අමාවක අහස් දෙවිඳුනි.
ගෙනාවත් අමාවක මගේ දිවියට
හුරුයි මට අන්ධකාරය
මගේ මිතුරියක් විලසට.

ආයේමත් බලා ගන්නට
සඳවත වු ඇගේ වත කමල
ඉසිනු මැන සඳ වතුර
ඇගේ පොඩි පැල්පතට
මියැදෙන්න පෙර මෙමට
සැනහෙන්න ඉඩ දෙන්න.

සඳ නොපැයුව
අඳුර රජ කරන මොහොතක
මගේ නිරුද්ධ ප්‍රාණය ඇගෙන් සඟවා
අවසන් කටයුතු කරන්න.
පාළු සුසානයක.

No comments:

Post a Comment

තනිකමක් තියා නොතියාම  ඔබ ගියා වුව මතක එලියකි. රිද්දා නොරිද්දාම  හද කොනිති ගැසුවට එයද සුවයකි. පෙමක් අහිමිව යන්නේ කෙලෙසක ණයට දීමක්...