත් ඇත්ත කතාව ඊට හාත්පසින්ම වෙනස්... අරුන්දතීගේ තාත්තා අරුන්දතී එක්ක ළමයි තුන් දෙනෙක් දාලා ගිහින් තිබ්බේ අරුන්දතීගේ අම්මව අසරණ කරලා.. ළමයිව හදන්න අරුන්දතීගේ අම්මා කරේ ළමයි ටික ආච්චිට දාලා අරාබියේ බාබා කෙනෙක්ට වැඩ කරපු එක. අරුන්දතී වැඩිමල් දරුවා නිසා තමන්ගේ නංගිටයි මල්ලිටයි අම්මා වුනේ අරුන්දතී.. පොඩි අරුන්දතීට නිවසේ වැඩපල නිසා ළමා කාලය නැතිවෙලා තිබුනේ... ඇය හෙව්වේ ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් සතුටක්..  දුටුවේ ආදරයක් ආරක්ෂාවක් අබියස සතුටින් ඉන්න හීන... ඒක විසේකාරකමද කියන්න ප්‍රශ්නයක්.. දවසින් දවස අරුන්දතී දැක්කේ සුරංගනා හීන....

පස්සේ දහය වසරෙදි අරුන්දතී ගැන ආයේත් මේන් ටොපික් එක වුනේ පිරිමි ළමයෙක් එක්ක පැනලා ගිහිපු නිසා... 
පස්සෙ පස්සේ ස්කෝලේ ළමයිට අරුන්දතීව අහම්බෙන් හමු වෙලා තිබුනා. සමහරුන්ව මඟ ඇරලා ගිහින් තිබුනා.. ඒ අතර ශෙහානාව හම්බෙලා අරුන්දතී ගස්සගෙන ගියා කියලා ශෙහානා කලේ ඒක කිය කිය බැනපු එක අරුන්දතීට...
පස්සේ ඒලෙවල් කරද්දි අරුන්දතීව හම්බුනම අරුන්දතීමද ඒ කියලා හඳුන ගන්නත් බැරුව තෘෂ්නිම්භූත වෙලා සමහර ළමයි හිටියා.  ශෙහානාටත් අරුන්දතීව හමුවෙලා තිබ්බා සැලුන් එකට කොණ්ඩේ කපන්න ගියාම. ශෙහානා ට ඇයව හඳුන ගන්න බැරුව හිටියේ අරුන්දතීගේ ස්ටයිල් නිසා... 
"ඒකී ලෝකේ පැරණිම වෘත්තීයද කොහෙද කරන්නේ.. බලන්න එපැයි ඇඳන් ගිය ස්කර්ට් එකේ කොට.." කියලා ශෙහානා කිය කිය ගියෙ ඉරිසියාවට මිසක් වෙන මොකටවත් නෙවේ... ශෙහානාට විතරක් නෙවේ වෙන කෙල්ලොත් එහෙම කිව්වා..

අරුන්දතී පැනලා ගිහින් ළමයෙකුත් එක්ක තනිවෙලා හුන්නේ.. ඒ අරුන්දතීගේ පෙම්වතා රස්තියාදුකාරයෙක් වුන නිසා.. ඇගේ හීන යායම වියැලිලා තිබුනේ.. ඒත් අරුන්දතී නෙවෙයි වැටුනේ.. ඈට ගාමන්ට් එකෙ රස්සාවට යන්න ගත්තේ වියැලිලා තිබ්බ හීන ටික අරන් අයිස් කරලා හරි ආරක්ෂා කර ගන්න... ඇය හැමදාම මැශිම පාගන ගමන් කල්පනා කලේ හීතලව අයිස් වෙලා තිබ්බ හීන ටික කොහොමද පන දීලා ගන්නේ කියලා. ඒකට හුඟක් සල්ලි වුවමනයි.. දරුවත් එක්ක ජීවිතය ගැට ගහ ගන්න ලේසි වෙලා තිබුනේ නැහැ.. ඒත් අරුන්දතී අදටත් ගාමන්ට් යන්නේ හීන ටික යථාර්ථයක් කර ගන්න උත්සහ කරන්නයි...




