සනහස මැවී බොඳවුණ එක නිමේෂෙක.
තොටුපල පෙනි පෙනී හැරගිය පාරුවෙක.
සිතිජය දැන දැනම හොයමින් ඇසිල්ලෙක.
කුමකට පෙමම තව පූදිනු නුරාවෙක.

තනිකම තුටකි, තොටුපල හැර ගිය දාක.
නැවියෙකු වේද පාරුව පැද ගියදාට.
මදහස මැවෙන නෙත අග ඇති කඳුලෙකද.
ශෝකය නැතැයි කා හට නම් කිව හැකිද.

2 comments:

තනිකමක් තියා නොතියාම  ඔබ ගියා වුව මතක එලියකි. රිද්දා නොරිද්දාම  හද කොනිති ගැසුවට එයද සුවයකි. පෙමක් අහිමිව යන්නේ කෙලෙසක ණයට දීමක්...