සුදුමැලිව සමනලුන්
ගුලිවුණේ හැංගිලා..
මුමුණනවා තනිතනිව
රහසින්ම ඉකිගසා...

මහ බරට මදනලට
සුසුමන්ම අමුනලා...
කඳුලු කැට එකින් එක
පොළව මත අතැ'රලා...

හැංගිච්ච කතාවක
ගතු රහස් කියනවා...
ඇවිද යමි හෙමින්
මල් පාර දිවෙනවා....

මල් පිපුනු මල් ගව්ව
මොකද්දෝ යදිනවා..
මුසලම හැඟුමකින්
පත් ඔහේ විසිරිලා...

පොඩිවෙච්ච මල් පෙත්ත
පොළොව මත වැතිරිලා..
වෙච්ච මහ වියරුවක
තතු පවත් දවනවා..

මනහරව තිබුනු ඒ
මල් දෙවැට ඉහිරිලා..
වන බඹර පහරකම
සැහැසිකම් කියනවා...


No comments:

Post a Comment

තනිකමක් තියා නොතියාම  ඔබ ගියා වුව මතක එලියකි. රිද්දා නොරිද්දාම  හද කොනිති ගැසුවට එයද සුවයකි. පෙමක් අහිමිව යන්නේ කෙලෙසක ණයට දීමක්...