බඹර වත

බඹරෙකු නොවේ දසතම මල්                රිද්දවන
අනඟකු ලෙසිනි මල් වටකර දිවි            ගෙවන
දිවි තත් වෙයෙන සේ හුස්මට ලොබ         බඳින
මාර්ත්‍ය හදවතකි මේ පණ නල            ගැහෙන

කුසුමන් දසත පිපිලා උයනේ                      නිතර
පතුරයි දසත හැඟුමන් වැඩිලා                   පවර
බඹරුන් ඇදේ සුවඳට මත් වී                      සතර
පාපය මලේ සුවඳේ නොවෙමද                   බඹර

බඹරිදු වුවත් මල් නොතලමි ලෙස            නිවට
පලා හදම පෙන්වමි රහසින්                      නුඹට
දුලා උදුල නෑඹුල් මල් හරි                         සුමට
තලා සිතැඟි ලෙස මල් රිදවා                    කුමට

රාත්‍රිය



ඒක හුඟක් කෙටි රාත්‍රියක්.. මට වුවමනා වුනේ ඒ රාත්‍රිය නවත්තන් ඉන්න.. ඉවරයක් වෙන්න නොදි...
අපි වෙනදා වගේම අසුන් ගත්තේ බිම  වැලි ගොඩේ එරමිණියා ගොතාගෙන. ගැහැනු  සාමාන්‍යයෙන්  අසුන්  ගන්නේ අර්ධ පර්‍යන්කෙන් වුනාට මට පුරුදු බද්ධ  පර්‍යන්කය. එයත් බද්ධ පර්‍යන්කයෙන්.. අපි ඒ නිසා හුඟක් දුරින් වගේ උන්නේ. සිරුරු එකට ස්පර්ශ වුනේවත් නෑ.. ස්පර්ශ වෙලා දැන් කුමක් කරන්නද...
"ඔයාට පුලුවන්ද අන්තිම වතාවට මිල්ටන් මල්ලවආරච්චි ගේ සිංදුවක් කියන්න." නිහඬතාව ගොලු කලේ මං එහෙම කියලා.. එතකොට මට පුලුවන් අඬන්න....ඒත් එයා කිව්වේ නෑ.. 
අපි බලන් හිටියේ ක්ෂිතිජය දිහා... තද තැඹිලි පාට.. තව ටිකකින් දම් වෙලා අඳුරු පැහැයට හැරෙනවා.. අමාවකද කොහෙද... හඳ තිබුනේ නැහැ..ටික වෙලාවකකින් තරු නම් එකින් එක ඇහැරෙන්න අරන් තිබුනේ... එතකනුත් අපි කතා නොකර ඈත අහස දිහා බලන් හිටියා..

"අපි තරු රටා හොයමුද?"
මං ඇහුවේ එයාගේ මුහුන දිහා බලලා මගේ වත පැත්තට බර කරලා.. මං දැනන් හිටියා එහෙම ඇහුවම එයාව පිස්සූ වැටෙනවා කියලා.. 
මට වුවමනා වුනේ අන්තිම වතාවට හරි ආදරෙන් බැඳෙන්න... 
ඒත් එයා කිසි සසලවීමක් නැතුව හිටියා..
වෙනදට නම් එහෙම බැලුවත් ඇති.. මාව පෙරලන් ප්‍රංශ හාදු දෙන්න...

මං තනියෙන් තරු රටා තෝරන්න ගත්තා... අපි හමු වුන මුල් දවස් වගේම ඔරායන් ඇවිත් දුන්න අපි දිහාට දික්කරන් හිටියා.. දුන්නේ තියෙන්නෙ මලක් ඒ මල්සරා, නැතුව දඩයක්කාරයා නෙවේ. ඔහු කිව්වේ ඒ දවසේ එහෙම..
"අන්න අනංගයා අදත් ඉන්නවා" 
මං එහෙම කිව්වම ඔහු ඔච්චමට හිනා වෙලා කිව්වේ ඒ දඩයක්කාරයා කියලාමයි... මං තර්ක කරන්න ගියේ නෑ.. ඔහු කියනවා නම් ඒ දඩයක්කාරයා කියලා මං එහෙම පිලිගන්න පුරුදු වෙලා හිටියේ කොහොමත්...

"සරස්වති, අපි යන්නේ කීයටද? මට පහ වෙද්දි ලැහැස්ති වෙන්න තියනවා."
සරස්වතී.... ඒ තරම් දුරස් වෙලාද මාව.. මං ඔයාගේ සාරා නේද. එයාගේ ප්‍රශ්නෙට මං පිලිතුරු දෙන්න දැනන් හිටියේ නැහැ.. මේ ගමන රාත්‍රියෙන් නවතින්න. මං පැතුවේ එහෙම.
" තව ටිකකින් දකුනු අහසේ දකුණු කුරුසය දිස් වෙවී.. ඔයා එකේ මාව තියලා ඇණ ගහන්න.. ඊට පස්සේ ගෙදර ගිහින් ඔයාගේ මංගල්‍යයට ලක ලැහැස්ති වෙන්න පුලුවන්නේ.."
හීන සීතලයි තමයි.. ඒත් මේ සීතල මේතරම් වේදනාකාරී කියලා මං දැනන් හිටියේ නෑ. රැයේ සීතල එක්ක මාව ගැහෙන්න අරන් තිවුනේ..
මට අවශ්‍ය වුනේ එයාට රිද්දන්න..මං හිමිහිට බෑග් එකට අත දාලා ලයිටරෙයි, සිගරට් පෙට්ටියයි ගත්තා... මං දුම් උරන කෙල්ලෙක් නෙවේ... ඒත්  මං ගණිඳු එක්ක සිගරට් බීලා තියනවා. අපි ඒවා කලේ නිදහස භුක්ති විඳින්න... සිගරට් පෙට්ටිය සුදු පාටයි. එලියේ ප්‍රින්ට් කරලා තිබුනා හර්ද රෝග හා පෙනහළු පිලිකා ඇති කරයි කියලා. සිගරට් හතරක් සුදු පාට කොලේක ඔතලා තිබ්බා. මං එක සිගරට් එකක් තොල් අතර තියා ගත්තා.. ලයිටරේ පත්තු කලා.. පත්තු උනේ නෑ. දෙවනි පාර පත්තු කලා.. පත්තු උනා... ඒ එක්කම එයා මහ බරට සුසුමක් හෙලුවා...
"ඔයාට කොහෙන්ද මල්බොරෝ සාරා... අනික මං කිව්වා නේද සිගරට් ගහන්න පුරුදු වෙන්න එපා කියලා.."
මං කිසිඳු වචනයක් නොකියා දුම් ඇද්දා.. එයා කියා දීපු විදියට.. එලියට නොයවා.
"සාරා ඔය තරම් විහින්  නාස්ති  වෙන්න  හදන්න එපා. මං ජිවීතේ  හුඟක් ආදරය  කල ගෑනි උඹ..මං කොහොමද මේවා බලන් ඉන්නේ.."
ගණිඳු ඒක හිතන්න තිබ්බේ ගෙදරින් යෝජනා කල මනමාලිට   කැමති වෙන්න පෙර නේද.. මං ඇහුවේ නෑ.. එයා මහ බරට සුසුම් යැව්වා..
මට සීතල දරාගන්න පුලුවන් වුනා.. ඒවගේම කාටවත් නොකියා දුකත් මේ සිගරට් දුම් එක්ක වා තලයට මුසු කරන්න පුලුවන් වුනා..
සිගරට්  එකත්  ඉවර  වුනා  අපිට වෙන් වෙන වෙලාවත් ලං වෙමින් තිබුනේ එයා යන්න ඕන කියලා නැගිට්ටා .මාත් එයාට කීකරුව එයාගේ පස්සෙන් ගියා . එයා කාර් එක අරන් ගියේ නයිටෙන්ගෙල් මියුසික් ක්ල්බ් එකට.. අපි හුඟ දවසකට පස්සේ  ඒකට ගියේ.
එයා පුරුදු විදියට  විස්කි බොන්න ගත්තා  මාත් බියර් බිව්වා  එතකොට වෙලාව එකොලහයි  හතලිස් පහයි  තව මිනිත්තු  පහලවකින්  එයාගේ  ජිවිතයේ අලුත්ම දවස උදා වෙනවා.. මං කිසි දෙයක් කිව්වේ නැහැ. අපි  පුරුදු  විදියටම  ඒ සෙල්ලම පටන් අරන් තිබුනේ.. එයා වෙන කෙල්ලෙක් එක්ක නටන්න ගියා.. ඒත් මං බලන් හිටියා එයා දිහා.. අද විතරයි  මෙහෙම එයා දිහා  බලන් ඉන්න පුලුවන් .. මිනිත්තු දහයකට පස්සේ එයා ආවා.. 
"සාරා ඇයි  අද ඩාන්ස් කරන් නැද්ද ..?"
මං හිනාවුනා.... එයාට හුඟක් වැදිලා තිබුනේ.. එයා මං දිහා බලන් අඬන්න ගත්තා.. මාව තුරුලු කර ගත්තා...

වෙනදා වගේම අපි අපි දෙන්නව අල්ලගෙන කාර් එකට ගියා... ඉන් පස්සේ එයා කාරය අරන් ගියේ එයාගේ මහල් නිවාසෙට.. එයා ඉංග්‍රීසි ගීතයක් කියකිය පඩිපෙල  නැග්ගා 
අපි උදේ ඇහැරුනේ අපේ ඇඳේ ඉඳලා, ඒ එයාගේ අක්කා කතා කරන සද්දෙට  අපි දිහා හුඟක් අය බලන් හිටියා. මට  දැනුනේ  මගේ  ඇස් නිලංකාර  වෙනවා  විතරයි..
එතකොට රාත්‍රිය මට වුවමනා විදියට නැවතිලා තිබුනේ....

මල් සහ සමනලුන්



මල් කියන්නේ සන්තුෂ්ටියට, දොම්නසට තියන සලකුනක් විතරයි.. ඒ අතරින් රෝස මල් වල හැම පාටටම අරුතක් තියනවා.. 
කහ රෝස මලක් වෙලා පිපුණට මටත් ප්‍රේමණීය හැඟුම් තියනවා.. ඒවා සමනලුන් දන්නවා වුනාට මිනිස්සු දැනන් හිටියේ නෑ... හදිස්සියේ දවසක මට ඕන වුනා ප්‍රේම කරන්න.. මට උරුම මිත්‍රත්වය පමණක් කියලා අමතක වුනා.. ප්‍රේමයක් සොයාගෙන ගියා... හරි හුඟක් පිරිමි ළමයි මාව එයාලගේ අතට ගත්තා... ඒ හිත් මට කියවන්න වුවමනා වුනේ ප්‍රේමයක් තියේද කියලා..
සමහර හිත් මහ රළුයි.. ඒවට ඕන වුනේ වෙන දෙයක්.. මං ඔවුන් දිහා නොබලා ඉන්න උත්සහ කලා... ඒත් ඔවුන්ට වුවමනා වුනා මාව බලෙන් එයාල ළඟට ගන්න.. මං ආඩම්බරකම ඉදිරියට දාලා උන්නා.. සමහරු පරාජය බාර ගත්තා.. සමහරු මගේ වැරදි ප්‍රචාරය කරන්න ගත්තා. නරක දේවල් කිය කිය.. ඒවා මුසාවල් වුනත් මං වැරද්ද හදන්න ගියේ නෑ.. රැවටිච්ච අය ඉන්න ඇති. මට ඒවා හොයන්න වෙලාවක් තිබුනේ නැහැ.. මට වුවමනා කලේ මගේ පරම ප්‍රේමය හොයාගන්න... මට දැනුනා මට සමනලයෙකුට ආදරේ කරන්න බැරි වග..
මං ඒත් සමනලයෙක් එක්ක යාලු වුනා.. මිත්‍රත්වය හුඟක් ශක්තිමත් වුනා.. ඔහු හොඳ සමනලයෙක්... මං කිව්වා මට ආදරයක් අවැසි බව.. ඔහු කලේ හිනා වෙලා මගේ ආසාව බැහැර කලා.. සමනලයා දවසක් පැවසුවා ඔහු වෙනත් සමනලයෙක්ට ආදරේ කරන වග.. මට පුදුම හිතුනා සමනලුන් මල් වලට මිසක් සමනලුන්ටම ආදරේ කරනවා කියලා මීට කලින් කවදාවත් අහලා තිබුනේ නැහැ... ඔහු කිව්වා ඒක මේ ලෝකේ සාමන්‍ය දෙයක් කියලා... ඒත් ඒවා තාම රහසින් වෙන දේවල් කියලා අපි ඉන්න  මල් වත්තේ... සමහර මල් වතු ඒවට ඉඩ තියන නිදහස් වතු කියලත් කිව්වා.. මටත් දැනුනා මගෙත් පරම ප්‍රේමය සමනලයෙක් ළඟ නෙවෙයි මලක් ළඟයි තියෙන්නෙ කියලා.. මට දැනුනේ කහ කානේශන් මලක් ගැන වුනත් මන් ඒක කානේශන්ට කියන්න ගියේ නැහැ...

හාදුව



දවස් ගානක් මහ ගනඳුරේ ඇවිදලා
සොයා ගත් හාදුව පරණ දැයි
මගේ හිත අහනවා තවම..
පරිස්සමට අරන් තිබ්බට ඒක...

හොයගත් දිත් සීතල වෙලා
මියගිහින්ද කියලා නිච්චියක් නෑ..
අමාරුවෙන් හොයා ගත් සතුටට
නාඩි බලන්නවත් වුනේ නෑ..

මොඩ්ලින් වලට නොව මතකෙට 
අරන් තියා ගත්තේ ඒ හාදුව
අපේ ආදරයේ නටඹුන් රැකගන්න
දැල්වී ගිනිබත් වුවත් අපේ කතාව..


පව

යන්න ඕන වෙන්නේ ආදරය නැති නිසා නෙවේ... හුඟක් ආදරය නිසා.. ඒත් ඈතට වෙලා ඉන්න බැරුව එන්නේත් ආයේ ඒ හුඟ ආදරේ නිසා.... ඒකට කියන්නේ "සංස...